САВОЛ:
Дар Малокӣ 3:16, оё Худованд ба сӯҳбатҳои онҳое, ки аз Ӯ метарсиданд, гӯш медод, гӯё ин сӯҳбатҳо дуо буданд? Оё ин сӯҳбатҳо ба дуо монанд буданд ё аз он фарқ доштанд? Чаро ин одамон бо ҳамдигар сӯҳбат мекарданд, на ин ки мустақиман ба Худованд дуо мекарданд? Оё Худо гӯш хоҳад дод, вақте ки мо мушкилот ё нигарониҳои худро бо дӯстони худотарси худ мубодила мекунем?
«Он гоҳ онҳое, ки аз Худованд метарсиданд, бо ҳамдигар сухан гуфтанд, ва Худованд гӯш дод ва онҳоро шунид, пас китоби ёдбуд дар пеши Ӯ барои онҳое, ки аз Худованд метарсанд ва дар бораи номи Ӯ мулоҳиза мекунанд, навишта шуд.» — Малокӣ 3:16 NKJV
ҶАВОБ:
Муҳим аст, ки мо оятҳои Каломи Худоро дар заминаи онҳо хонем ва омӯзем, на ин ки онҳоро аз он чизе, ки пеш аз он ё пас аз он меояд, берун кашем. Ин ба мо кӯмак мекунад, ки чӣ гуфтани оятҳоро фаҳмем ва моро аз нофаҳмӣ ё нодуруст татбиқ кардани онҳо боздорад. Хуб аст, ки бо тартиб пурсем:
Ин порча чӣ мегӯяд?
- Маънои он чист?
- Он ба ҳаёти ман чӣ гуна татбиқ мешавад?
- Китоби Малокӣ калимаи охирини Худо дар Аҳди Қадим ба халқи заминии Ӯ Исроил аст. Ҳазор сол пеш дар кӯҳи Сино, пас аз озод шудан аз ғуломӣ дар Миср, онҳо ваъда дода буданд, ки ҳама чизеро, ки Худованд ба онҳо мегӯяд, иҷро мекунанд (Хуруҷ 19:8). Аммо онҳо борҳо ва борҳо ба Худованд беитоатӣ карданд, аксар вақт ба бутҳои халқҳои ҳамсоя рӯ оварданд. Худованд онҳоро ҷазо дод ва дар ниҳоят ба душманонашон иҷозат дод, ки онҳоро ба асорат баранд. Якчанд гурӯҳҳои нисбатан хурд баргашта, маъбад ва деворҳои Ерусалимро аз нав сохтанд, чунон ки дар китобҳои Эзро ва Наҳемё сабт шудааст. Ҳама чиз барои чанд сол хуб ба назар мерасид, аммо баъд халқ боз аз Худованд рӯ гардонда, бо ҳамсоягони бутпарасти худ издивоҷ карданд, дар ҳоле ки намоиши ибодати Ӯро нигоҳ медоштанд. Тавассути пайғамбар Малокӣ, Худованд халқи Худро бо гуноҳҳояшон рӯ ба рӯ кард, аммо ба ҳар як изҳороти Ӯ онҳо ҷавоби бешармона, ё дағал ва мағрурона доданд. Ин дар тӯли 400 сол байни замони Малокӣ ва оғози Аҳди Ҷадид дар Луқо 1, ва ҳатто баъд аз он идома ёфт.
Дар ҳоле ки ин ҳолати халқ дар маҷмӯъ буд, чанде буданд, ки кӯшиш мекарданд, ки бо Худованд содиқона идома диҳанд. Дар ояти мо дар Малокӣ онҳо ҳамчун «онҳое, ки аз Худованд метарсиданд» номида мешаванд. Онҳо якдигарро мешинохтанд ва аксар вақт бо ҳамдигар сухан мегуфтанд. Худо дар Луқо 1–2 дар бораи баъзеҳое, ки содиқ буданд, ба мо мегӯяд: Закарё, Елизавета, Марям, Юсуф, баъзе чӯпонон, Шимъӯн ва Анна. Охирин, як зани хеле пиронсол, хушхабари Наҷотдиҳандаи навзодро бо «ҳамаи онҳое, ки дар Ерусалим наҷотро интизор буданд» (Луқо 2:38) мубодила кард. Ҳамин тавр, мо мебинем, ки ин одамон якдигарро мешинохтанд.
На танҳо одамоне, ки аз Худованд метарсиданд якдигарро мешинохтанд, Худо, ки ҳама чизро медонад, ба онҳо гӯш дод ва онҳоро шунид. Албатта Ӯ дуоҳои онҳоро шунид, аммо Ӯ ба сӯҳбатҳои онҳо низ гӯш дод. Инро мо дар ин бобҳои Луқо ба таври зебо сабтшуда мебинем. Мо мехонем, ки чӣ тавр Елизавета ба Марям салом дод, вақте ки Марям ба дидани ӯ омад, ва чӣ тавр Марям ҷавоб дод (Луқо 1:39-55). Баъдтар, мо мешунавем, ки чӯпонон «суханеро, ки дар бораи ин Кӯдак ба онҳо гуфта шуда буд, ба таври васеъ маълум карданд» (Луқо 2:17). Дар ин бобҳо ба мо бисёр чизҳои дигар гуфта шудааст, ки Худо ҳангоми гӯш кардани ин чанд нафари содиқ чӣ шунид.
Ин гуфтаҳо ва сӯҳбатҳо дуо набуданд. Дар мавриди Закарё, онҳо ифодаи шубҳа ва баъдтар имон ва ҳамду сано буданд. Фаришта Ҷабраил ба ӯ гуфт, ки дуои ӯ шунида шуд (Луқо 1:13). Худо метавонист дуоҳои онҳоро ба мо диҳад, агар мехост, аммо дар ин ҷо мо мебинем, ки Ӯ калимаҳоеро, ки аз «ҷавоҳироти» худ шунида буд, мубодила мекунад, чунон ки Ӯ онҳоро дар Малокӣ 3:17 номид. Ӯ ба сӯҳбатҳои мо низ таваҷҷӯҳ дорад, хусусан вақте ки мо бо манфиатҳои Ӯ машғулем. Ӯ ба ҳар як ҷузъиёти ҳаёти мо таваҷҷӯҳ дорад.
Худо бешубҳа ба мушкилот ва нигарониҳои мо таваҷҷӯҳ дорад. Ӯ моро мешунавад, ки онҳоро бо дӯстон ва ҳамкорони худ мубодила мекунем. Оё Ӯ шояд фикр мекунад: Чаро ӯ (ё вай) онҳоро бо Ман мубодила намекунад? Ӯ моро даъват мекунад, ки ҳамаи заъфҳо, ниёзҳо ва нигарониҳои худро дар дуо ба Ӯ биёрем. Тахти файз ҳамеша барои мо дастрас аст. Ӯ ҳеҷ гоҳ барои гӯш кардани мо хеле банд нест.
Ҳамчун падари доно, Ӯ кафолат намедиҳад, ки ба ҳамаи дуоҳои мо бо «ҳа»-и зуд ҷавоб диҳад. «Не» шояд бештар мувофиқ бошад, ё шояд каме интизор шавем. Ӯ метавонад бист миллион дуоро – ҳатто бештар – якбора гӯш кунад ва ҳамаи онҳоро дуруст нигоҳ дорад, ва ин дар ҳоле ки ба ҳамаи сӯҳбатҳои мо тамошо ва гӯш мекунад ва ҳатто ҳамаи фикрҳои моро мехонад! Худо ин қадар бузург аст; ва дар ҳоле ки Ӯ ҳама чизро медонад, Ӯ аз шунидани он ки мо нигарониҳои худро дар дуо ба Ӯ меорем, шод мешавад. Биёед имрӯз ба Ӯ ин шодиро диҳем!
— Евгений П. Веддер, хурдӣ.
