Павлус ва ҳамроҳонаш... [аз ҷониби Рӯҳи Муқаддас аз мавъизаи калом дар вилояти Осиё боздошта шуданд] (Аъмол 16:6). Омӯхтани тарзи роҳнамоии Худо ба ин паёмбарони аввали Салиб ҷолиб аст. Он асосан аз манъ кардани ҳаракати онҳо иборат буд, вақте ки онҳо кӯшиш мекарданд, ки роҳи дигареро ғайр аз роҳи дуруст интихоб кунанд. Вақте ки онҳо мехостанд ба чап, ба сӯи Осиё рӯй гардонанд, Ӯ онҳоро боздошт. Вақте ки онҳо кӯшиш карданд, ки ба рост, ба сӯи Битуния дар Осиёи Хурд рӯй гардонанд, Ӯ онҳоро боздошт.
Дар солҳои баъдӣ, Павлус баъзе аз бузургтарин корҳои худро дар ҳамон минтақа анҷом медод, аммо ҳоло дарро Рӯҳи Муқаддас дар пеши ӯ баста буд. Вақт барои ҳамла ба ин қалъаҳои зоҳиран дастнораси салтанати Шайтон ҳанӯз нарасида буд. Аполлос бояд аввал ба он ҷо мерафт, то замина гузорад. Павлус ва Барнаббо дар ҷои дигар бештар лозим буданд ва пеш аз иҷрои ин вазифаи масъулиятнок ба омӯзиши бештар ниёз доштанд.
Эй маҳбубон, ҳар гоҳе ки шумо дар шубҳа бошед, ки ба кадом тараф рӯй гардонед, ҳукми худро комилан ба Рӯҳи Худо супоред ва аз Худованд хоҳиш кунед, ки ҳама дарҳоро ба ҷуз дарвозаи дуруст бандад. Ба Ӯ бигӯед: «Эй Худованди муборак, ман тамоми масъулияти бастани ҳар роҳ ва боздоштани ҳар қадамеро, ки аз Худо нест, ба Ту медиҳам. Бигзор ман овози Туро аз паси худ бишнавам, ҳар гоҳе ки ман ‘ба рост ё ба чап рӯй гардонам’ [Такрори Шариат 5:32]». Дар ин миён, дар роҳе, ки аллакай тай кардаед, идома диҳед. Дар даъвати худ истодагарӣ кунед, то даме ки ба шумо ба таври возеҳ гуфта шавад, ки чизи дигареро анҷом диҳед. Эй сайёҳ, Рӯҳи Исо интизор аст, ки барои шумо он чизе бошад, ки Ӯ барои Павлус буд. Танҳо эҳтиёт бошед, ки ҳатто ба хурдтарин ташвиқ ё огоҳии Ӯ итоат кунед. Сипас, пас аз он ки шумо дуои имонро хондед ва ҳеҷ монеаи зоҳирӣ вуҷуд надорад, бо дили боварӣ ба пеш равед.
Агар ҷавоби шумо дар баста шудани дарҳо дар пеши шумо ояд, ҳайрон нашавед. Аммо вақте ки дарҳо ба рост ва чап баста мешаванд, роҳи кушода ҳатман ба Троас мебарад. Луқо дар он ҷо шуморо интизор аст, ва рӯъёҳо роҳро ба сӯи он ҷое, ки имкониятҳои бузург боз мемонанд ва дӯстони содиқ интизоранд, нишон медиҳанд.
