Мо дар доираи замон зиндагӣ мекунем ва ҳаракат мекунем, ки ин як ҳубоби бениҳоят хурдест, ки дар беохирии абадият шино мекунад. Худо абадӣ аст, бе ибтидо ва бе интиҳо – мафҳуме, ки мо онро дарк мекунем, аммо ҳеҷ гоҳ ба таври воқеӣ ба даст намеорем. Худо мегӯяд, ки Ӯ «дар абадият зиндагӣ мекунад» (Ишаъё 57:15 NKJV) ва Мусо навиштааст, «аз азал то абад Ту Худо ҳастӣ» (Забур 90:2 NIV).
Ҳарчанд ғайриимкон ба назар мерасад, Худо ҳубоби хурди моро ҳамчун саҳнае барои офариниши тоҷдори худ сохт: нажоде, ки «ба сурати Худо» офарида шудааст (Ҳастӣ 1:26-27) бо мақсади ниҳоии бахшидани ҳаёт ва табиати Худо ба мо – «ҳаёти ҷовидонӣ ... пеш аз оғози замон ваъда дода шудааст» (Тит 1:2). Афтодани мо ба гуноҳ хатои нақшаи Худо набуд. Ин бешубҳа хоҳиши Ӯ набуд, аммо он пешбинӣ нашуда буд ва Ӯ барои он омода набуд. Вақте ки Ӯ нақшаи худро пеш аз оғози замон таҳия кард, Ӯ суқути ахлоқии моро пешбинӣ кард ва нақшаи барқарорсозии нафаскаширо тарҳрезӣ кард!
Чаро Худо ин корро мекунад? Зеро Ӯ муҳаббат аст (1 Юҳанно 4:8,16). Тамоми фаъолияти заминӣ ва мавҷудияти абадии Исо дар муоширати беохир бо Падари худ, бузургтарин шодии Ӯ зиндагӣ мекард. Вақте ки анҷоми рисолати заминии Ӯ дар салиб наздик шуд, Юҳанно гуфт, ки Ӯ бештар дар бораи баргаштан ба Падари худ сухан мегуфт, на дар бораи азоби худ. Бозгашт ба хона «шодии пеши Ӯ» буд (Ибриён 12:2). Чӣ қадар ҳаяҷоновар аст, ки Ӯ аз Падари худ илтимос кард, ки наҷотёфтагони худро низ ба хона баргардонад (Юҳанно 17:24), ба мо бузургтарин шодиро ваъда дод (Юҳанно 14:3) – бо Падар дар хонаи Ӯ будан.
Биҳишт воқеӣ аст
Ин мафҳуми биҳишт ба қади Ҳастӣ аст, ки мегӯяд, ки дар тӯли 300 сол, «Ҳанӯх бо Худо роҳ мерафт; пас ӯ дигар набуд, зеро Худо ӯро гирифт» (Ҳастӣ 5:24). Куҷо? Ба мо гуфта шудааст, ки ӯ намурдааст (Ибриён 11:5), аммо ӯ дигар дар рӯи замин нест. Бо назардошти хоҳиши Худо барои доштани дӯстони худ бо Ӯ, Ӯ бояд ҳамроҳи роҳгарди худро ба хона бурда бошад. Дар Забур 23, Довуд ҷашни некии Худоро бо ин суханон ба итмом расонд: «Ман дар хонаи Худованд то абад зиндагӣ хоҳам кард.»
Ин порчаҳо бо ваъдаи Исо мувофиқат мекунанд ва ба ҳаёт дар биҳишт бо Худо барои онҳое, ки дар ин ҷо бо Ӯ роҳ мераванд, ишора мекунанд. Исо дар бораи бисёр «манзилҳо», «ҳуҷраҳо» ё «ҷойҳои истиқоматӣ» (NKJV, NIV, NASB) дар хонаи Падари худ сухан гуфт. Ҳамаи ин тарҷумаҳо бо маънои юнонӣ мувофиқат мекунанд. Тасаввуроти имрӯза дар бораи манзил ҳамчун хонаи бузург ва боҳашамат бо мафҳуми биҳишт мухолиф нест. Аммо он чизе ки Исо мегӯяд, бештар ба ин монанд аст: «Хонаи Падари Ман барои ҳамаи дӯстони Ман ҷой дорад, ки бо Мо хушбахтона зиндагӣ кунанд.» Ё чунон ки як суруди муосир мегӯяд: «Биё ва бо ман бирав, ба хонаи Падари ман ... хонаи калон, калон бо бисёр, бисёр ҳуҷраҳо, мизи калон, калон бо бисёр, бисёр хӯрок.»
Биҳишт, пас, хонаи Худост, ки дар он Ӯ онҳоеро, ки дар ин зиндагӣ бо Ӯ роҳ мераванд, мегирад. Ин бузургтарин баракат аст, ки дар ширкати доимии Офаридгори худ бошем, озодона мустақиман бо Ӯ муошират кунем (Забур 16:11). Таваллуди нави мо ба оилаи Худо моро «шаҳрвандони биҳишт» месозад (Юҳанно 1:12-13; Филиппиён 3:20), ва бегонагон дар ин замини фасодзада дар ин ҳубоби маҳдуди замон. Мо интизори ба хона баргаштан ба Падари худ ҳастем, ҳамон тавре ки Исо кард. Шумо инро дарк мекунед.
Исо пас аз он ки бо одамон дар ҷисми баръало эҳёшуда беш аз 40 рӯз тамос дошт, барои пайравони худ ҷой тайёр кард (Луқо 24:13-23, 37-43; Матто 28:9; Аъмол 1:3-4,9). Дар рӯзи эҳё ҳаввориёни ошуфта фикр карданд, ки онҳо арвоҳро диданд, аммо Ӯ ошуфтагии онҳоро бо хӯрдани як порча моҳӣ ҳал кард. Баъдтар онҳо ба осмон баромадани ҷисми Ӯро тамошо карданд. Пас, биҳишт як соҳаест, ки дар он Исо, дар ҷисми ҷисмонӣ, ҳоло зиндагӣ мекунад ва барои мо ҷой тайёр мекунад.
Павлус навиштааст, ки «чунон ки мо сурати марди заминиро доштем, ҳамон тавр сурати Марди осмониро низ хоҳем дошт» (1 Қӯринтиён 15:42-49). Юҳанно навиштааст, ки «мо ба Ӯ монанд хоҳем шуд, зеро Ӯро чунон ки ҳаст, хоҳем дид» (1 Юҳанно 3:2). Павлус ба Филиппиён гуфт, ки Исо хоҳад омад ва «ҷисмҳои пасти моро тағйир хоҳад дод» ва онҳоро «ба ҷисми пурҷалоли Ӯ монанд хоҳад кард» (Филиппиён 3:21). Мо ба эҳёи ҷисмонии Исо ва дар ниҳоят ба эҳёи худамон низ бовар дорем ва онро бо қатъият ҳимоя мекунем.
Ҳатто ҳоло, биҳишт макони аслии масеҳиён аст. Павлус навиштааст, ки Худо «моро дар манотиқи осмонӣ бо ҳар баракати рӯҳонӣ дар Масеҳ баракат додааст» ва «моро бо Масеҳ эҳё кардааст ва моро бо Ӯ дар манотиқи осмонӣ нишондааст» (Эфсӯсиён 1:3; 2:6). Ӯ инчунин навиштааст: «Пас, азбаски шумо бо Масеҳ эҳё шудаед, дилҳои худро ба чизҳои боло, ки Масеҳ дар дасти рости Худо нишастааст, равона кунед ... на ба чизҳои заминӣ. Зеро шумо мурдаед, ва ҳаёти шумо ҳоло бо Масеҳ дар Худо пинҳон аст» (Қӯлассиён 3:1-3). Мо ҳанӯз дар рӯи замин зиндагӣ мекунем, аммо ҳаёти мо дар биҳишт аст. Ишораҳо ба ҳузури рӯҳонии ҳозираи мо дар биҳишт аст, аммо ба мо ваъда дода шудааст, ки ҷисмҳои эҳёшудаи мо низ ҳангоми омадани Исо ба он ҷо бурда мешаванд (1 Таслӯникиён 4:16-17).
Дӯзах низ ҳамон қадар воқеӣ аст
Дӯзах ҳамон қадар воқеӣ аст, ки биҳишт. Исо онро аз рӯи шиканҷа ва азоби шадид тасвир кардааст. Баръакси мукофотҳо дар биҳишт, дӯзах ҷазо барои рад кардани Писари Худо аст, на қабул кардани Ӯ ҳамчун Наҷотдиҳанда ва хидмат ба Ӯ. Исо гуфт, ки дар дӯзах «кирмаки онҳо намемирад ва оташ хомӯш намешавад» (Марқӯс 9:48), ва Ваҳй 20:11-15 дӯзахро «кӯли оташ» меномад.
Ҳамон тавре ки биҳишт то абад оромии хушбахтонаи онҳоест, ки дар Масеҳ абадӣ зиндаанд, ҳамон тавр дӯзах оташи абадӣ аст (Матто 18:8; 25:41; 2 Таслӯникиён 1:9; Ваҳй 20:10). Сӯхтан шояд шадидтарин дард бошад. Оё шумо метавонед тасаввур кунед, ки то абад дар оташ ғарқ шавед, аммо ҳеҷ гоҳ аз мавҷудияти бошуурона даст накашед?
Чӣ тавр Худои меҳрубон метавонист чунин шиканҷаро тасаввур кунад? Барои одамон, Ӯ ин корро накард. Ӯ моро офарид, то объекти муҳаббати бепоёни Ӯ бошем ва моро то абад бо Ӯ дошта бошад. Мо бе мӯҳлати анҷом офарида шудаем, то абадӣ вуҷуд дошта бошем, ҳамон тавре ки Офаридгори мо абадӣ аст. Вақте ки волидони аввалини мо маргро ба ҷои ҳаёт интихоб карданд, ҳуқуқ ба ҳаёти абадӣ аз даст рафт, аммо мавҷудияти абадии мо идома ёфт. Вақте ки Исо ҷазои гуноҳи моро бо марг дар ҷои мо бардошт, Ӯ бахшиши моро таъмин кард ва ҳуқуқ ба ҳаёти абадиро барои мо барқарор кард, ки Ӯ ба мо медиҳад, вақте ки мо ба Ӯ бовар мекунем, ба ин васила ҳаётеро, ки аҷдодони аслии мо як вақтҳо рад карда буданд, қабул мекунем.
Аммо Худо бо одамоне, ки абадӣ вуҷуд доранд, ки Ӯро инкор мекунанд ва исрор мекунанд, ки интихоби марги волидони аввалини моро қабул кунанд, чӣ кор кунад? Барои радкунандагони бахшиши ройгони Худо, ки Масеҳ бо марги худ дар Ҷолҷота пардохт кардааст, абадияти алтернативӣ вуҷуд дорад.
Исо дар бораи ду эҳё сухан гуфт:
«Ҳамаи онҳое, ки дар қабрҳои худ ҳастанд, овози (Манро) хоҳанд шунид ва берун хоҳанд омад – онҳое, ки некӣ кардаанд, барои зиндагӣ эҳё хоҳанд шуд, ва онҳое, ки бадӣ кардаанд, барои маҳкум шудан эҳё хоҳанд шуд» (Юҳанно 5:28-29).
Ваҳй мегӯяд, ки Юҳанно ҷонҳои шаҳидони Исоро дид:
«Онҳо зинда шуданд ва бо Масеҳ ҳазор сол ҳукмронӣ карданд. (Боқимондаи мурдагон то ба охир расидани ҳазор сол зинда нашуданд.) Ин эҳёи аввал аст. Хушбахт ва муқаддасанд онҳое, ки дар эҳёи аввал саҳм доранд. Марги дуюм бар онҳо қудрат надорад ... Вақте ки ҳазор сол ба охир расид ... Ман тахти бузурги сафедро дидам ... ва ... мурдагон, бузург ва хурд, дар назди тахт истода буданд ... Мурдагон мувофиқи он чизе ки карда буданд, доварӣ шуданд ... Марг ва Ҳодис ба кӯли оташ партофта шуданд (ки) ин марги дуюм аст. Агар номи касе дар Китоби Ҳаёт навишта нашуда бошад, ӯ ба кӯли оташ партофта шуд» (Ваҳй 20:4-6, 11-12, 14-15).
Ҳамин тариқ, «марги дуюм» оташи абадӣ аст, ки «барои Иблис ва фариштагони ӯ тайёр карда шудааст» (Матто 25:41) – фариштагоне, ки ба исёни Шайтон бар зидди Худо ҳамроҳ шуданд. Онҳо низ абадӣ ҳастанд, аз ин рӯ Ӯ бояд барои онҳо ҷой дошта бошад. Радкунандагони инсонии некии Худо, дар асл, ба Иблис савганди садоқат медиҳанд ва ба исёни ӯ ҳамроҳ мешаванд, бо интихоби худмуайянкунӣ бар ҳаёте, ки як вақтҳо озодона дастрас буд. Онҳо ҷое надоранд, ҷуз ин ки ба пешвои интихобкардаи худ дар зиндони оташи абадии ӯ ҳамроҳ шаванд.
Исо дар бораи биҳишт ва дӯзах дар як ҳикоя дар бораи як марди сарватманди беном ва як марди хеле камбағал бо номи Лаъзор таълим дод (Луқо 16:19-31). Марди сарватманд ҳаёти худпарастонаи имтиёз ва айшу ишратро бидуни вақт барои Худо ва бидуни майл ба мубодила бо дигарон, ба монанди Лаъзори бенаво, ки дар назди дарвозаи ӯ хобида буд, зиндагӣ мекард. Мисли аксари мо, вақте ки ба ихтиёри худ гузошта мешавем, сармоягузории ӯ дар фосилаи кӯтоҳи замон ӯро чунон кӯр кард, ки ӯ ҳамаашро барои бароҳат кардани ҳаёти худ сарф кард, аз абадияте, ки рӯҳи ӯро интизор буд, бехабар буд.
Вақте ки Лаъзор мурд, фариштагон ӯро ба оғӯши Иброҳим бурданд, ки рамзи сулҳ, шодӣ ва иҷрои ниҳоӣ барои яҳудӣ аст. Вақте ки марди сарватманд мурд, ӯ дар азоби оташин бедор шуд. Ҳанӯз вазъияти худро пурра дарк накарда, марди сарватманд аз Иброҳим илтимос кард, ки Лаъзорро фиристад, то ба ӯ каме сабукӣ бахшад. Ҳеҷ роҳе нест! «Як хандақи бузург муқаррар шудааст» (Луқо 16:26) байни биҳишт ва дӯзах. Ҷолиб он аст, ки марди як вақтҳо сарватманд дар бораи оилаи худ фикр кард ва аз онҳо хоҳиш кард, ки аз ин ҷои шиканҷа огоҳ карда шаванд. Ӯ дарк кард, ки ӯ ба ҳеҷ куҷо рафта наметавонад ва ҳоло медонист, ки оилаи ӯ тасаллӣ нахоҳад дод. Аммо Лаъзор ҳам наметавонист ҷои худро тарк кунад; биҳишт то абад аст ва хушбахтии имондорро халалдор кардан мумкин нест. Иброҳим ба марди сарватманд хотиррасон кард, ки ӯ ҳамаи хушбахтии худро дар ҳаёти худпарастонаи худ дар рӯи замин лаззат бурдааст. Замонҳои хуб ба охир расиданд! Дӯзах азоби беохир, беумед аст – «гиря ва ғиҷирроси дандонҳо» (Матто 8:12; 22:13; 24:51; 25:30).
Оё марди сарватманд дар дӯзах буд, зеро ӯ сарватманд буд? Не! Исо ба оташи абадӣ, ки «барои иблис ва фариштагони ӯ тайёр карда шуда буд», онҳоеро, ки ба Ӯ дар шахси «ин бародарони ман», ки дар ниёз буданд, хидмат накарда буданд, супурд (Матто 25:40-46; 2 Петрус 2:4).
Лаъзор дар ҷисми бемор азоб кашид, аз ҷониби ҷомеа таҳқир карда шуд. Ӯ дар биҳишт набуд, на аз сабаби аъмоли неки худ, на ҳатто аз сабаби азоб кашиданаш. Аъмоли ӯ зикр нашудааст; ӯ биҳиштро ба даст наовард. Марди сарватманд шояд Иброҳимро падар номида бошад, аммо Лаъзор фарзанди Иброҳим, фарзанди имон буд ва Худо имонро бо биҳишт дар ширкати Иброҳим, марди имон мукофот медиҳад (Ғалотиён 3:6-9).
Гуноҳи аслии инсон интихоби қасдан худпарастӣ бар ҳаёти абадӣ буд – интихоби дарахти дониши неку бад бар Дарахти Ҳаёт (Ҳастӣ 2:8-9; 3:4-6). Дарахти худпарастӣ ба таври возеҳ бо таҳдиди марг манъ карда шуда буд, аммо Дарахти Ҳаёт бемаҳдуд буд: «Шумо озодед, ки аз ҳар дарахти боғ бихӯред; аммо шумо набояд аз дарахти дониши неку бад бихӯред, зеро вақте ки аз он бихӯред, ҳатман хоҳед мурд» (Ҳастӣ 2:16-17). Аммо Худо мехост, ки онҳо (ва мо) ҳаёт дошта бошанд! Танҳо пас аз он ки онҳо манъро вайрон карданд, Худо гуфт: «Мард ... набояд иҷозат дода шавад, ки ... аз Дарахти Ҳаёт низ бигирад ва бихӯрад ва то абад зиндагӣ кунад.» Пас Ӯ онҳоро аз Адан ронд, ба марг маҳкум кард, аз ҳаёти абадӣ маҳрум кард (Ҳастӣ 3:22-24).
Аз он рӯз ба баъд марг дар ДНК-и мо нақш бастааст; мо ҳама онро аз ҷиҳати генетикӣ мерос мегирем (Румиён 5:12). Ягона наҷоти мо тавассути Исои Масеҳ ва марги Ӯ дар ҷои мост. Бо файзи Худо Ӯ барои ҳама маргро азоб кашид (Ибриён 2:9). Агар шумо Ӯро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ қабул накарда бошед, лутфан имрӯз ин корро кунед. Биҳишт ва дӯзах воқеӣ ҳастанд, ва яке аз онҳо сарнавишти шумост.
Аз ҷониби Билл Ван Рин″ }
