ПАНҶ ҚАДАМ Ба сӯи ҳаёти пурратар дар масеҳият
Ҳаёти масеҳии ман як қатор пастиву баландиҳо буд. Сипас ман бо ду масеҳӣ вохӯрдам, ки сулҳ, қувват ва шодии рӯҳониро нишон доданд, ки ман надоштам. Сӯҳбат бо онҳо ҳаёти маро тағйир дод.
Онҳо комилан ба Худо таслим шуда буданд, то иродаи Ӯро дар ҳаёти худ рӯз ба рӯз иҷро кунанд. Онҳо ба ман гуфтанд, ки ман ҳам метавонам зарфе бошам, ки барои истифодаи Устод мувофиқ аст, агар ман ҳам ҳамин тавр кунам (2 Тимотиюс 2:21). Агар ман ба Масеҳ барои наҷоти худ боварӣ дошта бошам, оё ман набояд ба Ӯ барои пирӯзӣ бар ҳар гуноҳ ва раҳоӣ аз ҳар ғам боварӣ дошта бошам? Онҳо ба ман гуфтанд, ки Исо омода аст дар ҳар диле, ки ба Ӯ таслим шудааст, бимонад. Онҳо маро ташвиқ карданд, ки ин қадами бузургро дар ҳаёти рӯҳонии худ гузорам, ва ман аз онҳо миннатдорам.
Дар аввал ман дар ҳақиқат мубориза мебурдам. Дар дил ва ҳаёти ман чизҳое буданд, ки шубҳанок буданд, агар бадтар набошанд, ва ман намехостам аз онҳо даст кашам. Аммо ниҳоят ман ба нуқтаи эътироф расидам: «Худовандо, ман омодаам, ки омода шавам. Аз ман беҳтарин чизеро, ки барои ҷалоли Ту сохта мешавад, бисоз.»
Ман ба худ мегуфтам: «Ҳоло ман аз Ӯ ҳастам,» то он даме ки ман аз сулҳ ва шодие, ки меҷустам, лаззат бурданро сар кардам. Ӯ иродаи маро шакл медод ва кореро, ки қаблан ғайриимкон мепиндоштам, осонтар мекард. Ӯ ҷони маро барқарор мекард ва маро ба роҳҳои адолат барои хотири номи Худ мебурд (Забур 23:3). Ин таҷриба ба ман панҷ қадамро ба сӯи ҳаёти пурратар дар масеҳият омӯзонд, ки ман мехоҳам бо шумо мубодила кунам.
1. Худро ба Худо таслим кунед.
Ин бояд як амали қасдан таслим шудан бошад. Аз зане, ки аз чизҳое, ки мехост зери назорати худ нигоҳ дорад, ба ташвиш афтода буд, хоҳиш карда шуд, ки номи худро дар поёни варақи холӣ имзо кунад ва сипас ба Худо бигӯяд, ки Ӯ метавонад онро ба таври дилхоҳаш пур кунад. Вай ин корро кард ва ҳангоми ба Худо супурдани назорати ҳаёти худ сулҳ ба даст овард. Агар шумо душворӣ дошта бошед, аз Худо хоҳиш кунед, ки ба шумо дар ин кор кӯмак кунад. Шумо ҳеҷ гоҳ хушбахт нахоҳед шуд, то даме ки ба Худованд иҷозат надиҳед, ки дар ҳаёти шумо ҳукмронӣ кунад.
2. Ба Масеҳ такя кунед, ки Ӯ қисми худро иҷро кунад.
дарро кушоед ва Ӯ дохил мешавад (Ваҳй 3:20) ва сулҳу шодиро ба ҳаёти шумо меорад. Вақте ки гил ба дасти Кулолгар таслим мешавад (Ишаъё 64:8) ва донишҷӯ аз Устод пайравӣ мекунад (Забур 25:4-5), муваффақият хоҳад буд. Худро комилан ба таъсироти шаклдиҳандаи Масеҳ супоред ва шумо ба сатҳҳои нави муфидӣ хоҳед расид.
3. Гуноҳҳоро фавран эътироф кунед.
Агар шумо иҷозат диҳед, ки кислота дар пӯсти шумо бимонад, он сӯхтаниҳои шадидро ба вуҷуд меорад. Агар шумо иҷозат диҳед, ки гуноҳи эътирофнашуда дар дили шумо бимонад, он тамоми сулҳу шодиро мехӯрад. эътирофро ба таъхир нагузоред. Ҳамин ки шумо гуноҳ кардед, фарёд занед: «Худовандо Исо, Ту дидӣ, ки ман чӣ кор кардам. Ташаккур ба Ту, ки аллакай гуноҳи маро дар салиб бардоштӣ ва барои он азоб кашидӣ, то ман маҳкум нашавам. Ҳоло ба ман кӯмак кун, ки фикрҳо ва роҳҳои худро пок кунам, то дигар ба ин гуноҳ наафтам.» Худованд мехоҳад моро пок кунад.
бо шустани об бо Калом (Эфсӯсиён 5:26).
Аммо мо бояд ин захираро ҳар рӯз истифода барем.
4. Васвасаҳоро ба Масеҳ баред.
Вақте ки шумо васвасаро наздик ҳис мекунед, чунон ки харгӯш аз уқоби наздик парвозкунанда огоҳ аст, фавран барои муҳофизат ба Масеҳ давед. Ӯ шуморо ноумед намекунад. Ӯ ҳам санги наҷоти шумо ва ҳам паноҳгоҳи бехатари шумост (Масалҳо 30:26). Ҳар гоҳ ки гуноҳ, тарс ё ташвиш шуморо таҳдид мекунад, ба Исо давед ва фарёд занед: «Худовандо, ба ман кӯмак кун!» ва Ӯ кӯмак хоҳад кард.
5. Бо Масеҳ дар тамос бошед.
Аз рӯҳи айбҷӯӣ, танқид, бераҳмӣ ва ҳар чизе, ки бо муҳаббати комили Ӯ мувофиқ нест, худдорӣ кунед. Ба ҷое равед, ки фарзандони Ӯ ҷамъ омадаанд ва шумо Ӯро дар он ҷо хоҳед ёфт (Матто 18:20). Рӯзро бо гӯш кардани Ӯ дар хондани Китоби Муқаддас ва сӯҳбат бо Ӯ дар дуо оғоз кунед. Дар давоми рӯз бо Ӯ сӯҳбат кунед. Дар охири рӯзи худ, ба Ӯ ҳама чизеро, ки рӯй додааст, бигӯед ва барои рӯзи дигар аз Ӯ кӯмак пурсед.
Вақте ки шумо дар ҳаёти худ нокомӣ доред, сабабро пайдо кунед ва онро эътироф кунед. Ба Худованд нигоҳ кунед, то сулҳу шодиеро, ки танҳо дар Ӯ доред, барқарор кунад. Шумо гӯсфандони Ӯ ҳастед; Ӯ Чӯпони шумост. Бигзор Ӯ шуморо баргардонад, ғизо диҳад, роҳнамоӣ кунад ва тасаллӣ диҳад (Луқо 15:4-7; Юҳанно 10:1-4; Забур 23). Агар шумо зарфи пок бошед, Худованд шуморо истифода хоҳад кард. Вақте ки шумо бо Худо дуруст ҳастед, Рӯҳи Муқаддас тавассути шумо кор мекунад. Чӯпони неки мо ба онҳое, ки ба Ӯ таслим мешаванд, ба Ӯ боварӣ доранд ва мекӯшанд мувофиқи Каломи Ӯ зиндагӣ кунанд, чарогоҳҳои сабз ва чашмаҳои беохирро таъмин мекунад.
