Хатоҳои Ҳизқиё
Ҳизқиё подшоҳи содиқи Яҳудо буд, ки дар оғози асри 7 пеш аз милод ҳукмронӣ мекард. Дар давраи ҳукмронии худ, Ҳизқиё унсурҳои бутпарастиро аз байн бурда, таҳдидҳои золимонаро бар зидди салтанати худ нест кард. Худо гуфт, ки ҳеҷ подшоҳе дар Яҳудо ба мисли ӯ содиқ набудааст (2 Подшоҳон 18:1-8).
Сипас Ишаъё эълон кард, ки замони хидмати Ҳизқиё ба охир расидааст: «Худованд чунин мегӯяд: «Хонаи худро ба тартиб дарор, зеро ту хоҳӣ мурд, ва зинда нахоҳӣ монд»» (2 Подшоҳон 20:1 НКҶВ). Беморӣ боиси марг мегардад. Ин барои подшоҳ ғами бузурге буд, чунон ки табиатан барои ҳар кас метавонист бошад. Аммо, барои мо ибратбахш аст, ки вокуниши Ҳизқиё ба Худованд ва рӯйдодҳои минбаъда якчанд хатои мушаххасро дар тафаккур ошкор мекунанд. Азбаски инҳо хатоҳое мебошанд, ки аксар вақт такрор мешаванд, арзёбии онҳо имрӯз ҳам муфид аст.
«Агар ман некӣ кунам, бояд некӣ гирам.»
Фикри аввалини Ҳизқиё, ки дар дуои ӯ ба Худо баён шудааст, фарёди шифо буд, ки бар тамоми некие, ки ӯ дар назди Худованд ва барои миллат карда буд, асос ёфта буд. «Ҳоло, эй Худованд, илтимос мекунам, ба ёд ор, ки чӣ тавр ман ... некӣ кардаам» (2 Подшоҳон 20:3). Ин дуруст буд; ӯ бисёр некӣ карда буд. Аммо ин таъкиди нодуруст буд. Ба ҳамин монанд, бисёриҳо интизоранд, ки Худо танҳо аъмоли онҳоро ба тарозу гузошта, некиро бар бадӣ баркашад ва сипас дар бораи мукофот қарор қабул кунад. Интизори ин будан дар бораи изҳороти Худо дар бораи Худаш хато кардан аст.
Бисёр одамон дар ҳақиқат кӯшиш мекунанд, ки нек бошанд. Аммо, Худо на танҳо нек аст; Ӯ комил аст. Ва Ӯ ҳар амал, сухан ё фикреро, ки хилофи ин меъёр аст, гуноҳ меномад. Ҳеҷ як доғи гуноҳ наметавонад ба ҳузури муқаддаси Худо дохил шавад. Ӯ эълон мекунад: «Ҳеҷ кас одил нест, на як нафар ҳам» (Румиён 3:10). Аммо, азбаски ҳама зери гуноҳанд, Худо метавонад ба ҳама раҳмат низ пешниҳод кунад. Ӯ инро тавассути кори Исои Масеҳ – қурбонии комили Худо барои гуноҳ – анҷом медиҳад. Мувофиқи Китоби Муқаддас, танҳо онҳое, ки ин қурбонии ивазкунандаро қабул мекунанд, дар навбати худ, аз ҷониби Худо бечунучаро қабул карда мешаванд (Румиён 3:21-26). Худо «он касеро, ки ба Исо имон дорад» (Румиён 3:26) сафед мекунад – на ба хотири некии мо, балки ба хотири некии Ӯ.
Пас аз он ки Ҳизқиё барои шифо ба Худованд фарёд зад, Худо дархости ӯро иҷро кард. Аммо хатоҳои минбаъда рӯйдодҳои минбаъдаро нишон медиҳанд.
«Танҳо он чизе, ки мушоҳидашаванда аст, воқеӣ аст.»
Вақте ки ӯ ваъдаи Худоро шунид, Ҳизқиё пурсид: «Нишонаи он ки Худованд маро шифо хоҳад дод, чист?» (ояти 8). Худо бо меҳрубонӣ нишонаи мӯъҷизавиро дод: Офтоб дар асл муддате роҳи худро баръакс кард. Гарчанде ки ин намоиши қудрат бояд комилан рӯҳбаландкунанда мебуд, Ҳизқиё дар бораи суханони Худо шубҳаи муайяне нишон дод. Ӯ бояд онро пеш аз бовар кардан медид.
Бешубҳа, зарурати воқеӣ барои истифода аз ҷаҳони мушоҳидашаванда вуҷуд дорад. Пешрафтҳои илмӣ ва тиббӣ, масалан, ба озмоиши мушоҳидаҳо асос ёфтаанд. Натиҷаҳо навовариҳои амалӣ ва расмиёти наҷотбахши ҳаётро ба вуҷуд меоранд, ки ба миллионҳо нафар кӯмак мерасонанд. Аммо ҷаҳони табиӣ ҳама чиз нест. Ҳар як шахси ростқавл орзуи маънои берун аз мушоҳидашавандаро эътироф мекунад. Ва олами рӯҳонӣ ба мисли олами ҷисмонӣ моддӣ аст – ҳатто бештар аз он, зеро ҷаҳони табиӣ пӯсида мешавад (2 Қӯринтиён 4:18).
Рушди рӯҳонӣ тавассути имон ба Худо меояд, на тавассути фаҳмиши табиӣ. «Мо бо имон роҳ меравем, на бо дидан;» ва чизҳои Худо «аз ҷиҳати рӯҳонӣ дарк карда мешаванд» (2 Қӯринтиён 5:7; 1 Қӯринтиён 2:14). Каломи Худо сабт шудааст, то одамон Худоро бифаҳманд ва ба Ӯ ҷавоб диҳанд. Вақте ки мо Китоби Муқаддасро мехонем, мо бо фикрҳои Худо дар тамос ҳастем. Сипас мо бояд қарор қабул кунем, ки оё ба онҳо бовар мекунем ва амал мекунем. Баръакси Ҳизқиё, бигзор мо онҳоро бидуни ниёз ба далели иловагӣ қабул кунем!
«Он чизе, ки ман дорам, он чизеро, ки ман ҳастам, ифода мекунад.»
Пас аз шунидани хабари барқарор шудани саломатии Ҳизқиё, подшоҳи Бобил сафиронро ба назди ӯ фиристод. Ҳизқиё аз ин фурсат истифода бурда, ганҷҳои худро намоиш дод. Ӯ ба таври возеҳ аз ифтихор ба дороиҳои худ бармеомад. Дар асл, 2 Вақоеънома 32:25,31 ин ҳодисаро ба таври возеҳ ҳамчун озмоиши махсус аз ҷониби Худо тасвир мекунад, ки барои ошкор кардани майли Ҳизқиё ба ифтихори дил пешбинӣ шудааст.
Дороиҳо ба таври модарзод бад нестанд, аммо мо набояд онҳоро ҳамчун манбаи амният ё арзиши шахсии худ қарор диҳем, зеро онҳо ҳамеша ба дуздӣ ва харобӣ дучор мешаванд (Матто 6:19). Баръакс, салтанати Худоро такон додан мумкин нест (Ибриён 12:28). Мо арзиши пойдорро тавассути ҷамъ кардани ганҷҳо дар осмон пайдо мекунем, зеро мо бо имон ба Масеҳ ҷавоб медиҳем ва роҳҳои Ӯро пайравӣ мекунем.
«Оқибатҳое, ки ба ман таъсир намерасонанд, муҳим нестанд.»
Пас аз ошкор кардани дили Ҳизқиё, Худо ваъда дод, ки тамоми сарватҳои подшоҳ рӯзе аз ҷониби Бобил, ҳамон кишваре, ки пас аз бемории ӯ хеле дӯстона менамуд, бурда мешаванд. Дар ҳоле ки ин маҳкумият ба назар мерасад, ки Ҳизқиёро то андозае фурӯтан кардааст (2 Вақоеънома 32:26), дар вокуниши ӯ барои мо дарси дигаре боқӣ мемонад: «Оё дар рӯзҳои ман ҳадди аққал сулҳу ҳақиқат нахоҳад буд?» (2 Подшоҳон 20:19). Ба назар мерасад, ки Ҳизқиё аз ин ҳукм қаноатманд буд, зеро он ба ӯ нахоҳад расид, балки ба насли оянда. Мушкилоти наздик барои дигарон ӯро ба ташвиш намеовард, то даме ки сулҳи худи ӯ идома дошт. Ин фалсафа ҳар дафъае, ки касе фикр мекунад, «Ман метавонам он чизеро, ки мехоҳам, то даме ки ба мушкилӣ дучор нашавам, иҷро кунам» баён мешавад. Ин муносибати истиқлолият ба ифтихор ва худхоҳӣ наздик мешавад. Чунин одамон қонунгузорони худ мешаванд, ки қаноатмандии шахсиро аз ҳама чизи дигар боло медонанд.
Ин роҳи Худо нест. Ӯ тарҳрезӣ кардааст, ки масеҳиён на мустақилона, балки ба ҳамдигар вобаста зиндагӣ кунанд. Ин ҳақиқати бузурги Ҷисми Масеҳ аст, ки дар он имондорон «аъзои якдигар» номида мешаванд (Эфсӯсиён 4:25). Чӣ тавре ки ҳар як қисми бадани табиӣ барои манфиати тамоми бадан якҷоя кор мекунад, ҳамин тавр ҳар як имондор дар Масеҳ дар Ҷисми Ӯ бо мақсади мушаххаси кӯмак ба таҳкими ҳама ҷойгир карда шудааст (1 Қӯринтиён 12:18; Эфсӯсиён 4:16). Танҳо вақте ки масеҳиён ба дигарон хидмат мекунанд ва тӯҳфаҳои рӯҳонии худро истифода мебаранд, онҳо мақсадҳои Худоро барои худ иҷро мекунанд.
Суханони Ҳизқиё имрӯз хеле муқаррарӣ садо медиҳанд, аммо онҳо ба фикрҳои Худо дар бораи Худаш мувофиқат намекунанд. Аз ин рӯ, вобастагӣ ба Китоби Муқаддас барои ҳар як масеҳӣ хеле муҳим аст. Вақте ки Павлус ба Қӯлассиён навишт, ӯ онҳоро ҳушдор дод, ки аз принсипҳо ва фалсафаҳои ҷаҳон фирефта нашаванд (Қӯлассиён 2:8). Юҳанно ба хонандагони худ дастур дод, ки «рӯҳҳоро бисанҷанд, ки оё онҳо аз Худо ҳастанд,» ҳар як ғояро бар зидди меъёрҳое, ки Худо дар бораи Исои Масеҳ ошкор кардааст, чен кунанд (1 Юҳанно 4:1-3). Ин ҳамеша роҳи бехатар аст.
