Падари мо медонад Падари мо дӯст медорад Падари мо ғамхорӣ мекунад
«Падари Ман ва Падари шумо». —Юҳанно 20:17 KJV
Яке аз бузургтарин баракатҳо ки мо ҳамчун масеҳиён дорем, ин аст, ки мо метавонем Худоро Падари худ хонем. Ҳарчанд номи «Падар» дар Аҳди Қадим чанд маротиба дар бораи Худо истифода шуда буд, он ба маънои Худо ҳамчун Офаридгор ё Касе, ки ба Ӯ эҳтиром ё шараф лозим буд, истифода мешуд (нигаред ба Малокӣ 1:6). Танҳо вақте ки Писари Падар (2 Юҳанно 3) ба ин ҷаҳон омад, номи Худо ҳамчун Падар пурра ошкор шуд. Худи Худованд гуфт, ки «Падарро ҳеҷ кас намешиносад, ҷуз Писар, ва касе ки Писар хоҳад Ӯро ошкор кунад» (Матто 11:27). Танҳо Писар метавонист Падарро ошкор кунад. Ӯ фаришта нашуд, то Ӯро ба фариштагон ошкор кунад, балки Ӯ Одам шуд, то Ӯро ба одамон ошкор кунад (Ибриён 2:16). Барои он ки мо Худоро ҳамчун Падари худ бидонем, на танҳо таҷассуми Ӯ, балки марг ва эҳёи Ӯ низ лозим буд, зеро гуноҳҳои мо монеи ин муносибати нав буданд. Танҳо пас аз он ки Ӯ аз мурдагон эҳё шуд, вақте ки кори Ӯ дар салиб ба итмом расид ва ҳамаи гуноҳҳои мо абадӣ бартараф карда шуданд, Худованд Исо метавонист ин паёми аҷибро ба Марями Маҷдалия диҳад: «Назди бародарони Ман бирав ва ба онҳо бигӯ: «Ман назди Падари Худ ва Падари шумо, назди Худои Худ ва Худои шумо мебароям»» (Юҳанно 20:17). Тавассути кори анҷомёфтаи худ Худованд Исо моро дар ҷои худ дар назди Худо ва Падари худ гузоштааст. Чӣ имтиёзи аҷибе! Мо умедворем, ки ҳамаи хонандагони мо Худованд Исои Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳанда ва Худованд мешиносанд ва аз ин муносибат лаззат бурда метавонанд, зеро Худи Ӯ гуфт: «Ман роҳ, ростӣ ва ҳаёт ҳастам; ҳеҷ кас назди Падар намеояд, магар ба воситаи Ман» (Юҳанно 14:6). Танҳо бо шинохтани Ӯ мо метавонем Худоро Падари худ хонем.
Падари мо моро мешиносад
«Оё панҷ гунҷишк ба ду фулус фурӯхта намешавад, ва ҳеҷ яке аз онҳо дар назди Худо фаромӯш намешавад? Аммо ҳатто мӯйҳои сари шумо ҳама ҳисоб шудаанд. Пас, натарсед: шумо аз бисёр гунҷишкҳо арзишмандтаред... Ва Падари шумо медонад, ки шумо ба ин чизҳо ниёз доред». —Луқо 12:6-7,30
Оё шумо ягон бор ҳис мекунед, ки шуморо фаромӯш кардаанд? Беш аз як маротиба ман интизори дидани духтур дар идораи ӯ будам, вақте ки маро фаромӯш карданд, зеро қабулгоҳ ба духтур хабар надод, ки ман омадаам. Одамон, ҳатто онҳое, ки ба мо наздиканд ва моро дӯст медоранд, метавонанд моро ё ниёзҳои моро фаромӯш кунанд. Аммо оё ин аҷиб нест, ки Худо ва Падари мо ҳеҷ гоҳ моро фаромӯш намекунад!
Дар Луқо 12:7 ва Матто 10:30 ба мо гуфта шудааст, ки Ӯ ҳамаи мӯйҳои сари шуморо ҳисоб кардааст. Оё шумо ягон бор кӯшиш кардаед, ки чанд мӯй доред ё чанд мӯй дар сари онҳое, ки дӯст медоред, ҳастанд? Падари мо ҳатто медонад, ки оё шумо имрӯз аз дирӯз мӯи камтар доред. Ӯ ҳамеша дар дониши худ дар бораи ҳама чиз дар бораи шумо ва шароити шумо нав аст! Агар Ӯ ба мӯи шумо ин қадар муфассал таваҷҷӯҳ кунад, мо метавонем мутмаин бошем, ки дар ҳаёти шумо ҳеҷ чиз аз назари Ӯ пинҳон намемонад ё Ӯ онро фаромӯш намекунад. Ӯ ниёзҳои молиявии шуморо медонад. Ӯ ниёзҳои саломатии шуморо медонад. Ӯ ниёзҳои издивоҷи шумо ва оилаи шуморо медонад. Ӯ ниёзҳои рӯҳонии шумо ва он соҳаҳоеро, ки шумо метавонед мубориза баред, медонад. Ӯ ниёзҳоеро, ки шумо ҳатто то ҳол дарк накардаед, медонад!
Худованд ду паррандаро барои тавсифи минбаъдаи дониш ва ғамхории Падари мо нисбат ба мо истифода мебарад. Якум гунҷишк аст. Дар Луқо 12 Худованд ба мо мегӯяд, ки Падар як гунҷишкро фаромӯш намекунад, ҳарчанд онҳо паррандаҳои камбаҳо ҳастанд. Ба ҳамин монанд, дар Матто 10:29 Худованд Исо гуфт, ки ҳеҷ гунҷишке бе дониши Падари мо ба замин намеафтад. Ӯ шароити ҳар як гунҷишкро дар ҷаҳон медонад ва ба ҳамаи онҳо ғамхорӣ мекунад. Оё шумо фикр мекунед, ки Ӯ барои мо камтар ғамхорӣ мекунад? Навиштаҳо ба мо мегӯянд, ки мо барои Падари худ аз бисёр гунҷишкҳо арзишмандтарем.
Паррандаи дуюм, ки барои тасвири ғамхории Падари мо нисбат ба мо зикр шудааст, зоғ аст (Луқо 12:24). Зоғ тухм намекорад ва ҳосил намеғундорад, аммо Худо ниёзҳои онро таъмин мекунад. Аюб 38:41 ба мо мегӯяд, ки зоғчаҳо барои ғизои худ ба Худо фарёд мезананд, ва Забур 147:9 ба мо мегӯяд, ки Худо онҳоро таъмин мекунад. Оё шумо фикр мекунед, ки агар Худо, ҳамчун Офаридгор, фарёди зоғчаҳоро бишнавад, медонад, ки онҳо ба чӣ ниёз доранд ва онро барои онҳо таъмин мекунад, пас ҳамчун Падари мо Ӯ фарёди моро ҳамчун фарзандони худ намешунавад? Ниёзҳои моро ҳатто аз худамон беҳтар дониста, оё Ӯ маҳз он чизеро, ки ба мо лозим аст, таъмин намекунад? Албатта, имони мо баъзан санҷида мешавад, аммо мо метавонем мутмаин бошем, ки Падари мо мешунавад ва медонад. Мо барои Падари худ аз зоғҳо хеле арзишмандтарем. Азбаски Ӯ моро аз доварии абадӣ наҷот дод, мо метавонем ба Ӯ барои ниёзҳои ҳаррӯзаи худ эътимод кунем. Худованд Исо дилҳои моро итминон медиҳад, ки «Падари шумо медонад, ки шумо ба ин чизҳо ниёз доред» (Луқо 12:30). Мо метавонем ба ғамхорӣ ва таъминоти Ӯ эътимод кунем. «Ӯ, ки Писари Худро дареғ надошт, чӣ гуна бо Ӯ ҳама чизро ба мо ройгон нахоҳад дод?» (Румиён 8:32).
Падари мо моро дӯст медорад
«Зеро Худи Падар шуморо дӯст медорад, чунки шумо Маро дӯст доштед ва имон овардед, ки Ман аз Худо омадаам». —Юҳанно 16:27
Ман мутмаинам, ки ҳар як имондор, ки ин мақоларо мехонад, Юҳанно 3:16-ро медонад ва дӯст медорад. Ин оят ба мо дар бораи муҳаббати Худо нақл мекунад, ки барои тамоми ҷаҳон (ҳамаи одамон дар он) бо додани Писари ягонаи худ нишон дода шуд, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, нобуд нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ гирад. Мо боварӣ дорем, ки Юҳанно 16:27 аз ин ҳам бештар аст, зеро номи Падар муносибатро ифода мекунад. Мард метавонад бисёр фарзандонро бидонад, аммо ӯ то он даме, ки ӯ ва занаш худашон фарзандон надоранд, падар намешавад. Сипас ӯ бо онҳо ҳамчун падари онҳо ба ин муносибати нав дохил мешавад. Ба ҳамин монанд, номи Худо ҳамчун Падар муносибатро ифода мекунад. Аз ин рӯ, номи Падарро дар Юҳанно 3:16 истифода бурдан мумкин набуд. Худо бо ҳамаи одамон дар ҷаҳон муносибат надорад, аммо Ӯ бо онҳое, ки ба Писари Ӯ имон доранд ва Ӯро дӯст медоранд, муносибат дорад.
Падар бо Писари ягонаи худ ҳатто пеш аз оғози ҷаҳон муносибат дошт. Худованд Исо дар Юҳанно 17:24 дар ин бора сухан гуфт: «Ту [Падар]... Маро пеш аз бунёди ҷаҳон дӯст доштӣ». Падар ҳамеша Писарро дӯст доштааст, ва ҳоло, ҳамчун Падар, Ӯ инчунин онҳоеро дӯст медорад, ки Писари Ӯ, Худованд Исои Масеҳро дӯст медоранд ва боварӣ доранд, ки Ӯ аз Падар омадааст. Пеш аз бунёди ҷаҳон, Писари ягона муҳаббати Падарро медонист. Ҳоло, ҳамаи онҳое, ки имон доранд, фарзандони Худо (Юҳанно 1:12-13) ва писарони Худо (Ғалотиён 4:5) ҳастанд, аз ин рӯ мо низ метавонем муҳаббати Падарро бидонем.
Юҳанно 17:23 оятест, ки ба мо чизи аҷиберо мегӯяд: «Ту [Падар]... онҳоро дӯст доштӣ, чунон ки Маро дӯст доштӣ». Мо аз ҷониби Падар бо ҳамон муҳаббате дӯст дошта мешавем, ки Ӯ Худованд Исоро дӯст медорад! Мо онро фаҳмида наметавонем, аммо мо метавонем дар ин ҳақиқати аҷиб истироҳат кунем ва шодӣ кунем!
Падари мо ба мо ғамхорӣ мекунад
«Ҳамаи ғамхории худро ба Ӯ партоед; зеро Ӯ ба шумо ғамхорӣ мекунад». —1 Петрус 5:7
Оё шумо ғамхорӣ ё бори гарон доред? Оё чизҳое ҳастанд, ки шуморо дар ҳаёти шахсии шумо, дар оилаи шумо, дар кори шумо ё дар байни ҷамъомади маҳаллии масеҳиён, ки бо онҳо вомехӯред, вазнин мекунанд? Ман мутмаинам, ки ҳамаи мо баъзан дилҳои вазнин дорем. Бо ин бори гарон чӣ кор кунем? Ҳавворӣ Петрус ба мо ҷавобро дар ояти боло дод. Диққат диҳед, ки ӯ ба мо нагуфт, ки «баъзе аз ғамхории худро» ба Худо ва Падари худ партоем. Ӯ нагуфт: «Танҳо ғамхории оилавии худро ба Ӯ партоед», «Танҳо ташвишҳои пулии худро ба Ӯ партоед» ё «Танҳо ғамхории сабуки худро ба Ӯ партоед». Не, ӯ гуфт: «ҳамаи ғамхории худро ба Ӯ партоед». Албатта, ҳама чизе, ки мо зикр кардем, дохил мешавад ва бисёр чизҳои дигар, ҳатто ҳар чизе, ки ба мо ғамхорӣ меорад, хоҳ хурд бошад, хоҳ бузург. Чаро? Зеро Ӯ, Падари мо, ба мо ғамхорӣ мекунад.
Мо дидем, ки Падари мо ниёзҳои моро медонад. Агар Ӯ афтодани гунҷишкро ба замин аз даст надиҳад, албатта Ӯ он мушкилоти фаврӣ дар ҳаёти шуморо дар айни замон мебинад. Мо дидем, ки Падари мо моро дӯст медорад. Ӯ Писари Худро барои мо дод, то ки мо бо Ӯ ҳамчун фарзандони Ӯ муносибат пайдо кунем. Ӯ моро ҳамчун фарзандони худ хеле бештар аз ҳар падари заминӣ фарзандони худро дӯст доштааст. Ӯ моро мешиносад, дӯст медорад ва ба мо ғамхорӣ мекунад.
Ҷолиб он аст, ки калимаи юнонии «партофтан» аслан маънои «партофтан»-ро дорад. Ба он ғамхорӣ, бори гарон ё изтироб часпида нашавед – он барои шумо хеле бузург аст. Онро ба оғӯши Ӯ партоед ва бигзор Ӯ онро барои шумо бардорад. Ӯ ба қадри кофӣ қавӣ аст, ки мушкилоти шумо ва шуморо низ бардорад!
Сулҳи Худо
«Ба ҳеҷ чиз ғамхорӣ накунед [ё изтироб накашед]; балки дар ҳар чиз бо дуо ва илтиҷо бо шукргузорӣ хоҳишҳои худро ба Худо маълум кунед. Ва сулҳи Худо, ки аз ҳар фаҳмиш болотар аст, дилҳо ва ақлҳои шуморо ба воситаи Исои Масеҳ нигоҳ медорад». —Филиппиён 4:6-7
Ин оятҳо ба мо хотиррасон мекунанд, ки мо метавонем нигарониҳои хурди худ, мушкилоти бузурги худ, бемориҳои худ, оилаҳои худ, ташвишҳои пулии худ – «ҳар чизро» ба Худо дар дуо биёрем. Сипас, дар ҳоле ки мо интизори ҷавоби мутмаини Ӯ мувофиқи ниёзи ҳақиқии худ ҳастем, чунон ки Ӯ медонад (Филиппиён 4:19), мо итминон дорем, ки сулҳи Ӯ дилҳои моро нигоҳ медорад ё муҳофизат мекунад (калимаи юнонӣ калимаи ҳарбӣ аст, ба монанди «гарнизон»). Мо набояд изтироб кашем.
Худованд Исоро дар боғи Ҷатсамонӣ ба ёд оред, ки Ӯ ҳама чизро дар робита ба коре, ки Ӯ дар салиб анҷом доданӣ буд, ба Падари худ дар дуо овард. Фикр кардан ҷиддӣ аст, ки танҳо интизории Салиб ба Худованди мубораки мо чунин азоб овард (Луқо 22:44). Пас, диққат диҳед, ки вақте Худованд Исо аз дуо бархост, Ӯ бо сулҳи комил тавсиф мешуд. Нигаронии Ӯ барои шогирдонаш буд. Ҳатто вақте ки ба таври беадолатона айбдор карда мешуд, Худованд Исо дар лаҳзаи мувофиқ ба Петрус нигоҳ кард, то кори барқарорсозиро дар ҷони ӯ оғоз кунад (Луқо 22:61). Ҳеҷ яке аз мо ҳеҷ гоҳ бо он чизе, ки Худованди мо дар он соати ҷиддӣ рӯ ба рӯ шуд, рӯ ба рӯ нахоҳем шуд, аммо ҳамон сулҳе, ки Ӯ дошт, метавонад аз они мо бошад. Ӯ гуфтааст: «Сулҳро ба шумо мегузорам, сулҳи Худро ба шумо медиҳам: на чунон ки ҷаҳон медиҳад, Ман ба шумо медиҳам. Дили шумо ташвиш надиҳад, ва натарсад» (Юҳанно 14:27).
Вақте ки мо ба Худованд Исо ва кори анҷомёфтаи Ӯ дар салиб имон овардем, мо бо Худо сулҳ пайдо кардем. Вақте ки мо ҳама чизро ба Падари худ дар дуо меорем, мо метавонем аз он лаззат барем, ки дилҳои мо аз ҷониби сулҳи Худо муҳофизат карда мешаванд, ҳатто агар шароити мо тағйир наёфта бошад. Сипас, баъдтар дар Филиппиён 4, Павлус дар бораи Худои сулҳ сухан меронад (ояти 9). Мо дар ҷаҳони ноором зиндагӣ мекунем, ки дар он ҳама чиз ин қадар зуд тағйир меёбад. Аммо, ҳеҷ чиз тахти Худоро намеларзонад. Мо метавонем аз муошират бо Худои сулҳ лаззат барем, бо Ӯ дар миёни ин ҷаҳони беқарор истироҳат кунем, дониста, ки Ӯ бо мост.
Биёед рӯҳбаланд шавем
Падари мо медонад, ки агар як гунҷишки хурд ба замин афтад – чанд маротиба бештар чашми Ӯ ба мост. Падар моро дӯст медорад, чунон ки Ӯ Худованд Исоро дӯст медорад. Мо метавонем ҳамаи ташвишҳо, изтиробҳо ва ғамхориҳои худро ба Падари худ биёрем ва онҳоро ба оғӯши Ӯ партоем, то Ӯ барои мо бардорад. Вақте ки мо ҳама чизро ба Ӯ дар дуо меорем, мо метавонем аз сулҳи Ӯ лаззат барем, ки дилҳо ва ақлҳои моро дар ин ҷаҳони хаста муҳофизат мекунад. Мо метавонем бидонем, ки Ӯ, Худои сулҳ, дар шароити мо бо мост, дар ҳоле ки мо интизори вохӯрӣ бо Худованд дар ҳаво ҳастем (1 Таслӯникиён 4:16-17). Сипас Ӯ моро ба хонаи Падар меорад, ки дар он ҷо мо муҳаббат ва ғамхории Падари худро дар тӯли асрҳои абадӣ хоҳем донист (Юҳанно 14:2-3; Эфсӯсиён 2:7)!
