«Аммо ба хотири ин ман ба ин соат омадаам. Падар, номи Худро ҷалол деҳ» (Юҳанно 12:27-28).
Сарфи назар аз ҳама мухолифатҳо ва пешгӯиҳои он чизе, ки Ӯро дар Ҷолҷота интизор буд, Писари Худо ҳеҷ гоҳ рисолати Худро аз даст надод. Ҳангоми ба ин ҷаҳон омадан Ӯ гуфт: «Инак, ман меоям... то иродаи Туро, эй Худо, ба ҷо оварам» (Ибриён 10:7). Ҳоло, тақрибан 33 сол пас, Ӯ рӯи Худро ба Ерусалим равона кард (ниг. Луқо 9:51) - шаҳре, ки «пайғамбаронро мекушад ва онҳоеро, ки ба назди ӯ фиристода шудаанд, сангсор мекунад» (Матто 23:37). На яҳудиён (ниг. Юҳанно 11:8), на Ҳиродус (ниг. Луқо 13:31-32), на шогирдони худи Ӯ наметавонистанд Ӯро боздоранд (ниг. Матто 16:21-23). Қарори Ӯ мисли санг устувор буд: «Инак, мо ба Ерусалим меравем, ва ҳама чизҳое, ки пайғамбарон дар бораи Писари Одам навиштаанд, ба амал хоҳанд омад» (Луқо 18:31).
«Падар, номи Худро ҷалол деҳ!» Чӣ қадар садоқат ва тақдиси бечунучаро ба Худо дар ин дуо ниҳон аст! Писари Худо омада буд, то Падари Худро тавассути марг ҷалол диҳад. Ӯ мехост Ӯро дар назди одамон ва фариштагон бузург гардонад - ҳатто агар иҷрои ин хоҳиш ба Ӯ ҳама чизро арзиш дошта бошад. Дар тӯли ҳаёти худ Ӯ гуфт: «Касе, ки Маро дидааст, Падарро дидааст» (Юҳанно 14:9). Аммо Худо чӣ қадар ҷаҳонро дӯст медорад ва Ӯ чӣ қадар одилу муқаддас аст, танҳо дар салиб пурра зоҳир шуд. Дар 6000 соли таърихи инсоният, Худо ҳеҷ гоҳ ба андозаи азоб ва марги Исо дар салиби Ҷолҷота ҷалол дода нашудааст!
Ҳамон тавре ки нур дар торикӣ равшантар медурахшад, Худо аксар вақт бештар ҷалол дода мешавад, вақте ки мо ба Ӯ дар азоб боварӣ дорем ва дар он устувор мемонем. Мо Ӯро дар ҳолатҳои душвор ҷалол медиҳем, вақте ки мо ба иродаи Ӯ бе исён таслим мешавем ва мегӯем: «Бале, Падар»! Худо ба таври аҷибе ҷалол дода шуд, вақте ки дигар маҳбусон ба Павлус ва Сило, ки пойҳояшон дар банди пой буд, гӯш доданд ва дар зиндони Филиппӣ Ӯро ҳамду сано мехонданд (ниг. Аъмол 16:25). Петрус, мисли қариб ҳамаи дувоздаҳ ҳавворӣ, бояд Устоди худро дар шаҳодати худ ҷалол медод (ниг. Юҳанно 21:19). Истефанус Худованд Исоро махсусан дар ҳамон лаҳзае, ки яҳудиён ӯро сангсор карданд, ҷалол дод - зеро маҳз ҳангоми рӯ ба рӯ шудан бо марг, ҳаёти Исо аз ӯ равшантар медурахшид (ниг. Аъмол 7:55-60).
Худо дар ҳаёти шумо чӣ гуна ҷалол дода мешавад? - бо зоҳир кардани чизе аз ҳаёт ё ақли Исо дар шумо (ниг. 2 Қӯринтиён 4:10). Ин ҳаёти нав ба шумо аз ҷониби Худо ҳангоми табдили шумо дода шуд. Ҳоло масъалаи амалӣ кардани ин ҳаёт аст! Аммо ин танҳо дар сурате рӯй медиҳад, ки шумо бо имон дарк кунед, ки шумо бо Масеҳ ба гуноҳ мурдаед ва ҳоло ба Ӯ иҷозат медиҳед, ки дар шумо бо қудрати Рӯҳи Муқаддас зиндагӣ кунад (Ғалотиён 2:20). Бе марг ҳаёт нест!
Вақте ки Худо шуморо, ё касеро, ки ба шумо хеле наздик аст, ба вазифаи хеле душвор ё ҳатто «ба ҳаёт таҳдидкунанда» даъват мекунад, шумо чӣ гуна муносибат мекунед? Оё шумо - дар нури абадият - ҳатто он вақт метавонистед бо ҳушёрӣ, ба таври мутавозин бигӯед: «Падар, номи Худро ҷалол деҳ!»? Нигаронии асосии Павлус на озод шудан аз зиндон, балки он буд, ки Масеҳ дар бадани ӯ бузург карда шавад, хоҳ бо ҳаёт ва хоҳ бо марг (ниг. Филиппиён 1:20). Оё ин ҳадафи бузургтарини шумо низ ҳаст?
Аз тақво: Вобастагӣ дар ҳаёти Масеҳ (Китобро метавон ройгон аз ин ҷо фармоиш дод: https://www.the-bereans.com/svetlik )
