«Онҳое, ки Худовандро интизоранд, қуввати худро нав мекунанд; онҳо бо болҳо мисли уқобҳо баланд мешаванд; онҳо медаванд ва хаста намешаванд; ва онҳо роҳ мераванд ва беҳуш намешаванд.» Ишаъё 40:31
Беҳушӣ як таҷрибаи хеле ногувор ва номатлуб аст. Он ҳисси аз ҳад зиёди заъф, бетартибӣ ва гум кардани ҳушро ба вуҷуд меорад. Беҳушӣ одатан ҳолати марговар нест, аммо беҳушшудагон то андозае бӯҳрони ҷисмонӣ, рӯҳӣ ва эмотсионалӣ аз сар мегузаронанд.
Ҷолиб аст, ки дар Навиштаҳо, дилшикастагӣ аксар вақт барои тасвири бӯҳрони шахсӣ дар ҳаёти инсон истифода мешавад. Эсов аз гуруснагӣ беҳуш шуд (Ҳастӣ 25:29-30). Яъқуб аз хабари ҳайратангез, ки Юсуф дар Миср зинда аст, беҳуш шуд (Ҳастӣ 45:26). Сокинони Ериҳӯ аз тарси исроилиён беҳуш шуданд (Еҳушаъ 2:9). Мардони Ҷидъӯн аз хастагӣ ҳангоми таъқиби мидиёниён беҳуш шуданд (Доварон 8:4). Ирмиё дар бораи беҳушӣ, ки натиҷаи ғам буд, сухан гуфт (Ирмиё 8:18). Дар ҳар як ҳолат ҳисси куллии бечорагӣ вуҷуд дошт, ки ҳаётро аз ҳад зиёд менамуд.
Китоби Муқаддас ҳатто ҳикояҳои чанд марди Худоро медиҳад, ки бӯҳрони рӯҳониро ба дараҷае аз сар гузарониданд, ки ҳатто аз ҳаёт ноумед шуданд. Мусо (Ададҳо 11:15), Илёс (1 Подшоҳон 19:4), Аюб (Аюб 3:20-21) ва Юнус (Юнус 4:3) ҳама ба нуқтае расиданд, ки ҳаёт он қадар ғайриқобили зист менамуд, ки онҳо хоҳиш карданд, ки бимиранд. Дар ҳар як ҳолат Худо ба ниёзи бузурги онҳо бо кӯмак ба онҳо барои барқарор шудан аз ин ҳолати душвори дилшикастагӣ хидмат кард.
Мардон ва занони Худо бояд барои он вақтҳое омода шаванд, ки бори гарон, ҷангҳо ва серкории ҳаёт ба бӯҳрони дилшикастагӣ оварда мерасонанд.
Шифои шашқадами Худо барои беҳушӣ
1. Ҳамеша ба некии Худо таваҷҷӯҳ кунед.
Довуд навишт: «Ман беҳуш мешудам, агар бовар намекардам, ки некии Худовандро дар сарзамини зиндагон бубинам» (Забур 27:13). Муносибати шукргузорӣ шахсро ба Худо мутамарказ нигоҳ медорад, на ба худ. Одамони худхоҳ танҳо ба худ тамаркуз мекунанд ва аз дидани кори Худо дар ҳаёт ва тавассути ҳаёти худ худдорӣ мекунанд. Аҷиб аст, ки чӣ тавр як вақти оддии ситоиши Худо метавонад муносибатҳо ва дурнамои онҳоеро, ки дилшикастаанд, ба таври куллӣ тағйир диҳад. Як миқдори хуби ситоиш метавонад ҳолати дилшикастагиро зуд рафъ кунад.
2. Қуввати худро бо интизории Худо нав кунед.
Ишаъё 40:31 манбаи бузурги қуввати навшударо медиҳад: «Аммо онҳое, ки Худовандро интизоранд, қуввати худро нав мекунанд; онҳо бо болҳо мисли уқобҳо баланд мешаванд; онҳо медаванд ва хаста намешаванд; ва онҳо роҳ мераванд ва беҳуш намешаванд.» Вақти танҳо бо Худо гузаронидашуда таваҷҷӯҳи моро ба бузургии Худои мо, на ба ҳолатҳои атрофи мо, равона мекунад. Вақте ки мо Худоро хуб мешиносем, дарк мекунем, ки Ӯ аз ҳар мушкиле, ки мо дар ҳаёт дучор мешавем, бузургтар аст.
3. Дар дуо содиқ бошед.
Исо як ҳалли хеле мушаххас дошт, ки ба шогирдон барои пешгирии дилшикастагӣ кӯмак кунад. Луқо 18:1 мегӯяд: «Ӯ ба онҳо масале гуфт, ки мардон бояд ҳамеша дуо кунанд ва беҳуш нашаванд.» Вақте ки мо дуо мекунем, мо ба таври беназир ниёзи худро ба Худо ва вобастагии худро ба Ӯ эътироф мекунем. Дуо дарро барои Худо мекушояд, то он чизеро, ки танҳо Худо метавонад ба манфиати мо кунад. Шахси худтаъмин кӯшиш мекунад, ки «худ аз худ» мубориза барад, дар ҳоле ки аз Худо мустақилона амал мекунад. Дуо ифодаи лафзии муносибатест, ки мегӯяд: «Худоё, ман ба ту ниёз дорам!»
4. Ҳар рӯз инсони ботинии худро нав кунед.
Ду Қӯринтиён 4:16 мегӯяд: «Аз ин сабаб мо беҳуш намешавем; балки ҳарчанд инсони зоҳирии мо нобуд мешавад, инсони ботинӣ рӯз аз рӯз нав мешавад.» Ин як факти маълум аст, ки сохтори ҷисмонии инсон хеле нозук ва шикастанист, ки ба ғамхории зиёд ниёз дорад. Аммо, мард ё зани Худо бояд ба он қисми ҳаёт, ки то даме ки Худо зинда аст, зиндагӣ мекунад, ғамхории бештар бахшад. Мо танҳо дар бораи дурнамои дурусти вақт ва абадият сухан меронем. Дилшикастагӣ моро азият медиҳад, вақте ки мо барои ҳозира ва ҳозираи ин ҳаёти муваққатӣ, на барои он ва он ҷои ҳаёти абадӣ зиндагӣ мекунем. Аммо ҷолиб аст, ки дар ҳоле ки чизеро абадӣ мешуморем, мо ҳанӯз бояд ҳаётро рӯз аз рӯз пеш барем.
5. Устуворона идома диҳед.
Дар Ғалотиён 6:9 ба онҳое, ки мехоҳанд даст кашанд, маслиҳати мушаххас дода шудааст: «Ва биёед дар некӣ кардан хаста нашавем; зеро дар вақти муносиб мо дарав хоҳем кард, агар беҳуш нашавем.» Дар зиндагӣ барои Худо, ба натиҷаҳо нигаронида шудан осон аст. Аммо, ин метавонад ба ноумедии бузург оварда расонад, вақте ки интизориҳо иҷро намешаванд. Дар назари Худо, садоқат ҳатто аз муваффақият арзиши бештар дорад. Беҳтар аст, ки бо садоқат пеш равем, дарк кунем, ки дар вақти худ ва ба таври худ, Худо натиҷаҳои дилхоҳашро ба вуҷуд меорад.
6. Ба Исо нигоҳ кунед.
Ӯ намунаи бузургеро медиҳад, ки даст намекашад. Мо дар Ибриён 12:2-3 мехонем: «Ба Исо, муаллиф ва комилкунандаи имони мо, нигоҳ кунед; ки барои шодие, ки дар пеши Ӯ гузошта шуда буд, салибро таҳаммул кард, шармро нафрат кард ва дар дасти рости тахти Худо нишаст. Зеро Ӯро, ки чунин мухолифати гуноҳкоронро бар зидди худ таҳаммул кард, ба назар гиред, то ки шумо хаста нашавед ва дар ақли худ беҳуш нашавед.» Ҳар кас метавонад даст кашад! Барои даст кашидан ҳеҷ хислате лозим нест! Китоби Муқаддас равшан нишон медиҳад, ки барои онҳое, ки мусобиқаро хуб оғоз мекунанд, медаванд ва ба итмом мерасонанд, мукофоти бузург вуҷуд дорад.
Дар 1 Самуил 30, Довуд бо бӯҳрони шахсӣ рӯ ба рӯ шуд. Ӯро душманон ҳамла карданд, ки оилаашро асир гирифтанд ва шаҳрашро сӯзонданд. Ӯ ва мардум гиря карданд, то даме ки дигар қобилияти гиря кардан надоштанд. Он гоҳ Довуд хеле ғамгин шуд, зеро мардум дар бораи сангсор кардани ӯ сухан мегуфтанд. Гуфтан лозим нест, ки ҳолати дилшикастагӣ ӯро фаро мегирифт. Аммо дар 1 Самуил 30:6 гуфта шудааст, ки «Довуд худро дар Худованд Худои худ рӯҳбаланд кард.» Довуд дарёфт, ки бо Худо дар тамос будан ва дар тамос мондан шифо аст. Рӯҳбаландии ӯ аз Худо омад ва ӯ сарфи назар аз ҳама чизе, ки бар зидди ӯ буд, зинда монд. Шифои дилшикастагӣ ҳама дар бораи Худо аст. Ӯ касест, ки мо воқеан ба ӯ ниёз дорем.
