«Каломи Ту чароғест барои пойҳои ман — ва нурест барои роҳи ман.» (Забур 119:105) Сухани инсон ноумед мекунад — Каломи Худо, ҳеҷ гоҳ! «Каломи Худованд озмуда шудааст» (Забур 18:30). Онро гуноҳкор озмудааст — ӯ онро нодида гирифт ва ҳалок шуд. Онро муқаддас озмудааст — ӯ ба он бовар кард ва наҷот ёфт. Чӣ мероси арзишманди Худо ба ҷаҳони мо!
Китоби ТАБИАТ, ҳарчанд бисёр чизҳоро таълим медиҳад, дар мавриди қабули гуноҳкор аз ҷониби Худо хомӯш аст. Танҳо Навиштаҳо метавонанд ин муамморо ҳал кунанд: «Худо бо гунаҳкор чӣ гуна муносибат мекунад?» Ин савол беҷавоб — мо дар осоиштагӣ зиндагӣ карда наметавонистем ва дар осоиштагӣ ҷуръат намекардем, ки бимирем! Аммо хушхабар, эй паёмбари арзишманд аз Худо, Ту ба замини маҳкумшуда овардаӣ:
Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, ҳалок нашавад — балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад!
Агар дар муоширати илоҳӣ танҳо ҳамин як сабти кӯтоҳ мебуд, Китоби Муқаддас бароямон аз «миллионҳо тилло ва нуқра» беҳтар мебуд.
Каломи Худо як анбори ва маркази бузурги ҳикмати осмонӣ аст — барои ҳама ройгон — барои ҳама мувофиқ — барои ҳама пешбинӣ шудааст — ба ҳама пешниҳод шудааст. Каломи Худо як кони бепоён аст — ҳар қадар чуқуртар кобед, маъдан бойтар мешавад. Он барои сарватмандон ва камбағалон; барои ҷавонон ва пирон; барои гумроҳон; барои шубҳадорон; барои ғамгинон; барои имондорор; барои мурдаистодагон; барои ҳалокшавандагон
сухане дорад.
Хоҳанда, дар назди Исо дар Каломи Ӯ нишинед ва бо итоаткории кӯдаки хурдсол бигӯед:
Сухан гӯй, Худованд — зеро бандаи Ту гӯш мекунад!
Ҳамеша ба он чунон наздик шавед, ки гӯё он шуморо бо салом зинда пешвоз мегирад:
Ман аз Худо барои шумо паём дорам! Дар ҳар як ҳуҷраи дил фарқиятҳо мавҷуданд — аммо ин калид ба ҳар дар мувофиқат мекунад! Онро оинаибовафо
созед, ки дар он инъикоси худро мебинед! Ҳар қадар он бовафотар нигоҳ дошта шавад, ҳамон қадар ҳисси норасоӣ ва олудагии шумо шуморо ба хуни кафораткунанда мебарад. Дар ҳама мушкилоти худ — онро «машваратчии худ» созед. Дар ҳама нофаҳмиҳои худ — онро тарҷумон вароҳнамои худ созед. Дар ҳама ғаму андӯҳи худ — онрочашмаи тасаллои худ созед. Дар ҳама васвасаҳои
Навиштаҳо чӣ мегӯянд?
Вақте ки ҳамла карда мешавад, бигзор ин шуморо муҳофизат ва дифоъ кунад:
Навишта шудааст!
Ҳамеша арзишманд аст, махсусан дар «рӯзи абрнок ва торик» (Ҳизқиёл 34:12) арзишманд аст. Мо метавонем бе чароғи худ дар рӯз кор кунем; аммо бе он — дар баҳри тӯфонии нисфи шаб куҷоем? «Ман дар ранҷи худ ҳалок мешудам,» мегӯяд як ғарқшуда, «аммо Каломи Ту маро зинда кард.»
Бигзор ман ба он вақти муборак интизор шавам, ки дахолати он Калом ва ҳама воситаҳои дигари файз ба охир мерасад; зеро дар Осмон, «ба онҳо шамълозим нест.» Дар ин миён, сарамро ба Каломи Худои ҷовид такя дода, ва бо ин дурнамои пурҷалол дар назар:
Ман ҳам хоб меравам ва ҳам дар осоиштагӣ мехобам, зеро танҳо Ту, эй Худованд, маро дар амният зиндагӣ мекунӣ! (Забур 4:8)»
