Омилҳои афзоиш: Сулҳ, сохтмон ва афзоиш

«Пас калисоҳо дар тамоми Яҳудия ва Ҷалил ва Самария оромӣ доштанд ва сохта мешуданд; ва дар тарси Худованд ва дар тасаллои Рӯҳулқудс роҳ рафта, афзоиш меёфтанд» (Аъмол 9:31). Ҷамъомадҳо сулҳ доштанд, сохта мешуданд, қудрат доштанд ва афзоиш меёфтанд. Мо аввал қайд мекунем, ки мо хуб аст, ки дар хотир дорем, ки Масеҳ Созандаи калисои худ аст, чунон ки Ӯ эълон кард: «Ман Ҷамъомади худро месозам» (Матто 16:18). Ӯ ҳамчунин Ҳамон аст, ки хизматгорони худро интихоб мекунад ва онҳоро мефиристад (Матто 9:37-38). Ҳамчун Худованд Ӯ моро ба таври инфиродӣ роҳнамоӣ мекунад, чунон ки хизматгорони Ӯ низ ба таври инфиродӣ дар назди Ӯ масъуланд. Ҳамчун Сарвари бадан Ӯ ҳамчунин тӯҳфаҳои инфиродӣ медиҳад (Эфсӯсиён 4:8) барои сохтмони бадан, ва адолати амалӣ дар ҳаёти ҷамъомад ба Ӯ ҷои сазовори Ӯро медиҳад ва ҳокимияти Каломи Ӯро дар рӯҳи муҳаббат нигоҳ медорад. Ҳамин тавр адолат ба сулҳ оварда мерасонад ва шукуфоии рӯҳониро тақвият медиҳад. Сулҳ ва шодӣ ба афзоиши ҷамъомадҳо оварда мерасонад (муқоиса кунед Румиён 14:17). Дар ҳоле ки Худованд аввал ба шогирдон гуфта буд, ки ба Самария нараванд, мо ҳоло рисолати худро дар миқёс ва хусусияти ҷаҳонӣ мебинем. Азбаски ҷамъомадҳо «даъватшудагон» ҳастанд (Аъмол 26:17), мо бояд дар хотир дорем, ки файзи Худо маҳдудиятҳои миллиро дар байни имондорон аз байн бурдааст.

Пайвастагии байни афзоиши ададӣ ва рӯҳонӣ муҳимтарин чизест, ки бояд мушоҳида шавад. Дар ҳоле ки Худованд ҳузури худро дар байни хурдтарин шумораи имконпазир ваъда медиҳад, мо наметавонем худро бо тасаввури афзоиши рӯҳонӣ ҳангоми таҷрибаи коҳиши ададӣ баҳона кунем. Як бародар дар «Кӯмак ва ғизо» соли 1921 навиштааст:

«Ин бешубҳа барои як гурӯҳи имондорон шараф нест, ки шумораи онҳоро дар ҳолати рукуд, ё бадтар, камшавӣ бубинанд. Ва ин бешубҳа бояд моро ба машқи амиқтарин водор кунад, вақте ки мо мебинем, ки баъзе ҷамъомадҳо мемиранд ва шамъдон, ба назар, бардошта мешавад. Худованд ба мо кӯмак кунад, ки ин чизҳоро ба дил гирем ва чунон ки ин шогирдон роҳ мерафтанд, роҳ равем». (К. Кнапп). Мо метавонем «Аъмоли Ҳаввориён»-ро ба панҷ қисм тақсим кунем, ки ояти охирини ҳар як қисм афзоиши ададӣ, густариши ҷуғрофӣ ва афзоиши рӯҳониро равшан нишон медиҳад. Ҳар як қисм ҳамчунин ҳамлаҳоро аз берун ва дохили ҷамъомад ва чӣ гуна Худованд бо ин ҳамлаҳо мубориза мебарад, нигоҳ доштани тавозун байни афзоиши ададӣ ва рӯҳониро нишон медиҳад (муқоиса кунед Аъмол 6:7; 9:31; 12:24; 19:20; 28:30-31).

Аммо ҳеҷ гуна афзоишро бидуни сулҳи дохилӣ интизор шудан мумкин нест. Итоат ба Каломи Худо ва дуо асоси якдилӣ будан (муқоиса кунед Аъмол 1:14) ва афзоиш буд. Пас чаро маҷлиси дуо аксар вақт камтарин иштирокчиёнро дорад? Онҳо дар як ҷо якдил буданд, вақте ки Рӯҳулқудс фуруд омад (Аъмол 2:1) ва онҳо ҳар рӯз якдил идома доданд (ояти 46). Онҳо фаъолона Худовандро интизор буданд ва дар роҳравии хушбахтонаи худ устуворӣ ва идомаро нишон доданд. Илтиҷо ҳоло ба ибодат табдил ёфтааст, зеро онҳо ба Худованд ҷои сазовори Ӯро медиҳанд (Аъмол 4:24). Тааҷҷубовар нест, ки қудрат натиҷа буд. Дар Аъмол 5:12 шогирдон бо ҳам алоқаманд буданд, дар ҳоле ки бисёр аломатҳо ва мӯъҷизаҳо аз дасти ҳаввориён ба амал оварда мешуданд. Аммо вақте ки мушкилот пайдо мешаванд, мо бояд ҳамчунин қатъият дошта бошем, ки мушкилотро якдил ҳал кунем (муқоиса кунед Аъмол 15:25). Набудани сулҳ паёми моро халалдор мекунад (Юҳанно 13:44) ва низоъ ҷисмониятро нишон медиҳад (1 Қӯринтиён 3). Мо бояд омода бошем, ки ба якдигар таслим шавем ва роҳҳои сулҳро ҷустуҷӯ кунем. Худованд тавассути кори худ дар Ҷолҷото сулҳро барқарор кардааст ва ягонагиро таъсис додааст ва мо бояд ягонагии рӯҳро нигоҳ дорем (Эфсӯсиён 4). Муносибатҳои дуруст (масалан, фурӯтанӣ) барои ин ягонагӣ заруранд. Аммо агар дар калисои ибтидоӣ душман ҳангоми афзоиш ҳамла мекард, мо бояд имрӯз ҳам ҳаминро интизор бошем. Агар ин ҳамлаҳо мавҷуд набошанд, чунин ба назар мерасад, ки чунин ҷамъомад барои душман таҳдид нест.

Сохтмон барои ҳамаи мо имондорон чизи муҳимтарин аст, мисли шикастани нон (муқоиса кунед Аъмол 2:42) - як раванди доимӣ то омадани Ӯ. Ин бояд он чизе бошад, ки ҳар як хидмат барои Худовандро тавсиф мекунад. Агар бино истода бошад, бояд таҳкурсии мустаҳкам бошад - Исои Масеҳ (1 Қӯринтиён 3:11)! Пас чӣ чиз ҷамъомади маҳаллиро сохта ё месозад? Каломи Худо (Аъмол 20:32), имон (Яҳудо 1:20), муҳаббат (масалан, 1 Қӯринтиён 13), тӯҳфаҳои рӯҳонӣ ва мавъиза (1 Қӯринтиён 14:12, 26, 3), сухан (Эфсӯсиён 4:15, 29; Қӯлассиён 4:6) ва намунаи шахсӣ (Румиён 14:13-17). Дар хидмати Калом барои сохтмон бояд тароват бошад!

«Тарси Худованд» шарти таҷрибаи «тасаллои Рӯҳулқудс» аст. Ин эҳтироми эҳтиромона дар назди Муқаддас ва хоҳиши эҳтиром кардани Ӯ дар ҳама корҳо ва гуфтаҳои мост (муқоиса кунед Масалҳо 8:13; 16:6б). Мо бо иқтибос аз бародар Ф.Б. Ҳол ёдовар мешавем, ки «Худо ба мавқеи зоҳирӣ нисбатан кам таваҷҷӯҳ мекунад, агар ҳолати ботинии мувофиқ набошад». Ин дар робита ба наздикии мо бо Худованд (Забур 25:14) ва ҳамчунин ҳангоми хоҳиши баланд бардоштани парчами Инҷил ё шаҳодати Ҷамъомад (Забур 60:4) дуруст аст. Худованд боқимондагонро, «онҳоеро, ки аз Худованд метарсиданд ва дар бораи номи Ӯ фикр мекарданд» (Малокӣ 3:16) азиз медорад ва мо бояд хоҳиш дошта бошем, ки аз онҳое бошем, ки «Худовандро аз дили пок даъват мекунанд» (2 Тимотиюс 2). Таъкид ба мавқеи зоҳирӣ ба ҷои ҳолати ботинӣ ба таври возеҳ ба ғурур оварда мерасонад, ки барои Худо хеле нафратовар аст (муқоиса кунед Малокӣ 4:1-2). Ин хатар на танҳо дар масеҳияти муташаккил дида мешавад, балки дар байни онҳое, ки мехоҳанд танҳо ба Номи Худованд Исо ҷамъ шаванд, низ хатари воқеӣ аст.

«Таъкиди асосӣ ба мавқеи зоҳирӣ, дар ҳоле ки масъалаҳои ҳолати рӯҳониро ба ҷои дуюм гузоштан, ҳатман ба ин самт майл мекунад, зеро он гоҳ шахс бо баъзе имтиёзҳои беруна ва нуқтаҳои бартарӣ - хоҳ воқеӣ ё хаёлӣ - машғул мешавад, ки дар онҳо метавонад фахр кунад, дар ҳоле ки мулоҳизаҳо дар бораи ҳолати муайяни худ ё ҳолати паст, ки фурӯтанӣ меорад, аз назар дур карда мешаванд». (Ф.Б. Ҳол). Вақте ки «тарси Худованд» мавҷуд нест, қудрат аз байн меравад! «Тарси Худованд» ба таври возеҳ мавҷуд нест ё нокифоя инкишоф ёфтааст, вақте ки «тарси одамон» вуҷуд дорад, вақте ки мо ба суханони бад (тӯҳмат, ғайбат ва ғайра) гӯш медиҳем ва вақте ки мо ҳар гуна айбро бидуни гӯш додан ба шахси дахлдор қабул мекунем. Худо он гоҳ дар тасвир нест.

Савол дода мешавад, ки қудрати ҷамъомадҳои аввал аз куҷо омадааст? Дуои Худованд барои ягонагии муқаддасон ҷавоб дода шуд (Юҳанно 17:20-21). Рӯҳулқудс барои ба амал овардани ин ягонагӣ омад. Ва чун муқаддасон вобастагии худро тавассути дуо нишон медоданд, Рӯҳ онҳоро пур мекард ва онҳо қудрат мегирифтанд, ки бо ҷасорат мавъиза кунанд. Якдил ва якҷон буда, онҳо водор шуданд, ки ҳама чизро умумӣ дошта бошанд. Ва ин боз имкон дод, ки «бо қудрати бузург ҳаввориён ба эҳёи Худованд Исо шаҳодат доданд, ва файзи бузург бар ҳамаи онҳо буд». (Аъмол 4:31-33). Дар оилаҳои мо аз рӯи ҷисм мо ҳама чизро умумӣ дорем. Оё ин дар принсип дар оилаи Худо ҳамин тавр набояд бошад? Оё мо агар қонуни умумии тамаъкориро радикалтар вайрон мекардем, хеле боэътимодтар намешудем? Оё ин бештар равшан намешуд, агар мо бо мамони ноодилона бештар дӯстӣ мекардем? Мо коммунист нестем. Коммунист мегӯяд «он чизе ки аз они туст, аз они ман ҳам аст», дар ҳоле ки масеҳӣ мегӯяд «он чизе ки аз они ман аст, аз они ту ҳам аст» ва ин аз дили хоҳишманд, «то ки баробарӣ бошад» (2 Қӯринтиён 8:13-15).

Иқтибоси зерин аз «Дӯсти масеҳӣ» соли 1898 моро ба мубориза даъват мекунад:

«Бисёр сабабҳои илоҳӣ мавҷуданд, ки чаро ҳоло намоишҳои шабеҳи «аломатҳо ва мӯъҷизаҳои» мӯъҷизавӣ нахоҳанд буд; аммо биёед ҳеҷ гоҳ шубҳа накунем, ки агар барои амалӣ шуданаш омода бошем, қудрате ба мисли ин ҳодисаи назаррас воқеӣ буда метавонад. Ва ин пайваста хоҳад буд, агар мо метавонистем якдил интизор шавем, агар ягон гурӯҳ метавонист ин тавр бо истодагарӣ Худоро интизор шавад. Оғозҳои аввалини қудрати рӯҳонӣ дар дарки афзояндаи вобастагии мутлақ дида мешаванд, ва ин боз худро дар идомаи доимии дуо ифода хоҳад кард. Дар чунин ҳолат Худованд ба мисли гурӯҳи Пантикостӣ тавассути ин муқаддасони интизоршуда кор хоҳад кард... Ғайр аз ин, фоида хеле зиёд аст, вақте ки дарк мешавад, ки ҳолати дуруст танҳо дар Рӯҳ ташаккул ёфта метавонад, ва Ӯ ягона қудрат барои хидмат аст. Васваса дар ҳар тараф фаровон аст, зеро амал хеле маъмул аст, ки ба воситаҳои инсонӣ, таъсироти инсонӣ, кӯмак ва дастгирии ҷаҳон ба ҳар шакле такя кардан, ки мо Рӯҳулқудсро ғамгин мекунем ва энергияи Ӯро маҳдуд мекунем. Ин ки Ӯ ягона тахассус ва қудрат барои кори Худовандаст, як доктринаи қабулшуда аст; аммо дар амал, чунон ки дар ҳама ҷо дида мешавад, ин доктрина мутаассифона нодида гирифта мешавад, агар инкор нашавад. Аз ин рӯ, мо ба вазн кардани изҳорот, ки ин гурӯҳ ҳама аз Рӯҳулқудс пур шуда буданд, ҳамчун посухи илоҳӣ ба дуоҳои онҳо, хеле ниёз дорем. «Биёед ҳоло ба сирри афзоиш ва рушд дар ҷамъомади маҳаллӣ ва инчунин ба омилҳое, ки онро халалдор мекунанд, назар андозем. Бо донистани он ки Худовандро тақрибан 500 бародар якбора дида буданд, мо ҳайрон мешавем, ки пас аз сууд кардани Худованд дар ҳуҷраи болоӣ дар Ерусалим танҳо 120 нафар буданд (Аъмол 1:15). Аммо Рӯҳ ба таври пурқувват кор кард, вақте ки Петрус мавъиза кард ва 3000 нафар пас аз паёми ӯ наҷот ёфтанд (Аъмол 2:41). Агар мо имрӯз ҳазор маротиба камтар натиҷа медидем, ин ба ҳар ҳол маънои онро дошт, ки се нафар пас аз паёми Инҷил наҷот ёфта метавонистанд. Оё ин барои имрӯз аз ҳад зиёд интизор шудан аст?! Албатта, ҳамаи онҳо бо «якдилии дил» тавсиф мешуданд, на «дилҳои мураккаб» ва афзоиш як чизи муқаррарӣ ва хушбахт буд, на таҳдид (Аъмол 2:46). Дар Аъмол 4:4 боз як «шумораи» 5000 нафар, ки имон оварданд, зикр шудааст. Чӣ тавре ки мо набояд яктарафа ба рақамҳо тамаркуз кунем, мо набояд онҳоро комилан беаҳамият ҳам ҳисоб кунем. Аммо Худованд танҳо медонад, ки кӣ аз они Ӯст. Вақте ки гуноҳ ба Ҷамъомад дохил мешавад, мисли ҳолати аввалини тамаъкорӣ ва дурӯғи Ҳанониё ва Сафира, бояд бо он мубориза бурд, зеро муқаддасӣ ба Хонаи Худо мувофиқ аст. Он гоҳ муқаддасон метавонанд боз бо «якдилӣ» бо ҳам бошанд ва «издиҳом» метавонанд аз ҷониби Худованд ва ба Худованд илова карда шаванд (Аъмол 5:14). Дар Аъмол 6 мо ғур-ғур ва норозигиро дидем, ки бешубҳа заминаи хубе барои афзоиш нест! Пас аз он ки мушкилот ба таври илоҳӣ ҳал шуд, афзоиши минбаъда имконпазир гардид (Аъмол 6:7; 9:42; 11:21). Бо ҳам кор кардан чизест, ки мо бояд бештар машқ кунем ва баракати онро хоҳем дид (муқоиса кунед Аъмол 14:1). Мавъизаи Масеҳ аз Навиштаҳо муҳимтарин аст, агар мо хоҳем, ки афзоишро бубинем (муқоиса кунед Аъмол 17:4)! Биёед ҳамеша дар хотир дорем, ки агар дар Ҷамъомад афзоиш бошад, пас ин кори Худовандаст. Аммо Ӯ одатан мехоҳад моро барои ин истифода барад - чӣ файзи аҷибе! Муносибати мо бояд ҳамеша фурӯтанӣ бошад, зеро Ӯ ба фурӯтанон файз медиҳад. Як бародар ба мо хотиррасон кард, ки

«Худованд бародаронро бо тӯҳфаҳо ба тамоми Ҷамъомад медиҳад ва мо набояд онҳоро нафрат кунем! Дар акси ҳол, мо бар зидди Худованд амал мекунем ва дар Ҷамъомад афзоиш нахоҳад буд - мувофиқи Эфсӯсиён 4:7-16». Мо дар ҳақиқат ба Худои вафодор - Худои вафодорӣ хидмат мекунем! Ӯ ҳеҷ гоҳ тағйир намеёбад ва аз ин рӯ Ӯ ҳама чизеро, ки ба мо дар Каломи гаронбаҳои худ ваъда додааст, иҷро хоҳад кард. Ӯ мехоҳад, ки мо ба ваъдаҳои Ӯ такя кунем, масалан дар Марқӯс 10:29-30, то вафодории Ӯро таҷриба кунем ва шоҳидони Ӯ бошем, ҳатто «то дуртарин қисми замин». (Аъмол 1:8) Бигзор ҳаёти мо платформае бошад, ки Худо дар ин ҷаҳон зоҳир карда тавонад, ки

«Исои Масеҳ дирӯз, имрӯз ва то абад ҳамон аст». (Ибриён 13:8) Биёед ҳеҷ гоҳ дастҳои сӯрохшудаи Худовандро фаромӯш накунем! Ӯ сазовори меваи ранҷи ҷони худ аст! Пас биёед дар имон кишт карданро идома диҳем, ҳамеша дар кори Худованд фаровон бошем, бо донистани он ки меҳнати мо дар Худованд беҳуда нест (муқоиса кунед 1 Қӯринтиён 15:58)! Он гоҳ мо шодии вохӯрӣ бо Ӯро бо дигарон ва шунидани овози мубораки Ӯро, ки ба мо мегӯяд: «Сулҳ бар шумо бод» (Юҳанно 20:19) ва «ҳамин тавр ман шуморо мефиристам» (Юҳанно 20:21), идома хоҳем дод.″ }