Субҳ ба хайр, сарзамини Wi-Fi дар саросари ҷаҳон. Имрӯз мо шуморо ба номи Ӯ, ки «Ман ҳастам»-и бениҳоят бузург аст, салом медиҳем. Ба номи Худованд Исои Масеҳ, ки ҳам ҳоло ва ҳам то абад ҷалол бод. Омин. Хуб, вақте ки касе мепурсад: «Исо кист?» Ман мехоҳам ҷавоб диҳам: «Худованд Исо маҳз ҳамон касест, ки Ӯ худро мегӯяд». Ва бо ин, ман мехоҳам баррасӣ кунам, ки Худованд Исо дар Инҷили Юҳанно худро кӣ мегӯяд.
Ва ҳеҷ ифодаи комилтаре аз шахсият ва илоҳияти Худованд Исо аз он «Ман ҳастам»-ҳо дар Инҷили Юҳанно вуҷуд надорад. Ҳар як, ҳар як «Ман ҳастам», баробар ҳайратангез аст. Ин аҷиб, комилан ғайричашмдошт аст. Ва ҳар як «Ман ҳастам» моро ба буттаи сӯзон бармегардонад. Вақте ки Мусо аз Худо номашро пурсид, Худо ҷавоб дод: «Ман ҳастам, ки ҳастам». Ва чӣ шаҳодатест, ки Китоби Муқаддас аз ҷониби Худо навишта шудааст, на аз ҷониби одамон. Одамон ҳеҷ гоҳ Худои худро дар бутта намегузоштанд. Аммо Худои мо ба ҳама одамон, ҳатто ба номаълумтарин ва ночизтарин наздик мешавад. Ва чӣ роҳи беҳтаре барои расонидани ин файз аз сухан гуфтан дар бутта. Худоро ҳамд кунед.
Ҳоло, ҳамчун «Ман ҳастам», Худо Худои худбунёд ва абадӣ аст, ки ҳам фаротар ва ҳам наздик аст. Фаротар будан маънои онро дорад, ки Худо аз офариниши худ болотар ва фарқкунанда аст. Ва наздик будан маънои онро дорад, ки Худо ҳозир аст ва бо офариниши худ наздикона алоқаманд аст. Вой. Пас, барои Худо худбунёд ва абадӣ, фаротар ва наздик будан маънои онро дорад, ки Худо нофаҳмост. Ӯ аз қобилияти инсон барои пурра фаҳмидан ё шарҳ додан берун аст.
Ҳоло ин фикрро дар хотир нигоҳ доред ва ҳафт «Ман ҳастам»-ро дар Инҷили Юҳанно баррасӣ кунед. «Ман нони ҳаёт ҳастам». Ҳар кӣ назди Ман ояд, ҳаргиз гурусна нахоҳад шуд, ва ҳар кӣ ба Ман имон оварад, ҳаргиз ташна нахоҳад шуд. «Ман нури ҷаҳон ҳастам». Ҳар кӣ аз паи Ман ояд, дар торикӣ роҳ нахоҳад рафт, балки нури ҳаёт хоҳад дошт. «Ман дар ҳастам». Аз тариқи Ман, агар касе дохил шавад, наҷот хоҳад ёфт ва даромадаву баромада, чарогоҳ хоҳад ёфт. «Ман чӯпони нек ҳастам». Чӯпони нек ҷони худро барои гӯсфандон медиҳад. «Ман эҳё ва ҳаёт ҳастам». Ҳар кӣ ба Ман имон оварад, агарчи мурда бошад ҳам, зинда хоҳад шуд. Ва ҳар кӣ зинда аст ва ба Ман имон дорад, ҳаргиз нахоҳад мурд. «Ман роҳ, ростӣ ва ҳаёт ҳастам». Ҳеҷ кас назди Падар намеояд, магар ба воситаи Ман. «Ман токи ҳақиқӣ ҳастам», ва Падари Ман токпарвар аст.
Пас, гарчанде ки мо гуфтем, ки Худо нофаҳмост, ин маънои онро надорад, ки Ӯ шинохта намешавад. Ва ин «Ман ҳастам»-ҳо, ҳам алоҳида ва ҳам якҷоя, исбот мекунанд, ки Худо худро ба мо ошкор кардааст ва Ӯ инро ба таври аҷибтарин анҷом додааст. Худо худро бо ҷисм пӯшонд. Боз гӯш кунед. Худо худро бо ҷисм пӯшонд. Ӯ инсон шуд ва ба назди инсоният омад, ва Ӯ назди шумо омад ва назди ман омад.
Мебинед, ҳар яке аз ин ҳафт «Ман ҳастам»-ро Худо ба одамон гуфтааст, дар ҳоле ки Худо бо он одамон рӯ ба рӯ буд. Биёед инро боз гӯем. Ҳар яке аз ин ҳафт «Ман ҳастам»-ро Худо ба одамон гуфтааст, дар ҳоле ки Худо бо он одамон рӯ ба рӯ буд. Барои исботи он ки Худо бо ҳама мардону занон муносибат мехоҳад ва мехоҳад ҳар як ниёзи ҷонҳои моро қонеъ гардонад, ба мо боз чӣ далел лозим аст?
Ҳар яке аз ин ҳафт «Ман ҳастам» ба қонеъ кардани ниёзҳои инсонӣ алоқаманд аст. Шубҳае нест, ки Худо моро бо ниёзи ғизо офаридааст, то мо битавонем фаҳмем, ки ҷонҳои мо низ гурусна ва ташнаанд. Пас, Масеҳ ғизои рӯҳонии инсоният, нони ҳаёт гардид. Баъдан, мардону занон дар торикӣ аз Худо дуранд. Пас, Масеҳ ба мо нур меорад. Ва ҳамон тавре ки нур ба фарқ кардани ҷаҳони физикӣ дар атрофи мо имкон медиҳад ва барои саломатӣ муҳим аст, Масеҳ нур ба олами рӯҳонӣ аст, ки дар он Худо ошкор мешавад ва дар он ҳаёти ҷовидонӣ вуҷуд дорад. Ва аз сабаби гуноҳ, мардону занон дар хатари дӯзахи абадӣ қарор доранд. Масеҳ дари наҷот гардид, то мо наҷот ёбем ва ҳаёти фаровон дошта бошем. Инчунин, мардону занон аз Худо ва нақшаи Ӯ барои ҳаёти худ гумроҳ шудаанд. Пас, Масеҳ чӯпони нек гардид, ки барои гуноҳҳои мо дар Ҷолҷото пардохт кард, то моро ба назди Худо баргардонад. Ҳар яки мо дар гуноҳҳо ва хатоҳо мурда будем. Пас, Масеҳ ба марг рафт ва ҷазои гуноҳи моро ба дӯш гирифт. Ва пас аз пурра пардохт кардани қарзи мо ва гирифтани қувваи бузурги маҳкумияти мо, Ӯ эҳё шуд, то шаҳодат диҳад, ки марг бар мӯъмин қудрат ё неш надорад. Ҷалол. Мо дар ҷаҳоне зиндагӣ мекунем, ки зери қудрати торикӣ қарор дорад, ки дурӯғҳои он моро аз Худо дур кардаанд. Пас, Масеҳ ҳамчун роҳ ба сӯи Худо, ҳақиқат дар бораи Ӯ омадааст ва худи Ӯ ҳаёти Худост. Ниҳоят, дар офариниш, Худо дарахтони мевадиҳанда ва токҳоро офарид. Аз ибтидо, Худо дар ҳаёти мардону занон мева меҷуст, аммо ҳеҷ чиз наёфт. Худованд Исо токи ҳақиқӣ гардид ва ҳаёти Ӯ аз мева барои Худо фаровон буд. Омин.
Пас, ҳар яке аз ин ҳафт «Ман ҳастам»-и Худованд Исо исбот мекунад, ки файзи Худо ба ҳар яки мо мерасад. Танҳо Масеҳ метавонад ҳар як ниёзи инсонияти афтодаро қонеъ гардонад. Ҳаллелуё. Ва дар хотима, мо бояд як «Ман ҳастам»-и дигарро ба ҳафт илова кунем, то ҳафт плюс як шавад. Юҳанно 8:58, Исо ба онҳо гуфт: «Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям, пеш аз он ки Иброҳим буд, Ман ҳастам».
Бале, Худои мо нофаҳмост, аммо тавассути Масеҳ, Худои мо шинохта мешавад. Ҳаллелуё. Ба номи Исо. Омин.
