Бар хилофи ду таронаи қаблӣ, таронаи шасту якум ҳолатҳоеро, ки боиси навишта шудани он гардидаанд, нишон намедиҳад. Мо шубҳа надорем, ки ин таҷрибаи худи Довуд буд; он инчунин ҳамеша таҷрибаи халқи Худо будааст ва ҳанӯз ҳам забони боқимондаи халқи заминии Худо дар рӯзе хоҳад буд, ки ҳоло босуръат наздик мешавад.
Калимаи ибрӣ Негина дар сарлавҳа гӯё ишора мекунад, ки ин тарона бояд бо як асбоби якторӣ ҳамроҳӣ мешуд, ки бо эҳсосоти танҳоии таронасаро дар он вақт мувофиқат мекард.
Шоҳ Довуд, пас аз он ки дили худро дар назди Худованд холӣ кард, шояд суханони худро мустақиман ба яке аз мусиқинавозони худ (Ҳеман, Едутан ё дигаре) фиристода бошад, ки онҳоро ба оҳанги мувофиқ гузошта метавонист, барои хидмати Яҳува аз ҷониби халқи заминии Ӯ, ки бар онҳо ҳамчун шоҳ (аз номи Худо) ҳукмронӣ мекард ва барои онҳо марди намоянда буд.
Тарона бо гиря оғоз шуда, бо суруд ба охир мерасад.
- Гиряи маро бишнав, эй Худо; ба дуои ман гӯш деҳ.
Талахии ҷони Довуд ӯро водор кард, ки ба Худо гиря кунад, аммо вақте ки гиря ба дуо табдил меёбад, ӯ тадриҷан оромтар мешавад.
Оё ту азоб мекашӣ? Эй маҳбуб, дуо кун! Чаро дар ғуруби торикии ғам ҳанӯз мемонӣ?
- Аз канори замин ба Ту гиря хоҳам кард, вақте ки дилам ғарқ мешавад: маро ба Санге бибар, ки аз ман баландтар аст.
Ӯ ба Худо рӯ меорад; ҳатто агар аз ҷое, ки Яҳува номи Худро гузошта буд, дур бошад. Аз Сион дур будан барои ӯ «канори замин» буд, аммо ҷони ӯ ба чизе баландтар аз теппаи Сион ниёз дошт; рӯҳи Довуд ба тасаллои «Санги Асрҳо» ташна буд.
- Зеро ки Ту барои ман паноҳгоҳ ва бурҷи мустаҳкам аз душман будӣ.
Ӯ аз таҷрибаи гузашта медонад, ки ба кӣ рӯ орад. Дар тӯфонҳои дигар Яҳува ӯро паноҳ додааст; дар мавридҳои гузашта, вақте ки душманон ӯро таъқиб мекарданд, ин «бурҷи мустаҳкам» бебозгашт буданашро исбот кардааст.
- Ман дар хаймаи Ту то абад хоҳам монд: Ман ба паноҳи болҳои Ту таваккал хоҳам кард. Селоҳ.
Ӯ сабукии интизоршударо пешбинӣ мекунад ва ҳамеша дар ҷои амн ва бехатар хоҳад монд. Ӯ бояд дар ҳузури Худо бимонад.
Дар ин лаҳза Селоҳ таронаро ба ду қисми баробар тақсим мекунад ва дар ин ҷо таваққуф мавҷуд аст, мисли фосилаи мусиқӣ дар суруд, ки ба ҳам сароянда ва ҳам шунавандагон истироҳат ва нафаскашӣ медиҳад. Агар нимаи аввали тарона бо дуо қайд шуда бошад, нимаи дуюми он бо ҳамду сано қайд шудааст.
- Зеро ки Ту, эй Худо, назрҳои маро шунидӣ: Ту ба ман мероси онҳоеро додӣ, ки аз номи Ту метарсанд.
Довуд аллакай итминон дорад, ки ӯ шунида шудааст.
Гиряи сахти ту дар осмон шунида шуд; Оё ҳамон осмони васеъ суруди туро намешунавад? Ӯ ба Худои падаронаш — Бӯаз, Обед, Есой, насли ашроф таваккал кард. Мо низ ба тарбияи худ бисёр қарздорем. Дар сарзамини Китобҳои Муқаддас таваллуд шудаем. Дар хонаи масеҳӣ ба воя расидаем. Ҷои имтиёз дар байни халқи Худо. Ин меросест, ки ба бисёре аз мо тааллуқ дорад!
- Ту умри шоҳро дароз хоҳӣ кард: ва солҳои ӯро ба мисли наслҳои зиёд.
Довуд аз имтиёзҳои худ бештар истифода хоҳад кард; дарозии рӯзҳо танҳо ба фоиданокии ӯ зам хоҳад кард.
- Ӯ то абад дар назди Худо хоҳад монд: Эй раҳмат ва ҳақиқатро омода кун, ки ӯро нигоҳ дорад.
Раҳмат ва ҳақиқат ҳолатҳои омодашуда хоҳанд буд, ҳақиқат барои ҳолати ботинии ӯ. Яке барои бадани ӯ, дигаре барои ҷони ӯ; ва Писари бузургтари Довуди бузург «то абад дар назди Худо» мемонад.
- Пас ман то абад ба номи Ту ҳамду сано хоҳам хонд, то ки ҳар рӯз назрҳои худро иҷро кунам.
Агар ҳамду сано шуғли абадии ӯ бошад, ӯ бояд аввал омӯзад, ки чӣ тавр он чиро, ки дар ҷони худ омӯхтааст, ба ҳаёти ҳаррӯза тарҷума кунад.
«Имон бе аъмол мурда аст.»
