Руҳоний ва ота қимматли манба ҳақида ёзади.
Дуо Худо қила оладиган ҳамма нарсани қила олади! Аслида, дуо ҳаётни ўзгартиради, ерни ларзага солади ва абадиятга таъсир қилади. Биз дуода Худо билан гаплашганимизда, биз коинотнинг Худоси билан мулоқот қиламиз, У яратилишнинг ҳар бир жиҳатини суверен тарзда назорат қилади. Шундай бўлса-да, кўп насронийлар дуо орқали Худо билан шахсан мулоқот қилиш баракасини ҳис қилмасликлари қандай аянчли.
Балки бизнинг интеллектуал мураккаб ва юқори технологияли дунёмизда, биз кўпинча асосий ҳақиқатни қўллашда муваффақиятсизликка учраймизми? Забур китоби бизга шахсий дуо қилишимизни ривожлантиришга ёрдам берадиган дуонинг бешта оддий жиҳатини беради. Улар: келиш, чақириш, йиғлаш, топшириш ва ташлаш.
1. Келиш
«Эй Эгамиз, дуоимни эшит, фарёдим Сенга етсин» (Забур 102:1).
Дуо биз Худога келаётганимизни англаганимизда бошланади. Худога келиш коинотдаги бошқа ҳеч нарсага ўхшамаган имтиёз ва имкониятдир. Агар биз Қўшма Штатлар Президенти билан учрашув сўрасак, рад этилар эдик; аммо биз дуо орқали осмон тахти хонасига чексиз кириш имкониятига эгамиз.
Худо Ўз фарзандларини дуо қилишга мажбурламайди, балки Унга дуода келадиганлар учун эшикни кенг очиқ қолдиради. Дуо нафақат имконият масаласи, балки бизга дуо қилиш буюрилганлиги сабабли итоаткорлик масаласи ҳамдир. Бу амрга итоат қилмаслик Худонинг баракасидан маҳрум бўлган дуосиз ҳаётни келтириб чиқаради.
2. Чақириш
«Қийинчилик кунида Мени чақир, Мен сени қутқараман, сен эса Мени улуғлайсан» (Забур 50:15).
Чақириш — сўраш. Чақирмаслик — сўрамаслик; шунинг учун бизда йўқ, чунки сўрамаймиз. Худога олиб келиш учун жуда катта ёки жуда кичик сўров йўқ. Биз Уни чақирганимизда, Ундан ҳаётимизда фақат Угина қондира оладиган эҳтиёжни қондиришини сўраймиз. Чақириш Худо фарзандининг самовий Отаси билан бўлган муносабатига асосланади. Дуо кичик боланинг отасига келиб: «Дада, илтимос, мен ...?» дейишига ўхшайди. Афсуски, бизнинг муаммомиз одатда жавобсиз дуо эмас, балки айтилмаган дуодир.
3. Йиғлаш
«Қийинчилигимда Эгамизни чақирдим ... ва фарёдим Унинг олдига, ҳатто Унинг қулоқларига етди» (Забур 18:6).
Фарёд солиш — умидсизлик рамзи. Бу ёзги момақалдироқнинг энг авжига чиққан пайтида тун ярмида уйғонган ёш боланинг суратидир. Бола ота-оналар танийдиган азоб фарёдини чиқаради. Одатда кўп гап айтилмайди, лекин эҳтиёж самарали равишда етказилади. Йиллар давомида мен шундай бир гапни ишлатардим: «Дуо қилиш энг қийин бўлганда, энг қаттиқ дуо қил». Мен энди буни айтмайман. Мен шуни ўргандимки, баъзида дуони оғзаки айтишнинг иложи бўлмайди. Мен қила оладиган ягона нарса — Эгамиздан ёрдам сўраб фарёд солиш.
Фарёд солиш Ота танийдиган шошилинчлик ва шиддат ҳиссини ўз ичига олади.
4. Топшириш
«Йўлингни Эгамизга топшир, Унга ишон, У буни амалга оширади» (Забур 37:5).
Топшириш мавзуси: «Қўйиб юбор ва Худога қўйиб бер». Бу қўлларимизни олишни ва эҳтиёжни қондириш учун ҳеч нарса қила олмаслигимизни англашни ўз ичига олади. Худо буни қилиши керак. Инсонлар эҳтиёж пайтида нимадир қилиш керак деб ҳис қилишга мойилдирлар. Бироқ, дуонинг катта баракаларидан бири — эҳтиёжни Эгамизга олиб келиш ва уни ўша ерда қолдиришдир. Бу менинг етарсизлигимни ва Худонинг ҳамма нарсага қодирлигини англашдир. Бу мен ҳеч нарса қила олмаслигимни, аммо Худойим ҳамма нарсани қила олишини англашдир. Эҳтиёжни Худога топшириш хавф эмас, чунки У «биз сўраган ёки ўйлаган ҳамма нарсадан ортиқча ва мўл-кўл қилишга қодир» (Эфесликларга 3:20).
5. Ташлаш
«Юкингни Эгамизга ташла, У сени қўллаб-қувватлайди: У ҳеч қачон солиҳларни силжишига йўл қўймайди» (Забур 55:22).
Ҳақиқий ҳаёт ҳақиқий юкларни англатади. Аммо дуо Худо фарзандига ҳар қандай юкни Эгамизга ташлашга имкон беради. Ота сифатида мен ҳар бир фарзандимнинг ўзлари учун жуда оғир бўлган нарсани кўтаришга уринганини кузатдим. Охир-оқибат, улар уни қўйиб: «Бу жуда оғир, сиз уни кўтаришингиз керак», дейишади. Мен учун юк муаммо эмас, ва мен уни осонгина кўтараман. Худо билан ҳам шундай. Менинг юким Худо учун юк эмас. Мен Унга дуода бориб, уни шунчаки ташлашим мумкин. Мен Унга юкни айтганимда, У уни олиб кўтаради. Баъзида У мени ҳам кўтаради!
Баъзилар учун дуо энг юқори даражадаги драматик қироатни ўз ичига олган театр постановкасидир. Афсуски, янги имонли учун, ёки насроний ўсмир учун, ёки ҳатто кичик болаларимиз учун, бундай дуо дуони жуда имконсиз қилиб кўрсатади. Бироқ, дуо ўзининг энг оддий шаклида шунчаки Худо билан гаплашишдир. Эҳтиёж, муаммо ёки юк қандай бўлишидан қатъи назар, ҳақиқатда шунда оддийлик борки, қўшиқчи Клевант Деррикс ёзганидек, «Исо билан озгина суҳбат ҳаммасини тўғрилайди».
Менда шубҳа ва қўрқувлар бўлиши мумкин, Кўзларим ёшга тўлиши мумкин, Лекин Исо куну тун кузатадиган дўстдир; Мен Унга дуода бораман, У менинг ҳар бир ташвишимни билади, Ва Исо билан озгина суҳбат ҳаммасини тўғрилайди. — Клевант Деррикс
