Худо кор мекунад, то ба Худаш ҷалол орад
Бисёриҳо бо ҳикояҳои Библия ошно ҳастанд ба монанди онҳое, ки Одам, Нӯҳ ва Юсуфро дар бар мегиранд. Юнус ва моҳии бузург боз як ҳикояи зуд-зуд нақлшаванда аст. Сабтҳои ин рӯйдодҳо маводи хубе барои таълими кӯдакони хурдсол – ва одамони баркамол низ мебошанд! Ба мо хотиррасон карда мешавад, ки ҳатто қисмҳои ба назар соддатари Библия арзишманданд.
Тамоми Навиштаҳо аз илҳоми Худост ва барои таълим, барои сарзаниш, барои ислоҳ, барои тарбия дар адолат муфид аст (2 Тимотиюс 3:16 NKJV).
Ҳар чизе ки пештар навишта шуда буд, барои омӯзиши мо навишта шуда буд, то ки мо ба воситаи сабр ва тасаллои Навиштаҳо умед дошта бошем (Румиён 15:4).
Новобаста аз синну сол ё дониши рӯҳонии мо, мо бояд дарсҳоеро, ки Худо дар Каломи худ ба мо додааст, ҳатто дар ҳикояи Юнус, ба назар гирем. Шояд мо натавонем ба ҷузъиёти дақиқи он чизе ки ба ӯ гуфта шуда буд ва чӣ гуна ӯ вокуниш нишон дод, иртибот дошта бошем, аммо эҳтимол дорад, ки мо ба таври на он қадар фарқкунанда аз онҳое, ки пайғамбар буданд, ноком шудаем ва шояд ҳоло ҳам ноком шавем.
Агар мо худро дуруст баррасӣ кунем, бар асоси меъёрҳои Худо, на инсон, ба мо ниёзи амиқ ва нотавонии мо барои қонеъ кардани он хотиррасон карда мешавад. Мо ба эътироф оварда мешавем, чунон ки ҳавворӣ Павлус буд,
бо файзи Худо ман ҳастам, ки ҳастам (1 Қӯринтиён 15:10).
Худо, ки дар раҳмат сарватманд аст, аз сабаби муҳаббати бузурги худ, ки бо он моро дӯст дошт, ҳатто вақте ки мо дар гуноҳҳо мурда будем, моро бо Масеҳ якҷоя зинда кард (бо файз шумо наҷот ёфтаед) (Эфсӯсиён 2:4-5).
Вақте ки мо сабти Юнусро, ки зери қонун зиндагӣ мекард, мулоҳиза мекунем, мебинем, ки Худо ин мардро ба худ мекашад,
мувофиқи сарватҳои файзи Ӯ, ки Ӯ ба сӯи мо [аз ҷумла Юнус] дар тамоми ҳикмат ва эҳтиёткорӣ фаровон гардонд (Эфсӯсиён 1:7-8).
Худо Юнусро ба шинохти худ ва ниёзи ӯ ба ислоҳ дар назди Худо овард; Ӯ халқеро наҷот дод, ки пайғамбар онҳоро нафрат мекард, аммо Ӯ онҳоро дӯст медошт (Юнус 3); ва Ӯ Писари маҳбуби Худро ҷалол дод, зеро Исо ба вақти Юнус дар шиками моҳӣ ҳамчун тасвири Ӯ ишора кард.
се рӯз ва се шаб дар дили замин (Матто 12:40).
Танҳо Худо чунин чизҳоро ба вуҷуд меорад!
