«Зеро шумо даъвати худро мебинед, эй бародарон, ки на бисёре аз доноён аз рӯи ҷисм, на бисёре аз тавоноён, на бисёре аз ашроф даъват шудаанд. Балки Худо чизҳои аблаҳонаи ҷаҳонро интихоб кардааст, то доноёнро хиҷил кунад, ва Худо чизҳои заифи ҷаҳонро интихоб кардааст, то чизҳои тавоноро хиҷил кунад; ва чизҳои паст ва чизҳои нафратоварро Худо интихоб кардааст, ва чизҳоеро, ки нестанд, то чизҳоеро, ки ҳастанд, ба ҳеҷу пуч табдил диҳад, то ҳеҷ ҷисме дар ҳузури Ӯ фахр накунад.» (1 Қӯринтиён 1:26–28)
Ин тақрибан ҳафтумин бор аст, ки Павлус калимаи «даъват» ё «даъват кардан»-ро зикр мекунад. Боби мазкур бо тавсифи Павлус аз худ ҳамчун «даъватшуда барои ҳавворӣ будан» (1:1) оғоз меёбад. Ӯ ба имондорони Қӯринт, ки «даъватшудагон» ҳастанд (1:2), менависад. Калимаи калисо — экклесия — маънои «даъватшуда»-ро дорад. Онҳо онҳое буданд, ки «муқаддасон даъват шудаанд», яъне ҷудо карда шудаанд (1:2). Онҳо инчунин бо ҳамаи онҳое, ки дар ҳар ҷой ба номи Худованди мо Исои Масеҳ дуо мекунанд, алоқаманд ва аз ҳам вобаста буданд.
Даъвати имондор ниҳоят муҳим аст, гарчанде ки мо аксар вақт аҳамияти онро аз даст медиҳем. Дар ин боби аввал, Павлус ба мо хотиррасон мекунад, ки ҳар як масеҳӣ барои муқаддас будан даъват шудааст (оятҳои 1–9). Мо «ба муоширати Писари Ӯ, Исои Масеҳ Худованди мо» даъват шудаем (оятҳои 9–25). Ва мо барои ҷалол додани Худо ва Масеҳ даъват шудаем (оятҳои 26–31).
Дар порчаи имрӯза, Павлус моро водор мекунад, ки даъвати худро бодиққат баррасӣ кунем. Мо бояд эътироф кунем, ки Худо моро на аз сабаби он ки мо чӣ будем, балки сарфи назар аз он ки мо чӣ будем, даъват кардааст! Агар Худо моро дар асоси он ки мо кистем ё чӣ метавонистем ба Ӯ пешниҳод кунем, даъват мекард, ғурур ва такаббур зуд бартарӣ меёфт. Аммо Худо коре дигар кард — коре, ки танҳо Ӯ метавонист кунад — то ки танҳо Ӯ барои чунин нақшаи наҷоти пурфайз ва меҳрубон ҷалол гирад.
Ӯ чизҳои аблаҳонаи ин ҷаҳонро интихоб кардааст, то доноёнро хиҷил кунад. Ӯ чизҳои заифро интихоб кардааст, то тавоноёнро хиҷил кунад. Ӯ чизҳои паст ва нафратоварро интихоб кардааст — бале, ҳатто чизҳоеро, ки ҳеҷ чиз нестанд — то чизҳоеро, ки ҳастанд, ба ҳеҷу пуч табдил диҳад. Чаро? То ки «ҳеҷ ҷисме дар ҳузури Ӯ фахр накунад.»
Павлус хулоса мекунад:
«Аммо аз Ӯ шумо дар Исои Масеҳ ҳастед, ки барои мо ҳикмат аз Худо шуд — ва адолат ва тақдис ва наҷот — то ки, чунон ки навишта шудааст, ‘Касе ки фахр мекунад, бигзор дар Худованд фахр кунад’» (1 Қӯринтиён 1:30–31).
Лаҳзаи имрӯза
Дар ҳузури Худо барои ҷалоли инсон ҷой нест. Ин дар бораи шумо ё ман нест — ин дар бораи додани тамоми ҷалол ва ситоиш ба Он аст, ки моро аз торикӣ ба нури аҷиби худ даъват кардааст.
