Бузургӣ ва ҷалоли Худо ҳангоме ки Ӯ бо файз ба муқаддасони қадим сухан гуфт, вокуниши аҷиберо ба вуҷуд овард.
Вақте ки Ӯ даъват кард: «Иброҳим, Иброҳим», дарҳол ҷавоб омад: «Инак, ман ҳастам». Вақте ки Ӯ гуфт: «Яъқуб, Яъқуб», ҷавоб фавран омад: «Инак, ман ҳастам». Ба Мусо Ӯ гуфт: «Мусо, Мусо!» ва ба Ӯ дарҳол ҷавоб дода шуд: «Инак, ман ҳастам».
Аммо, вақте ки Худованд худаш меояд, дар Ишаъё 52:6 навишта шудааст: «Бинобар ин қавми Ман Номи Маро хоҳанд донист; бинобар ин дар он рӯз хоҳанд донист, ки Ман ҳамоне ҳастам, ки сухан мегӯям: инак, Ин Ман ҳастам», ё дурусттараш, «Ман ҲАМОН ҳастам, ки мегӯям: ИНАК, МАН ҲАСТАМ».
Бале, дар ҳақиқат, Ӯ «ҳамон» аст; ин охирин ва дувоздаҳумин бор аст, ки Ӯ дар Аҳди Қадим чунин номида мешавад; аммо акнун, вақте ки гуфта мешавад, ки Номи файзнок ва муқаддаси Ӯ эълон мешавад, Ӯст, ки мегӯяд: «Инак, ман ҳастам!»
Чӣ файзи беҳамто! Оё Ӯ борҳо, вақте ки дар ин ҷо дар ҷисм буд, нагуфтааст: «Ман ҳастам» ва «Ин Ман ҳастам»?
Ҳамон як шахс мисли пештара, ба ҳамон тарз, аммо бо файзи фурӯтанӣ фуромада, сухан мегӯяд: «Марто, Марто!» ва «Шимъӯн, Шимъӯн!»
Боз як бор, пас аз сууд кардани Ӯ: «Шоул, Шоул!» Ва Шоул, бинёминӣ, пурсид: «Ту кистӣ, Худованд?» Чӣ суханони ҳайратангез ин ҷавобро ба таъқибкунанда овард: «МАН ИСО ҲАСТАМ!»
Бале, ва танҳо дар Ӯ ба мо дода шудааст, ки Ҳамонеро бидонем, ки доимо «ҲАМОН» аст (Ибриён 1:12), Ҳамоне, ки ҳеҷ гоҳ тағйир намеёбад, Ҳамоне, ки «Аввал ва Охир» аст (Ваҳй 1:17).
