Таъқибот аксар вақт мунтазам аст ва аз ҷониби як гурӯҳ бар зидди гурӯҳи дигар анҷом дода мешавад, ки эҳтимолан баъзе Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат» хонандагонро ҳамчун қурбонӣ дар бар мегирад – агар ҳоло набошад, пас дар ояндаи наздик хоҳад буд.
Калимае, ки Исо истифода бурд
Мувофиқи Луғати калимаҳои Аҳди Қадим ва Ҷадиди Вайн, калимаи Аҳди Ҷадид барои «таъқибот» (юн. dioko) маънои «гурезондан; дур кардан»-ро дорад. Аз ҳамин реша калимаи англисии «пайгирӣ кардан»-ро мегирем. Диққат диҳед, ки вақте мо таърифҳои луғатро ба аввалин таълимоти Худованди мо Исои Масеҳ дар ин мавзӯъ мегузорем, чӣ мешавад: «Хушо онҳое, ки [гурезонида шудаанд, дур карда шудаанд, зулм карда шудаанд, таҳқир карда шудаанд, бадрафторӣ карда шудаанд] ба хотири адолат, зеро Малакути Осмон аз они онҳост» (Матто 5:10 NIV). Ва, биёед ба ибораи «ба хотири адолат» диққат диҳем. Агар касе бо рафтори бемасъулиятонаи худ, хоҳ бо набудани оддии мулоҳиза нисбат ба дигарон ё бо кӯшишҳои қасдан, ба худ мушкилот эҷод кунад, он чизе, ки ба ӯ рӯй медиҳад, базӯр таъқибот аст. Оқибатҳои амалҳои ӯ танҳо айби ӯст. Таъқибот комилан фарқ мекунад.
Бигзор ба шумо гӯям, ки таъқибот чист, бо истифода аз мисолҳои одамоне, ки ман шахсан мешинохтам ва бо онҳо хидмат кардаам. Кабуги ҳангоми мубодилаи Инҷил бо ҳамсоягонаш бо найза аз пушт кушта шуд. Сомайя ба ҷои он ки аз ҷониби ду дӯсти бародараш ба хона овардашуда таҷовуз шавад, худро кушт, зеро ӯ дини оиларо тарк карда, ба Худованди худ Исои Масеҳ пайравӣ карда буд. Аасия аз хонааш ронда шуд ва аз оилааш ҷудо карда шуд, вақте ки ӯ масеҳӣ шуд. Ба ӯ ҳеҷ чиз барои зиндагӣ доданӣ набуданд ва ӯ ҷое барои рафтан надошт. Наҳум ҳангоми сафар аз як деҳа ба деҳаи дигар, шаҳодат додан барои Худованди худ Исои Масеҳ, аз санг зада шуд, ки косахонаи сарашро шикаст. Ман метавонам идома диҳам. Ин одамон ва бисёри дигар медонанд, ки «хушо» будан аз таъқибот чист.
Чаро Худованди мо Исо гуфт «Хушо»?
Бо истифода аз Луғати Вайн мо мебинем, ки калимаи «хушо» (юн. makarios) қатъиян маънои «шарафманд ва ҷалолдор»-ро дорад. Мо имрӯз метавонем гӯем «хеле хушбахт ва аз дохил қаноатманд». Худованди мо Исои Масеҳ, ки ин қаноатмандии ботиниро ба шогирдони худ ваъда дода буд, фавран идома дод, ки ҳамаи одамоне, ки ба Ӯ пайравӣ мекунанд, бояд донанд, ки таъқиботи заминӣ мукофоти бузурги осмонӣ меорад – чунон фаровон (юн. polus) ки мо воқеан бояд «шодӣ кунем ва хурсанд бошем» ҳатто ҳангоми рӯ ба рӯ шудан бо чунин душманиҳои даҳшатнок (Матто 5:10-12). Фаровонӣ дар рӯи замин ваъдаи масеҳӣ нест. Аз ин рӯ, шумо бояд худро тарбия кунед, то дар дил ва ақли худ нигоҳ доред, ки ин ҳаёт, имрӯз, ҳама чиз нест.
Сатҳи дигари таъқибот
Ҳангоми навиштани ин, калисои кӯҳнаи ман дар як кишвари хориҷӣ ҷамъомадаш ба нисф кам шудааст, зеро иҷозатномаҳои корӣ барои муҳоҷирони масеҳӣ бекор карда мешаванд. Пас аз даъват шудан ба идораҳои амниятии ҳукумат, ба одамон танҳо 48 соат дода шудааст, то кишварро тарк кунанд. Кормандони миллӣ, ки дар роҳбарии хидматҳое, ки ба ниёзҳои маҳаллӣ хизмат мерасонанд, кӯмак кардаанд, латукӯб ва ба таври дигар бадрафторӣ карда мешаванд. Эҳтимол дорад, ки онҳо пас аз бехатар ба хона рафтани ҳамкоронашон таъқиботи бадтарро аз сар гузаронанд.
Албатта, ҳеҷ мухолифати заминӣ наметавонад ба ҷуброни осмонии масеҳӣ таъсир расонад. Мукофот (юн. misthos), ки аслан маънои «музд»-ро дорад, ки баъдтар вақте ки мо дар ҳузури Худованд ҳастем, меояд, бояд ангезае барои устувор истодан ва ҳар рӯз бар зидди ҳама гуна таъқибот мубориза бурдан бошад. Ҳам Китоби Муқаддас ва ҳам таърихи масеҳӣ мисолҳои одамонеро сабт мекунанд, ки азоб кашиданд, аммо барои Худованд Исои Масеҳ устувор истоданд.
Намудҳои бештари таъқибот
Тағйири қонунҳо дар кишварҳои ғарбӣ, ба монанди қабули қонунии беахлоқӣ ва манъи намоишҳои Китоби Муқаддас дар ҷойҳои ҷамъиятӣ, аксар вақт аз ҷониби масеҳиён ҳамчун таъқибот дида мешаванд. Ин имондорон бешубҳа бештар азоб хоҳанд кашид, зеро онҳо бар зидди эрозияи мероси масеҳӣ истодагарӣ мекунанд.
Чор сол дар зери қонуни динӣ зиндагӣ карда, ман дидаам, ки биноҳои калисо хароб карда шудаанд ва одамон бо дасту пойҳои маъюб ва донишҷӯён, бахусус занон, наметавонанд дар имтиҳонҳои донишгоҳӣ баҳои сазовори худро гиранд – аз ин рӯ, талафоти ҷиддии интихоби касбро аз сар мегузаронанд. Азбаски ман масеҳӣ ҳастам, ман шахсан монеаҳо, таъхирҳо ва монеаҳоро аз ҷониби мақомоти давлатӣ аз сар гузаронидаам. Аммо ман инчунин аз ҷониби шахсони алоҳидаи ҳамон дин, ки ҳамкорони маро сахт таъқиб мекарданд, баъзе амалҳои зебои меҳрубонӣ ва саховатмандиро гирифтаам.
Посухи масеҳӣ ба таъқибот
Аз Каломи Худо, Китоби Муқаддас, ба имондорон дастурҳо дода мешавад, ки чӣ тавр онҳо бояд ҳангоми таъқиб шудан вокуниш нишон диҳанд. Ҳафттои онҳо инҳоянд:
- Худованди мо Исо ба мо мегӯяд, ки «шодӣ кунед ва хурсанд бошед» (Матто 5:12). Калимаи «хурсанд» (юн. agalliao) маънои «хеле шодӣ кардан, эҳсос кардан ё изҳор кардани шодӣ ва хушбахтии бузург»-ро дорад. Ман медонам, ки ин душвор аст, вақте ки ҳукумати худи шумо ҳар рӯз шуморо бо ҳавопаймо бомбаборон мекунад, аммо Исо инро амр медиҳад, зеро Ӯ фоидаҳои нигоҳ кардан ба фоидаҳои осмониро, на ба талафоти заминӣ, медонад.
- Худованд инчунин гуфт: «Барои онҳое, ки шуморо таъқиб мекунанд, дуо кунед» (Матто 5:44). Бо душманони худ ҳамон тавре муносибат кунед, ки Худо бо мо муносибат кард, вақте ки мо душманони Ӯ будем. Ӯ нақша дошт, ки моро ба худ баргардонад ва Ӯ барои амалӣ шудани он нархи гарон пардохт. Контекст ба мо мегӯяд, ки ин роҳи амал кардан мисли Худои Падар аст ва бо ин кор, масеҳияти худро комил гардонем (Матто 5:43-48).
- Ӯ инчунин гуфт: «Вақте ки шуморо дар як ҷо таъқиб мекунанд, ба ҷои дигар гурезед» (Матто 10:23). Дар гурехтан ҳеҷ бадӣ нест. Худо инро барои паҳн кардани Инҷили Исои Масеҳ истифода бурдааст (Аъмол 8:1, 11:19). Гурехтан аз таъқибот тарҷумаи Китоби Муқаддасро дар баъзе қисматҳои Африқо суръат бахшид. Ҳаракатҳои аҳолӣ бисёре аз забонзабонҳои модариро ба шаҳрҳои калон – ва ба гурӯҳҳои забоншиносӣ, ки метавонистанд забонҳои гуногуни хаттиро ба осонӣ омӯзанд ва сипас Навиштаҳоро тарҷума кунанд, наздиктар овард.
- Худованд Исо ба пайравони худ гуфт: «Дар хотир доред, ки он [ҷаҳон] аввал аз Ман нафрат дошт». «Калимаҳоеро, ки ба шумо гуфтам, дар хотир доред: «Хизматгор аз устоди худ бузургтар нест». Агар онҳо Маро таъқиб карданд, шуморо низ таъқиб хоҳанд кард» (Юҳанно 15:18,20). Ақли мо хеле муҳим аст. Он чизе, ки мо мунтазам фикр мекунем, муайян мекунад, ки оё мо ҳамчун масеҳиён истодагарӣ мекунем ё меафтем. Мулоҳиза дар бораи Худованд Исо, бахусус дар азобу марги Ӯ, ба мо дар таҳаммули таъқибот кӯмак хоҳад кард. Ҷисман, Ӯ сахт азоб кашид. Рӯҳан, ҷисми муқаддаси Ӯ барои мо ва барои наҷоти мо гуноҳ карда шуд (2 Қӯринтиён 5:21).
- Худованди мо инчунин ба Шоул, ки ҳаракати нави масеҳиро бо зӯроварӣ нест мекард, гуфт: «Чаро Маро таъқиб мекунӣ?» (Аъмол 9:4-5). Ҳар гуна таъқиботи масеҳиён таъқиботи шахси Худованди мо Исои Масеҳ аст. Мо ҷисми Ӯ ҳастем. Ӯ таъқиботи моро медонад – Ӯ онро эҳсос мекунад. Ӯ метавонад ва дахолат хоҳад кард, агар ва кай ва чӣ тавре ки Ӯ интихоб кунад, бо роҳи соҳибихтиёр ва қудратманди худ.
- Пас аз табдили худ ба масеҳият, Павлус навишт: «Онҳоеро, ки шуморо таъқиб мекунанд, баракат диҳед; баракат диҳед ва лаънат накунед» (Румиён 12:14). Таърифи дигари «баракат додан» ин «даъват кардани Худо барои муҳофизат кардан» аст (Луғати англисии Коллинз). Ман мутмаинам, ки ин фикри Рӯҳ дар ин ҷост, зеро Павлус он чизеро, ки Устоди нави ӯ дар бораи дуо кардан барои таъқибкунандагон гуфта буд, амалӣ мекунад.
- Ҳавворӣ инчунин навишт: «Ба хотири Масеҳ ман аз ... таъқибот шодӣ мекунам» (2 Қӯринтиён 12:10). «Шодӣ» (юн. eudokia) як лаззати амиқ ва асосиро нишон медиҳад – чизе, ки аз рӯйдодҳои ҳаррӯза таъсир намекунад. Дар тӯли солҳои хидмати қурбонӣ Павлус фаҳмида буд, ки Худо ва ҷаҳоне, ки мо дар он зиндагӣ мекунем, заифӣ ва қувватро хеле гуногун мебинанд. Қудрати Худо аз онҳое, ки қудрати худро надоранд, ба таври возеҳ зоҳир мешавад.
- Ин ҳафт дастурро якҷоя карда, ман пешниҳод мекунам, ки мо бояд ба таъқибот ба таври масеҳӣ бо анҷом додани ҳадди аққал панҷ кор посух диҳем:
- Дилеро парвариш кунед, ки бо шодӣ ба осмон нигаронида шудааст.
- Дуо кунед, ки Худо дилҳои азобдиҳандагони моро тағйир диҳад, дар ҳоле ки барои онҳо вақт барои тавба кардан ва наҷот ёфтан ҳаст.
- Барои мубодилаи Инҷил пароканда шавед – агар имконпазир бошад, дар ҷойҳое, ки ҳоло номаълум аст.
- Дар хотир доред, ки Худованди мо Исои Масеҳ таъқиб карда мешавад. Мо бояд салиби Ӯро бардорем. Ба Ӯ шукр гӯед, ки Ӯ ба мо роҳро нишон додааст.
- Аз дониши устувор лаззат баред, ки заифии мо ба Худо имконият медиҳад, ки қудрати бузурги Худро нишон диҳад.
- Барои масеҳӣ, муҳим нест, ки UNHCR чӣ метавонад ё наметавонад муайян кунад. Худованди мо Исои Масеҳ гуфт, ки мо метавонем донем, ки мо шаҳрвандони Малакути абадии Ӯ ҳастем, вақте ки мо дар ин замин ба хотири зиндагии одилона таъқиб карда мешавем. Дар Худованд устувор бошед!
— Колин Салтер
