«Асо ва чӯбини Ту маро тасаллӣ медиҳад». (Забур 23:4)Дар хонаи падарам дар деҳот, дар назди дудбаро як ҷевони хурде ҳаст, ки дар он асоҳои чандин наслҳои оилаамонро нигоҳ медорем. Ҳангоми боздид аз хонаи кӯҳна, вақте ки ман ва падарам ба сайругашт мебароем, мо аксар вақт ба ҷевони асо меравем ва асоҳои худро мувофиқи маврид интихоб мекунем. Ҳангоми ин кор, ман зуд-зуд ба ёд меовардам, ки Каломи Худо асо аст.
Дар давраи ҷанг, вақте ки мо рӯҳафтодагӣ ва хатари наздикшавандаро аз сар мегузаронидем, ояти «Ӯ аз хабари бад наметарсад; дили ӯ устувор аст, ба Худованд таваккал мекунад» (Забур 112:7) дар бисёр рӯзҳои торик асои роҳравӣ буд.
Вақте ки фарзанди мо мурд ва мо қариб дилшикаста мондем, ман асои дигареро дар ваъдаи «Гиря метавонад як шаб бимонад, аммо шодӣ субҳ меояд» (Забур 30:5) ёфтам.
Вақте ки ман маҷбур шудам, ки аз сабаби саломатии бад як сол аз хона дур бошам, надониста, ки оё Худо ба ман иҷозат медиҳад, ки ба хона ва корамон баргардам, ман ин асоро интихоб кардам, ки ҳеҷ гоҳ маро ноумед накардааст:
«Зеро ки Ман нақшаҳоеро, ки барои шумо дорам, медонам, . . . нақшаҳое, ки шуморо обод кунанд, на ба шумо зарар расонанд, нақшаҳое, ки ба шумо умед ва оянда диҳанд» (Ирмиё 29:11).Дар замонҳои хатари наздикшаванда ё шубҳа, вақте ки ҳукми инсонӣ беарзиш менамояд, ман бо ин асо ба осонӣ пеш рафтам:
«Дар оромӣ ва таваккал қуввати шумост» (Ишаъё 30:15).Ва дар ҳолатҳои фавқулодда, вақте ки барои мулоҳиза ё амал вақт набуд, ин асо ҳеҷ гоҳ маро ноумед накардааст:
«Ҳар кӣ имон оварад, шитоб нахоҳад кард» (Ишаъё 28:16 KJV).Зани Мартин Лютер гуфт:
«Ман ҳеҷ гоҳ маънои забурҳои гуногунро намедонистам, ба баъзе душвориҳо қадр намекардам, ё корҳои ботинии рӯҳро намедонистам; ман ҳеҷ гоҳ амалияи ҳаёт ва кори масеҳиро намефаҳмидам, агар Худо ҳеҷ гоҳ ба ҳаёти ман мусибат намеовард».Ин комилан дуруст аст, ки асои Худо мисли чӯбчаи муаллими мактаб барои кӯдак аст, ки ҳарфро нишон медиҳад, то кӯдак онро пай барад. Ба ин монанд, Худо ба мо бисёр дарсҳои арзишмандро нишон медиҳад, ки мо дар акси ҳол ҳеҷ гоҳ намеомӯхтем.
Худо ҳамеша асои Худро бо чӯбини Худо мефиристад.
«Кафшҳои ту оҳанин ва биринҷӣ хоҳанд буд; ва чунон ки рӯзҳои ту, ҳамон қадар қуввати ту хоҳад буд». (Такрори Шариат 33:25)Ҳар яки мо метавонем мутмаин бошем, ки агар Худо моро аз роҳҳои санглох гузаронад, Ӯ ба мо кафшҳои мустаҳкам медиҳад. Ӯ ҳеҷ гоҳ моро ба ҳеҷ сафар бе он ки моро хуб муҷаҳҳаз кунад, намефиристад.
