Вақте ки мушкилот ба миён меоянд ва мо худро нотавон ҳис мекунем, хуб аст, ки Юҳанно 6:6-ро ба ёд орем — «Ӯ худаш медонист».
Албатта, дар Юҳанно 6 ниёз ба миён омада буд, зеро «мардуми бисёре аз паи Ӯ мерафтанд». Мувофиқи ояти 10 тақрибан 5000 нафар — ва Матто илова мекунад «ғайр аз занону кӯдакон».
«Дар он ҷо Ӯ назорат кард — «Зеро Ӯ худаш медонист, ки чӣ кор хоҳад кард».
Аммо Филиппус пешниҳод мекунад, ки дусад динор нон кофӣ нест. Андриёс мегӯяд: «Дар ин ҷо писарбачае ҳаст, ки панҷ нони ҷавӣ ва ду моҳии хурд дорад» ва илова мекунад: «аммо инҳо дар байни ин қадар одамон чӣ арзиш доранд?»
Дар ин лаҳзаи ҳикоя Худованд Исо дастур дод: «Мардонро шинонед». Чӣ қадар зебост ин сухан: «Дар он ҷо алафи бисёре буд». Писарбача, зоҳиран, омода буд, ки он чиро дошт, ба Исо диҳад ва вақте ки Исо шукргузорӣ кард, Ӯ ба ҷамъомад тақсим кард.
Ояти 12, «Вақте ки онҳо сер шуданд» кофӣ будани Он касро, ки «медонист, ки чӣ кор хоҳад кард», нишон медиҳад. Ӯ беш аз ниёзро қонеъ мекунад!
Шустани пойҳо (Юҳанно 13)
Боз, дар саҳнаи таъсирбахши Юҳанно 13, дар робита ба шустани пойҳо, мо ибораи «Исо медонист»-ро дорем. ояти 1.
Ӯ «медонист, ки соати Ӯ расидааст, ки аз ин ҷаҳон назди Падар биравад, ва дӯстдоштагони Худро, ки дар ҷаҳон буданд, то охир дӯст дошт».
Хоҳиши Ӯ барои онҳо ва барои мо ин буд, ки мо ба шодии «бо Ӯ шарик будан» дохил шавем, комилан аз таъсири олудакунандаи ин ҷаҳони бехудо озод бошем, то ки мо ширкати мубораки Ӯ ва муоширатҳои муқаддасеро, ки Ӯ медиҳад, бидонем ва лаззат барем. Ширкат бо Падар ва Писар ин аст, ки Юҳанно дар номаи аввалини худ онро чӣ гуна баён мекунад, албатта, моҳияти ҳаёти ҷовидонӣ.
Вохӯрӣ бо асиркунандагони худ (Юҳанно 18)
Боз, дар Юҳанно 18:4, мо фикри донистани Исоро дорем. Дар он ҷо, зеро «Исо худаш медонист» Ӯ оромона ба пеш меравад, то бо онҳое, ки барои гирифтани Ӯ фиристода шуда буданд, вохӯрад, Ӯ гуфт: «Киро меҷӯед?»; онҳо гуфтанд: «Исои Носирӣ». Исо ҷавоб дод: «Ман ҳастам» ва «онҳо ба қафо рафта, ба замин афтоданд».
Боз Ӯ мепурсад ва боз онҳо ҷавоб медиҳанд: «Исои Носирӣ». Боз Худованд ҷавоб медиҳад: «Ман [ӯ] ҳастам, пас агар маро меҷӯед, бигзор инҳо бираванд». Аз онҳое, ки Падар ба Ӯ дода буд, Ӯ ҳеҷ касро гум намекард. Албатта, Юҳанно 10:11, «ҷони Худро барои гӯсфандон медиҳад» дар ин ҷо меояд?
Дар ин Инҷил мо иҷрои Ҳастӣ 22:8-ро мебинем: «Ҳар дуи онҳо якҷоя рафтанд». Чӣ қадар хуб Исои ҳақиқӣ медонист, чунон ки муоширати Ӯ бо Падар шаҳодат медиҳад: «Ман Туро дар замин ҷалол додам, кореро, ки Ту ба Ман додӣ, ба анҷом расонидам» (Юҳанно 17:4).
Чӣ қадар умқи бузург дар он ибораи зоҳиран оддӣ, ки сарлавҳаи ин мақола аст — «Ӯ худаш медонист». Чӣ тасаллӣ ба дили ташвишовар; чӣ шодӣ ба дили парастишгар, ки сарфи назар аз донистани ҳама чиз, Ӯ «барои шодие, ки дар пеши Ӯ гузошта шуда буд, салибро таҳаммул кард, шармро нафрат кард ва дар тарафи рости тахти Худо нишастааст» (Ибриён 12:2).
