«Аз ин сабаб мо низ, аз рӯзе ки инро шунидем, аз дуо гуфтан барои шумо бас намекунем ва хоҳиш дорем, ки шумо аз дониши иродаи Ӯ бо тамоми ҳикмат ва фаҳмиши рӯҳонӣ пур шавед; то ки шумо ба таври шоистаи Худованд ба ҳама писанд оед, дар ҳар кори нек самаровар бошед ва дар дониши Худо афзоиш ёбед; бо тамоми қувват, мувофиқи қудрати пурҷалоли Ӯ, ба тамоми сабр ва таҳаммул бо шодӣ тақвият ёбед; ба Падар шукр гӯед, ки моро сазовор гардонидааст, ки дар мероси муқаддасон дар нур шарик бошем.» (Қӯлассиён 1:9-12)
«Ва Худои сулҳ, ки Худованди мо Исоро, он чӯпони бузурги гӯсфандонро, ба воситаи хуни аҳди абадӣ аз мурдагон баргардонид, шуморо дар ҳар кори нек комил гардонад, то иродаи Ӯро ба ҷо оваред, дар шумо он чиро, ки дар назари Ӯ писанд аст, ба воситаи Исои Масеҳ ба амал оварад; ки ҷалол то абад ва абадӣ ба Ӯ бод. Омин.» (Ибриён 13:20, 21)
Рӯзе ман дар назди кати худ зону зада дуо кардам: «Эй Худованд, ман фарзанди Ту ҳастам. Ман худро ба Ту комилан месупорам. Дар ман он чиро, ки Ту мехоҳӣ, кор кун. Маро он чиро, ки Ту мехоҳӣ, бисоз. Маро ба муносибати наздиктар ва маҳрамонатар бо Исо ҳамчун Дӯсти беҳтарини ман баргардон.»
Дар рӯзҳои баъдӣ ман садоқати худро ба Худо тасдиқ кардам. Ман ба Ӯ хотиррасон кардам: «Ман аз Ту ҳастам, Худованд. Дар ҳаёти ман кор кун.»
Ва он гоҳ, Худо шавҳари маро аз ман гирифт. Оҳ, на комилан. Танҳо гоҳ-гоҳ. Шавҳари ман маҷбур буд, ки шомҳо — бисёр шомҳо, ба назар мерасид, ки набуд. Вақте ки ӯ дар хона буд, аксар вақт хеле хаста буд — аз ҳад зиёд хаста буд, ки аз шоми ҳамроҳӣ лаззат барад.
Ва одамон омада, рӯзҳои ӯро бо дархостҳои кӯмак пур карданд. Вақт барои кор кардан дар лоиҳаҳое, ки мо умед доштем пеш аз фаро расидани мавсими боронгарӣ ба анҷом расонем, набуд. Вақт барои иҷрои корҳое, ки ман дар атрофи хона мехостам, набуд. рӯзҳо бо дархостҳои кӯмак пур карданд. Вақт барои кор кардан дар лоиҳаҳое, ки мо умед доштем пеш аз фаро расидани мавсими боронгарӣ ба анҷом расонем, набуд. Вақт барои иҷрои корҳое, ки ман дар атрофи хона мехостам, набуд.
Ман саркашӣ кардам. Ман худро бадбахт ҳис кардам. Ман шавҳарамро айбдор кардам. Ман шикоят кардам. Ман ба худ гуфтам: «Ман шаҳид хоҳам шуд.»
Он гоҳ ман ба дидан, воқеан дидан, он чиро, ки Худо мекард, оғоз кардам. Ӯ ба дуои ман ҷавоб медод. Ӯ дар ман кор мекард (ҳадди ақал Ӯ мехост, ки ман ба Ӯ иҷозат диҳам!). Ӯ маро он чиро, ки Ӯ мехост, месохт. Ӯ маро ба муносибати наздиктар ва маҳрамонатар бо Исо Дӯсти беҳтарини ман баргардонд.
Боз як бор дуо кардам: «Эй Худованд, ман фарзанди Ту ҳастам. Корро давом деҳ.»
«Медонам, ки ҳар он чи Худо мекунад, то абад хоҳад буд» (Воиз 3:14)
