Каломи Худо абадӣ аст
Барои мо хоҳиши чизе, ки доимӣ ё боэътимод бошад, муқаррарӣ аст. Чунин устуворӣ дар ин ҷаҳон метавонад муддате – шояд муддати тӯлонӣ – пайдо шавад, аммо баъд он дар ниҳоят қатъ мешавад ё ба охир мерасад. Ҳеҷ чиз дар ин ҷаҳон доимӣ нест. Китоби Муқаддас ба мо мегӯяд, ки дар рӯзи оянда ҳатто
«осмон бо садои бузург аз байн меравад, ва унсурҳо бо гармии шадид об мешаванд; ҳам замин ва ҳам корҳое, ки дар он ҳастанд, сӯхта хоҳанд шуд» (2 Петрус 3:10 NKJV).
Ин ҳукми одилонаи Худо бар зидди бехудоӣ аст (ояти 7). Пас, мо метавонем пурсем, «Оё чизе доимӣ аст?»
Худованд ба ин савол дар Матто 24:35 ҷавоб дод, вақте ки гуфт: «Осмон ва замин аз байн мераванд, аммо суханони Ман ҳеҷ гоҳ аз байн намераванд.» Ин ба тамоми Каломи Худо дахл дорад. Он доимӣ аст; он абадӣ хоҳад монд! Оё чизе, ки ҳатто пас аз ҳукми оянда боқӣ мемонад, набояд ба ҳадди аксар қадр карда шавад ва бо тафсилоти зиёд омӯхта шавад? Оё мувофиқи Каломи Худо зиндагӣ кардан хуб нест? Комилан!
Аммо, барои ин, шахс бояд аввал ба Худованд Исои Масеҳ эътимод карда бошад, пешниҳоди наҷоти Худоро қабул карда бошад. Ӯ, ки Писари Худо ва дар ҳама чиз комил аст, барои мо дар салиб тамоми ҳукми Худоро бар зидди гуноҳ бардошт. Оё шумо ба ин бовар доред? Оё шумо он чиро, ки Ӯ барои шумо кардааст, қабул кардаед?
Мо дастурҳо, рӯҳбаландкуниҳо ва огоҳиҳоро дар тамоми Каломи Худо пайдо мекунем. Вақте ки мо ба Худованд Исои Масеҳ имон меорем, Рӯҳи Муқаддас меояд ва дар мо сокин мешавад, қудрат медиҳад, ки Навиштаҳоро дуруст дарк кунем ва онҳоро ба ҳаёти худ татбиқ кунем. Дар ҳоле ки баъзе дастурҳо метавонанд ба халқи Исроил ё дигарон нигаронида шуда бошанд,
«ҳар чизе ки пеш навишта шуда буд, барои омӯзиши мо навишта шуда буд, то ки тавассути сабр ва тасаллои Навиштаҳо мо умед дошта бошем» (Румиён 15:4).
Чизҳои зиёде барои баррасӣ ҳастанд.
Вақте ки мо Каломи Худоро мехонем, меомӯзем ва таълим медиҳем, бигзор ҳамеша дар хотир дошта бошем, ки ин каломи кӣ аст, зеро он аз Ӯст, ки Ҳокимияти Олӣ аст. Ӯ ба мо нафас медиҳад (Айюб 33:4) ва роҳи дохил шудан ба ҳузури Худро фароҳам овардааст (Ибриён 10:19-20). «Наҷот ёфта... ба Худо,» мо аз донистани он ки «ҳамеша бо Худованд хоҳем буд,» аз «хашми оянда» наҷот ёфтаем, шодӣ мекунем (Ваҳй 5:9; 1 Таслӯникиён 4:17, 1:10). Ин аст он чизе ки Худо гуфтааст. Каломи Ӯ ҳақиқӣ ва доимӣ аст (Ишаъё 40:8). Он абадӣ хоҳад монд!
