«Дар зери болҳои Ӯ ман бехатар мемонам; Гарчанде шаб амиқтар шавад ва тӯфонҳо ваҳшӣ бошанд, Ман ба Ӯ бовар карда метавонам, медонам, ки Ӯ маро нигоҳ медорад; Ӯ маро наҷот дод, ва ман фарзанди Ӯ ҳастам». Аз ҷониби Вилям О. Кушинг (1823-1902)
«Худованд кори туро ҷуброн кунад, ва мукофоти комил аз ҷониби Худованд Худои Исроил ба ту дода шавад, ки дар зери болҳои Ӯ омадаӣ, то эътимод кунӣ». —Рут 2:12 KJV
Худованд ба имондорон ғамхорӣ мекунад ва онҳоро «дар зери болҳои Худ» нигоҳ медорад. Вақте ки мо оятҳои гуногуни Китоби Муқаддасро баррасӣ мекунем, дилҳои мо ба Ӯ ҷалб мешаванд. Мо аввалин чунин оятро ҳангоми хондани достони Рут пайдо мекунем. Шояд шумо дар ёд доред, ки Рут аз Мӯоб буд, аммо вай бо марде аз Исроил издивоҷ карда буд, ки дар кишвари вай зиндагӣ мекард. Пас аз марги ӯ, вай бо хушдоманаш ба Байт-Лаҳм рафт. Ҳангоми ҷустуҷӯи ғалла барои таъмини ғизои ҳардуи онҳо, Рут, бе нақшаи ин кор, ба саҳрое даромад, ки ба марди сарватманд Бӯаз тааллуқ дошт. Бӯаз, ки аз имон ва меҳрубонии вай нисбат ба хушдоманаш ба ҳайрат омада буд, ба Рут манбаи ғизо ва ҷои амнро фароҳам овард. Дар муддати кӯтоҳ, Бӯаз барои вай хеши наҷотдиҳанда ва шавҳар шуд. Онҳо якҷоя аҷдоди Худованд Исо мешуданд.
«Маро мисли гавҳараки чашм нигоҳ дор. Маро дар зери сояи болҳои Худ пинҳон кун». —Забур 17:8
«Гавҳараки чашм» қисми хеле нозук ва гаронбаҳои он аст, ки аз ҷониби дигар қисмҳои чашм муҳофизат карда мешавад. Дар робита ба ин Довуд гуфт: «Маро дар зери сояи болҳои Худ пинҳон кун». Ҳаёти Довуд пур аз хатар буд, аммо ӯ дарк мекард, ки ӯ барои Худованд гаронбаҳост ва мехост, ки дар ғамхории Ӯ нигоҳ дошта шавад.
«Эй Худо, чӣ қадар бузург аст меҳрубонии Ту! Аз ин рӯ, фарзандони одам дар зери сояи болҳои Ту паноҳ мебаранд». —Забур 36:7
Довуд ин забурро бо танқиди шарорати одамон оғоз кард (оятҳои 1-4); сипас ӯ дар бораи раҳмат ва садоқати Худо навишт (оятҳои 5-7). Дар ояти 7 Довуд дар бораи меҳрубонии гаронбаҳо ё раҳмати Худо сухан ронд, ки эътимоди шахсиро ба Он ки бо раҳмат ва садоқат дар зери болҳои худаш муҳофизат мекунад, баён кард. Оё мо чунин эътимод ба Худо дорем?
«Ба ман раҳм кун, эй Худо, ба ман раҳм кун: зеро ҷони ман ба Ту эътимод дорад: бале, дар сояи болҳои Ту паноҳ мебарам, то ин балоҳо гузаранд». —Забур 57:1
Сарлавҳаи ин забур ба мо мегӯяд, ки он вақте навишта шудааст, ки Довуд аз шоҳ Шоул гурехта буд. Самуил аллакай Довудро барои иваз кардани Шоул тадҳин карда буд. Бо назардошти хатар аз касе, ки ҷони ӯро меҷуст, Довуд ба дарки он ниёз дошт, ки ӯ дар зери сояи болҳои Худо амн аст. Ман солҳои пеш достонеро шунидам, ки марде аз дашти сӯхташуда мегузашт. Ба як тӯдаи хокистар дучор омада, онро пароканда кард. Ҳангоми ин кор, як гурӯҳ чӯҷаҳои даштӣ берун омада, гурехтанд. Модар он чӯҷаҳоро то марги худ муҳофизат карда буд. Оё ин ба шумо Исо ва марги Ӯро барои онҳое, ки ба Ӯ эътимод доранд, ба ёд меорад?
«Ман дар хаймаи Ту то абад хоҳам монд: Ман ба паноҳи болҳои Ту эътимод хоҳам кард. Селоҳ». —Забур 61:4
«Эътимод» дар ҳар як ояти то ҳол бартарӣ дорад, ҳатто вақте ки калима зикр нашудааст. Довуд ин забурро бо пурсидани Худо оғоз кард: «Фарёди маро бишнав... ба дуои ман гӯш деҳ» (ояти 1). Ӯ аз Худо дуриро ҳис мекард, дили ғамгин дошт (ояти 2). Ба мо хотиррасон мешавад, ки Худованд санг, паноҳгоҳ ва бурҷи қавӣ аз душман аст. Ба ҷои дур будан аз Ӯ, Довуд гуфт, ки ӯ дар макони зисти Ӯ то абад хоҳад монд. Аз ин рӯ, мо боз мебинем, ки Довуд «эътимод ба паноҳи болҳои Ту»-ро баён мекунад.
«Азбаски Ту ёвари ман будӣ, аз ин рӯ дар сояи болҳои Ту шодӣ хоҳам кард». —Забур 63:7
Довуд, ки ёрии Худовандро ба ёд овард, дар зери сояи болҳои Ӯ шодӣ кард. Мо низ метавонем ҳамин тавр кунем, ки «файз барои ёрӣ дар вақти ниёз» гирифтаем (Ибриён 4:16).
«Ӯ туро бо парҳои Худ мепӯшонад, ва дар зери болҳои Ӯ эътимод хоҳӣ кард: ҳақиқати Ӯ сипар ва қалқони ту хоҳад буд». —Забур 91:4
Мо ибораҳои марбутро дар ояти 1 дар бораи зиндагӣ дар макони махфии Ҳаққи Таоло ва мондан дар зери сояи Қодири Мутлақ мебинем. «Албатта Ӯ наҷот медиҳад» (ояти 3), аммо ин «дар зери болҳои Ӯ» (ояти 4) аст, ки шахс бояд эътимод кунад. Ба калимаҳои навбатӣ диққат диҳед: «Ҳақиқати Ӯ». Исо гуфт: «Шумо ҳақиқатро хоҳед донист, ва ҳақиқат шуморо озод хоҳад кард» (Юҳанно 8:32) ва «Ман... ҳақиқат ҳастам» (Юҳанно 14:6). Мо бояд Ӯро бидонем.
Ибораҳои Худованд Исои Масеҳ
Закарё тақрибан шаш моҳ пеш аз таваллуди Исо, дар бораи ташрифи Офтоби субҳ аз баландӣ сухан ронд (Луқо 1:78). Дар ин ӯ тасдиқ кард, ки кӯдак Исо Худо буд. Баъдтар, дар Луқо 19:41, Худованд Исо Ерусалимро дид ва бар он гирист. Ӯ гуфт: «Ту вақти ташрифи худро надонистӣ» (ояти 44).
Ӯ аз сабаби рад кардани мардум аз шинохтани Ӯ ва ҷамъ шудан дар зери болҳои Ӯ ғамгин буд: «Эй Ерусалим, Ерусалим, ту ки пайғамбаронро мекушӣ ва онҳоеро, ки [аз ҷониби Худо] ба ту фиристода шудаанд, сангсор мекунӣ, чӣ қадар бор мехостам фарзандони туро ҷамъ кунам, чунон ки мурғ чӯҷаҳои худро дар зери болҳои худ ҷамъ мекунад, аммо шумо нахостед» (Матто 23:37).
Ҳангоме ки Исроил аз паноҳ бурдан дар зери болҳои Ӯ саркашӣ кард, Инҷил ҳоло ба ақсои ҷаҳон паҳн мешавад. Мо, ки хушхабари наҷотро шунида ва бовар кардаем, Масеҳи эҳёшударо медонем, метавонем аз он ки дар зери болҳои Ӯ ҳастем, лаззат барем. Дар ин ҷаҳон чизҳои зиёде ҳастанд, ки метавонанд моро тарсонанд, аммо мо метавонем мисли он чизе бошем, ки ман дар рӯзҳои деҳқонии худ дидам, вақте ки як раъд чӯҷаҳоро ба зери болҳои модарашон мефиристод.
Бигзор мо дар ибодат ба Наҷотдиҳандаи худ сар хам кунем, вақте ки мо ба хори суруди ифтитоҳӣ назар мекунем:
«Дар зери болҳои Ӯ, дар зери болҳои Ӯ, Кӣ метавонад аз муҳаббати Ӯ ҷудо кунад? Дар зери болҳои Ӯ ҷони ман хоҳад монд, Бехатар то абад хоҳад монд».
ЭЗОҲ
- GotQuestions.org хеши наҷотдиҳандаро ба ин тариқ шарҳ медиҳад: Ин «як хеши мард аст, ки мувофиқи қонунҳои гуногуни Панҷгона, имтиёз ё масъулият дошт, ки аз номи хеше, ки дар мушкилот, хатар ё ниёз буд, амал кунад. Истилоҳи ибрӣ (go el) барои хеши наҷотдиҳанда касеро таъин мекунад, ки наҷот медиҳад ё раҳо мекунад (Ҳастӣ 48:16; Хуруҷ 6:6) ё моликият ё шахсро наҷот медиҳад (Ибодат 27:9–25, 25:47–55)... [Худованд Исо] хеши наҷотдиҳандаи ҳақиқии ҳамаи онҳоест, ки ба Ӯ бо имон муроҷиат мекунанд».
