Умед, кӯмак ва шифо
Бисёр одамон вазни афзояндаи ғам, гуноҳ ва пушаймониро аз сар мегузаронанд. Онҳо ба тавбаи ҳақиқӣ ва бахшиш ниёз доранд. Хушхабар ин аст, ки дар Исои Масеҳ барои ҳар як дили дардманд умед ва кӯмак ҳаст!
Ғамгин будан ғайриоддӣ нест. Ғам метавонад ҳамчун ғамгинии шадид, изтироби рӯҳӣ ва дард муайян карда шавад. Он метавонад аз нохушиҳои бузурги ҳаёт барои гуноҳҳои мо ба вуҷуд ояд. Баъзе сабабҳои ғам инҳоянд: осеб, талафот, ноумедӣ ва изтироб. Дигар сарчашмаҳо оқибатҳои нашъамандӣ, исқоти ҳамл, ҷудоӣ, талоқ, гуноҳҳои пинҳонӣ мебошанд – рӯйхат метавонад дароз бошад. Баъзан мо ба вазъиятҳо тамаркуз мекунем, бе он ки ягон амали ҳалкунанда анҷом диҳем, аз ин рӯ, танҳо чизе, ки мо мебинем ва ҳис мекунем, ғамҳои мост. Довуд гуфт: «Ман дар изтиробам, сахт хам шудаам; тамоми рӯз мотам мегирам... Ман ба афтодан тайёрам, ва ғами ман ҳамеша дар пеши ман аст» (Забур 38:6,17 NKJV). Аммо Довуд умеди худро ба Худо гузошт: «Зеро ки дар Ту, эй Худованд, ман умед дорам; Ту хоҳӣ шунид, эй Худованд Худои ман» (ояти 15).
Гуноҳ масъулияти ҷиноят ё кори нодурустро ба дӯш доштан аст. Аксар вақт огоҳии пушаймонона аз кардани коре, ки нодуруст аст, хоҳ бар зидди Худо бошад, хоҳ бар зидди шахс, вуҷуд дорад. Баъзан арвоҳи гуноҳ гунаҳкорро таъқиб мекунад ва ӯ кӯшиш мекунад, ки дигаронро айбдор кунад, то дардро пинҳон кунад ва онро пӯшонад, на ин ки бо он мубориза барад.
Мо эҳтимол дар бораи достони Одам ва Ҳавво, ки ба Худо итоат накарданд, медонем (Ҳастӣ 3). Гарчанде ки калимаи «гуноҳ» махсус истифода нашудааст, он дар назар дошта шудааст, зеро чашмони онҳо кушода шуданд, то бараҳнагӣ ва шарми худро бубинанд ва гуноҳи худро ҳис кунанд. «Он гоҳ чашмони ҳар дуи онҳо кушода шуд, ва донистанд, ки бараҳнаанд; ва баргҳои анҷирро ба ҳам дӯхта, барои худ пӯшишҳо сохтанд... ва Одам ва занаш аз ҳузури Худованд Худо дар миёни дарахтони боғ пинҳон шуданд» (Ҳастӣ 3:7-8).
Довуд гуноҳи куштани Уриё ва гирифтани зани ӯро барои худ аз сар гузаронд. Ӯ кӯшиш кард, ки онро пинҳон кунад, то он даме ки Нотон бо ӯ рӯ ба рӯ шуд ва ӯ иқрор шуд, ки гунаҳкор аст. «Чаро амри Худовандро хор кардӣ, то дар назари Ӯ бадӣ кунӣ? Ту Уриёи ҳиттиро бо шамшер куштӣ; зани ӯро барои худ гирифтӣ, ва ӯро куштӣ... Довуд ба Нотон гуфт: «Ман бар зидди Худованд гуноҳ кардам» (2 Подшоҳон 12:9,13).
Гарчанде ки мо дар натиҷаи гуноҳҳои худ ғам ва гуноҳро аз сар мегузаронем, мо метавонем аз гуноҳҳои худ ба Худо рӯ оварем.
Тавба ва бахшиш
Тавба тағйир додани ақидаи худ дар бораи гуноҳ аст. Ин боиси рӯй гардонидан аз гуноҳ, нофармонӣ ё исён ва рӯй овардан ба Худо мегардад. Тавбаи ҳақиқӣ танҳо пушаймонӣ ё надомат нест.
Надомат ба гирифтор шудан ба оқибати амалҳои мо ё пушаймон шудан аз амалҳои анҷомдодашуда алоқаманд аст. Он вазни сангини гуноҳро боқӣ мегузорад, ки метавонад ба худкушӣ оварда расонад, чунон ки дар Яҳудо дида мешавад, ки Худованд Исоро хиёнат кард. Ӯ, ки аз надомат ва пушаймонӣ пур буд, худро кушт. «Яҳудо, хиёнаткори Ӯ, дид, ки Ӯ маҳкум шудааст, пушаймон шуд ва сӣ сиккаи нуқраро ба саркоҳинон ва пирон баргардонд... Он гоҳ ӯ сиккаҳои нуқраро дар маъбад партофт ва рафт, ва худро овехт» (Матто 27:3,5).
Аммо, тавбаи ҳақиқӣ ғамгинии илоҳӣ барои гуноҳ аст. «Зеро ки ғамгинии илоҳӣ тавбаеро ба вуҷуд меорад, ки ба наҷот мебарад, на ба пушаймонӣ; аммо ғамгинии дунё маргро ба вуҷуд меорад» (2 Қӯринтиён 7:10). Дар ҳоле ки Яҳудо ғамгинии дунявӣдошт, Петрус, ки Худованди худро ноумед карда буд, ғамгинии илоҳӣ ва тавбадошт. «Ва Худованд рӯй гардонд ва ба Петрус нигоҳ кард. Он гоҳ Петрус сухани Худовандро ба ёд овард, ки чӣ тавр Ӯ ба ӯ гуфта буд: «Пеш аз он ки хурӯс бонг занад, ту Маро се бор инкор хоҳӣ кард». Ва Петрус берун рафт ва сахт гирист» (Луқо 22:61-62). Петрус тавба кард ва аз нокомиаш ба бахшиш гузашт, бо Худованд зиёфат хӯрд ва аз паи Ӯ рафт (Юҳанно 21:12,19,22).
Бахшиш ба бахшиши гуноҳҳои одамон аз ҷониби Худо ишора мекунад. Вақте ки Худо мебахшад, Ӯ гуноҳро дур мекунад ва рӯҳро барқарор месозад. Довуд, ки бо ғам ва гуноҳ мубориза мебурд, тавба кард ва Худо ӯро бахшид ва рӯҳи ӯро барқарор кард (Забур 51). Ҳар кас ба бахшиш ниёз дорад. Худо ҳукм баровардааст, ки ҷаҳон дар назди Ӯ аз ҷиҳати қонунӣ гунаҳкор аст ва ҳама гуноҳ кардаанд (Румиён 3:19,23). Ӯ ҳукми маргро баровардааст (6:23). Аммо, бо муҳаббат ва файзи аҷиб Ӯ Масеҳро – қурбонии комилро – таъмин кард, ки дар ҳоле ки мо гуноҳкорон будем, барои мо мурд. Ӯ барои гуноҳҳои мо мурд, дафн шуд ва рӯзи сеюм эҳё шуд (5:8; 1 Қӯринтиён 15:3). «Дар Ӯ мо тавассути хуни Ӯ наҷот дорем, бахшиши гуноҳҳо, мувофиқи сарвати файзи Ӯ» (Эфсӯсиён 1:7). Аз ин рӯ, гуноҳкори пасттарин дар ғам ва гуноҳи худ метавонад тавба кунад ва бахшиши гуноҳҳоро тавассути имон ба даст орад, Исои Масеҳро ҳамчун Худованд ва Наҷотдиҳанда қабул кунад (Юҳанно 1:12).
Масеҳиёне, ки гуноҳ кардаанд ё афтодаанд, метавонанд тавба кунанд ва ба муоширати наздик бо Худо барқарор шаванд (1 Юҳанно 1:7,9; Ваҳй 2–3-ро баррасӣ кунед). Бо назардошти бахшиши Ӯ барои мо, мо бояд якдигарро ба хотири Ӯ бубахшем (Эфсӯсиён 4:32). Ҳамин тавр, агар шумо бо ғам, гуноҳ ва надомати амиқ мубориза баред ва барои гуноҳҳои худ дилшикаста бошед, дар хотир доред, ки шумо метавонед аз онҳо тавба кунед. Ба Худованд Исо рӯ оваред ва бахшиши Ӯро аз ҳама гуноҳҳои худ қабул кунед! Бахшиш доруест, ки метавонад дилҳои шикастаро шифо бахшад.
Вақте ки масеҳӣ бо мушкилот ва васваса рӯ ба рӯ мешавад, ӯ ду далели муҳимро эътироф мекунад: якум, ӯ заиф аст ва дуюм, Худо қудрат дорад, ки ӯро аз афтодан нигоҳ дорад. Агар мо ба нокифоягии худ таваҷҷӯҳ кунем, худро нотавон ҳис хоҳем кард, ки бо оянда мубориза барем. Аммо агар мо қуввати худро аз манбаи дигаре ғайр аз худамон гирем, мо метавонем ба муқовимати Шайтон ва фишорҳои ҷаҳон муқобилат кунем. Аз ин рӯ, ба мо ҳам дастгирии берунӣ ва ҳам дохилӣ лозим аст, ки танҳо аз Худо меояд. Гарчанде ки мо заифем, мо «бо қудрати Худо нигоҳ дошта мешавем», ҳам аз берун ва ҳам аз дарун (1 Петрус 1:5). Д. Ҷ. Де Ҳаан навиштааст: Гарчанде ки дар муборизаи ҳаёт заиф ва нотавонам, Қудрати бузурги Худо такягоҳи ман хоҳад буд; Аз берун, аз дарун, Ӯ ба ман медиҳад Қувватро барои ба даст овардани ғалаба. Биёед дар хотир дорем, ки захираҳои Худо ҳамеша метавонанд ниёзҳои моро қонеъ гардонанд (Филиппиён 4:19). —Фред Нимейер
