Ўрганишимиз учун берилган Муқаддас Ёзувларда Худо Руҳи баъзи ҳолларда Ўз халқининг кенгайтирилган тарихини биз учун илҳомлантиришга рози бўлган. Иброҳим, Ёқуб, Юсуф ҳақида Худонинг муомалалари ва интизоми ҳақида бизга ўргатиш учун кўп нарса ёзилган.
Лекин баъзилар ҳақида биз жуда кам биламиз, гарчи бу кам нарса муҳим бўлса ҳам. Улар биз уларни кутмаётганимизда пайдо бўлади. Бир ҳолатда бу Раббимиз Исонинг тимсоли бўлиши мумкин — Ибтидо 14-даги Малкисадек каби. Бошқа ҳолатда эса, имонлилар сифатида йўлимиз учун қимматли сабоқни олиб келиш учун, 1 Солномалар 4:9–10-даги Ёбес мисолида бўлгани каби. Келинг, бир муддат фикрларимизни бу охирги мисол билан банд қилайлик.
У Яҳудо авлодларининг исмлари орасида кутилмаганда таништирилади. У Яҳудо қабиласи билан боғлиқмиди? Эҳтимол, лекин биз айта олмаймиз. Бизга унинг ота-оналари ҳақида маълумот берилмаган. Унинг хотини ёки оиласи бормиди, билмаймиз. Унинг ҳолатида, кўпинча бўлганидек, биз билишни хоҳлаган кўп нарсалар яширилган. Шунчаки қизиқишни қондириш шарт эмас эди. Лекин унинг таржимаи ҳоли ҳақида қисқача ҳикоя қилинган нарса барчамиз учун барака ва таълимга тўла:
Ёбес ака-укаларидан кўра ҳурматлироқ эди; ва онаси унинг исмини Ёбес [яъни, қайғули] деб атади, чунки мен уни қайғу билан туғдим, деб айтди. Ва Ёбес Исроил Худосига дуо қилди: «Эй, Сен мени ҳақиқатан ҳам барака берсанг, ва чегарамни кенгайтирсанг, ва Сенинг қўлинг мен билан бўлса, ва Сен мени ёмонликдан сақласанг, токи у менга қайғу келтирмасин!» Ва Худо унга сўраган нарсасини берди.
Ёбес «қайғули кишидир». У бизга инсонларнинг ҳозирги дунёсини эслатиши мумкин, чунки «Аёлдан туғилган инсоннинг кунлари оз ва муаммоларга тўла». Оғриқ ва қайғу билан у дунёга келади ва оғриқ ва қайғу билан у бу дунёда ўз йўлини давом эттиради. «Ҳар бир инсон ўз энг яхши ҳолатида бутунлай беҳудадир», деди Забурчи. «Чунки унинг барча кунлари қайғу ва меҳнати ғам, ҳа, унинг юраги тунда ҳам тинчлик топмайди. Бу ҳам беҳудадир». Шундай деб Сулаймон Воиз китобида йиғлади, бу китоб шундай тасвирланган: «Ўлик дунёнинг энг буюк шаҳзодаси бош мотамчи бўлган дафн марсияси». Энг доно одам қуёш остидаги ҳамма нарсани синаб кўрган — тарозида тортган — ва ҳаммасига «ЕТИШМАЙДИ» деб ёзган.
У Эденда қадимда биринчи онамиз Ҳаввога ва биринчи отамиз Одамга айтилган нарсани исботлаган эди. Жаннатдан ташқарида ҳар бир кишининг қисмати қайғу бўлиши керак эди. Қайғу ҳақида биринчи марта шу ерда эслатилади. Охирги эслатиш Ваҳий 21:4-да топилади, у ерда нажот топганлар топилган абадий бахт ҳолати ҳақида шундай дейилади,
Ва Худо уларнинг кўзларидан барча ёшларни артиб ташлайди; ва энди ўлим ҳам, қайғу ҳам, йиғи ҳам бўлмайди, оғриқ ҳам бўлмайди: чунки аввалги нарсалар ўтиб кетди.
Ёшлар, ўлим, қайғу, йиғи, оғриқ — бу қандай шароитларнинг қисқача мазмуни, гарчи одамлар ҳақиқатни яширишга ва фактларни эътиборсиз қолдиришга ва Худодан алоҳида бахтли бўлишга интилсалар ҳам.
Қуёш нуридан юқорироқ нурни кўрганлар ва қуёш остидаги ҳамма нарса уларнинг яхшилиги учун биргаликда ишлашини билганлар ҳақиқатан ҳам барака топганлар.
Қайғули Ёбес Исроил Худосига — Худога мурожаат қилади. «Исроил Худоси» — бу муносабат ва баракада танилган Зот. Майиб Ёқуб у билан курашган ва уни майиб қилган Зотга имон билан ёпишган эди. Майиб Ёқуб ёпишган Ёқубга айланди ва ёпишган Ёқуб ғолиб Ёқубга айланди. Ва у ерда Пениелда у «кучга эга бўлди… ва ғолиб келди, йиғлади ва илтижо қилди» ва шу тариқа Исроил номини олди, бу «Худо билан шаҳзода» деган маънони англатади ва барака топди. Ёқубга шундай ғамхўрлик қилган ва барака берган Зотга Ёбес ўз илтижосини қилди. Азобдан биз дуоларни эшитадиган ва эслатиб туришни хуш кўрадиган Зотга жиддий эҳтиёж фарёдини кўтаришимиз мумкин. Ёзувда шундай дейилган: «Орангизда бирор киши азоб чекяптими? У дуо қилсин». Биз учун бу хурсанд Масиҳий кунларида тўлиқ ваҳий берилган. Ота, Ўғил, Муқаддас Руҳ танилган. Биз «Отага мурожаат қиламиз». Масиҳ орқали «биз бир Руҳ орқали Отага киришга эгамиз». Ва Унинг иродасига кўра сўрасак, У бизни эшитишини биламиз.
Биз бу қайғули кишининг дуосининг тафсилотларини кўриб чиқишимиз мумкин ва ўзимизга мос келадиган қўлланишларни топамиз.
Оҳ! Сен мени ҳақиқатан ҳам барака берсанг.
У Исроил Худосига қарамлигини ва Унинг баракадаги аралашувига эҳтиёжини ҳис қилди. Яҳова, Исроил Худоси Ўз халқини барака беришга ваъда қилган эди ва Ёбес ўз ҳолатида бунинг бажарилишини талаб қилиб келади. Биз Масиҳийлар тўлиқ бойитилганмиз. Биз Масиҳда осмон жойларида барча руҳий баракалар билан барака топганмиз. Лекин ҳамма нарса бизники бўлса-да, бизнинг қалбларимизнинг кўзлари очилиши керак, токи ҳамма нарсанинг кенглигини, узунлигини, чуқурлигини ва баландлигини билайлик. Ўзимиздан сўрайликми, биз Ҳаворий Павлуснинг Эфесликларга 1 ва 3-боблардаги дуоларини ўз дуоларимизга айлантирамизми? Биз шундай қилишимиз керак.
Ва чегарамни кенгайтирсанг.
У каттароқ ҳудудни — Худонинг кўзлари йилдан йилга қараб турган ернинг кўпроқ қисмини хоҳларди. Эҳтимол, ҳали эгалланиши керак бўлган кўп нарса бор эди — у ўзига ажратилган қисмга оёқ босмаган ва у ўзининг ҳуқуқий мулкига кириш ва «ўз мулкига эга бўлиш» учун жанг қилишга киришган эди. Бу бизнинг муносабатимиз ва ҳаракатимиз бўлиши керак. Биз доимо эришган нарсамиз билан қаноатланиш хавфи остидамиз, ўзимизники бўлган ҳамма нарсани ўзлаштириш учун ғайрат билан олға интилиш ўрнига.
Ва Сенинг қўлинг мен билан бўлса.
У ўзига ўзини танитган Зотнинг раҳбарлиги ва қўллаб-қувватлашини соғинган эди. У илоҳий ёрдамга эҳтиёжини билган ва шунинг учун Исроил Худосининг ёрдамини сўраган, у нимага қўл узатган бўлса ҳам. Ва биз учун барака учун узатилган Қўл Қодир эканлигини, биз учун юқоридан доимо ёрдам ва мавсумий ёрдам учун марҳамат борлигини билганимизда бахтиёрмиз. Шундай қилиб, Павлус барча инсоний ёрдам муваффақиятсизликка учраганида шундай дейиши мумкин эди: «Шунга қарамай, Худованд мен билан турди ва мени мустаҳкамлади». Раббимиз айтмаганми: «Менга осмонда ва ерда қудрат берилган… ва мана, Мен доимо сиз биланман». Шундай қилиб, биз Унинг туганмас ресурсларидан қайта-қайта фойдаланишимиз мумкин.
Ва Сен мени ёмонликдан сақласанг, токи у менга қайғу келтирмасин.
У ўзи учун нажот топилишини ёки атрофига бошпана қўйилишини соғинган, токи у, қайғули киши — ёмонлик туфайли қайғусиз бўлсин. Худо ва Отамиз билан қандай марҳамат бор, бизни гуноҳларимиздан тозалай оладиган, уларни абадий ўчириб ташлай оладиган ва шароитларимизни шундай бошқара оладиган марҳамат борки, улар яхшилик манбаига айланади ва кўз ёшлар водийси энг бой фойданинг булоғига айланади; биз ундан ўтаётганимизда қайғу қўшиққа айланади. Қўшилган сўзлар қанчалик оддий! «Ва Худо унга сўраган нарсасини берди». Ёки бошқа таржимада айтилганидек: «Ва Худо у сўраган нарсани амалга оширди». Ҳамма нарса шундай тартибга солинган эдики, исталган мақсадга эришилди.
Забур 37:5 эсга тушади: «Йўлингни Худовандга топшир, Унга ишон, ва У уни амалга оширади». У бизнинг фаровонлигимиз учун энг яхши йўл билан ҳаракат қилади. У бизнинг номимиздан Ўз яхши фикрларини амалга оширадиган нарсани ишга солади. Бу икки оятда дуо ва ишонч учун қандай далда бор, улар «Ёзувларнинг тасаллиси ва далдаси орқали» бизнинг Худоимизга, марҳаматлар Отаси ва барча далда Худосига ишончимизни қўйишимиз учун ёзилган.
