САВОЛ:
Чӣ тавр Мусо ҳангоми роҳбарӣ кардани халқи Исроил дар биёбон роҳнамоӣ ва кӯмак гирифт?
ҶАВОБ:
Ибриён 3:5 Мусоро ба мо ҳамчун хизматгори содиқ бар хонаи Худо муаррифӣ мекунад. Ин порча ба Ададҳо 12:6-8 ишора мекунад, ки дар он Худо мегӯяд, ки бар хилофи дигар пайғамбарон, ки ба онҳо дар рӯъёҳо ва хобҳо сухан мегуфт, Ӯ бо Мусо рӯ ба рӯ ошкоро сухан гуфт. Аммо Мусо ҳамчун хизматгор дар муқоиса бо Масеҳ тасвир шудааст, ки хеле бузургтар аст, зеро Ӯ Писар бар хонаи Худост.
Хоҳ дар Миср, хоҳ дар болои кӯҳи Сино, хоҳ аз даромадгоҳи хаймаи ҷамъомад, ё дар ҳар куҷое ки бошад, Худо мустақиман ба Мусо ва тавассути ӯ ба халқ сухан мегуфт. Ин мақсади Худо буд, зеро Мусо бояд намунаи Масеҳ бошад, ки тавассути Ӯ Худо ба халқи худ сухан гуфтааст.
Аммо Мусо худро барои вазифаи ба ӯ супурдашуда нокифоя
Дар Хуруҷ 17, Амолек ҳамла кард ва Мусо Еҳушаъро сардори ҷанговарон таъин кард, дар ҳоле ки худаш бо асои Худо ба қуллаи кӯҳ баромад, то дуо кунад. Аммо дастҳои Мусо, бар хилофи дастҳои Масеҳ, вазнин шуданд. Ҳорун ва Ҳур зери Мусо санг гузоштанд, то ӯро ҳангоми дуо кардан дастгирӣ кунанд ва онҳо дастҳои ӯро, ки дар дуо баланд шуда буданд, дастгирӣ карданд.
Еҳушаъ қариб аз замони хуруҷ аз Миср бо Мусо будааст. Ӯ яке аз ду марди аз 20-сола боло буд, ки вақте Исроил аз Миср баромад, дар ниҳоят ба сарзамини Канъон дохил шуд. Еҳушаъ чанд хато кард, ки Навиштаҳо қайд мекунанд, аммо ҳамчун хизматгори Мусо бешубҳа аз ӯ бисёр чизҳоро омӯхт. Худо баъдтар Еҳушаъро интихоб кард, то халқи Худро ба Сарзамини ваъдашуда роҳбарӣ кунад.
Роҳбарӣ кардани халқе бо шумораи беш аз 600,000 ҷанговар, илова бар занону фарзандони онҳо, дар баробари издиҳоми омехтаи пайравон, як кори бузург барои хизматгори Худо Мусо буд. Дар аввали сафари биёбонии онҳо, дар Хуруҷ 18, падарарӯси Мусо Етро зан ва писарони Мусоро ба назди ӯ овард ва барои як сафари кӯтоҳ монд. Етро дид, ки Мусо аз субҳ то шом ба доварӣ кардани халқ машғул аст, пешниҳод кард, ки Мусо бо танҳо миёнаравӣ байни Худо ва халқ ва таълим додани халқ он чиро, ки Худо аз онҳо мехост, бори худро сабук кунад. Ӯ инчунин пешниҳод кард, ки Мусо мардони содиқ, қобил ва худотарсро бар халқ ҳамчун ҳокимони ҳазорон, садҳо, панҷоҳҳо ва даҳҳо таъин кунад, то масъалаҳои хурдро доварӣ кунанд. Танҳо масъалаҳои асосӣ ба диққати Мусо оварда мешуданд, то ба Худо пешниҳод кунад. Мусо ин пешниҳодро истиқбол кард ва кӯшиш кард, ки онро амалӣ созад.
Мо ин ҳикояро дар Хуруҷ 18 меёбем, ва зоҳиран ин ҳамон чизест, ки Мусо дар Такрори Шариат 1 ба он ишора мекунад ва онро муфассал шарҳ медиҳад, вақте ки ӯ ҳодисаҳои сафари биёбониро бо халқ каме пеш аз маргаш баррасӣ мекунад. Ҷолиб аст, ки дар ҳоле ки ӯ ва Исроил маслиҳати падарарӯси ӯро, маслиҳати хуб аз нуқтаи назари ҳикмати инсонӣ, қабул карда буданд, мо ҳеҷ гоҳ намебинем, ки он ҳамчун аз Худо омада зикр шавад ва ҳеҷ гоҳ ҳолатҳои муваффақона амалӣ шудани онро намеёбем. Баръакс, ҳадди аққал як сол пас, вақте ки Худо Исроилро аз хаймагоҳи тӯлонии онҳо дар Сино, ки дар он хаймаи ҷамъомад ва лавозимоти онро сохта буданд, роҳбарӣ карда буд, мо мебинем, ки халқ шикоят карданро идома медиҳад.
Ҳодисаи дуюми шикоятҳо, дар Ададҳо 11, Мусоро водор кард, ки ба Худованд сахт шикоят кунад (оятҳои 11-15). Ӯ ба Худо гуфт: «Ман наметавонам ин ҳама халқро танҳо бардорам, зеро бор барои ман хеле вазнин аст.» Он гоҳ Худо ба ӯ гуфт, ки ҳафтод нафар аз халқи Исроил, пирон ва афсарони онҳоро ҷамъ кунад, то бо ӯ дар хаймаи ҷамъомад истанд. Худо гуфт, ки Ӯ дар он ҷо бо Мусо сухан хоҳад гуфт ва Ӯ аз Рӯҳе, ки бар Мусо буд, гирифта, бар ин ҳафтод нафар хоҳад гузошт, то онҳо бо ӯ бори халқро бардоранд. Ин кор анҷом дода шуд, ва ин мардон нубувват карданд. Аммо дар таҳлили ниҳоӣ мо намебинем, ки онҳо бори Мусоро сабук карда бошанд ё бо гузоштани Рӯҳе, ки бар Мусо буд, бар ин ҳафтод нафар, афзоиши Рӯҳи Худо ба амал омада бошад. Дар ҳақиқат, мо метавонем бигӯем, ки ҳоло мошинсозӣ бештар ва мушкилот бештар буд, аммо Рӯҳи Худо бештар набуд!
Худо ҳанӯз ҳам ба Мусо сухан мегуфт, ба ӯ роҳнамоӣ медод. Хизматгорони Худо, ки кори Худоро бо роҳнамоии Худо иҷро мекунанд, ҳамеша файзи Худоро барои худ кофӣ хоҳанд ёфт. Ӯ метавонад аз додани кӯмак ба онҳо хушнуд бошад, зеро муошират дар хидмати Ӯ файзи ширин ва рӯҳбаландкунанда аст. Аммо кӯмаке, ки хизматгорони Ӯ кӯшиш мекунанд, ки барои худ пайдо кунанд ё ихтироъ кунанд, ҳеҷ гоҳ ба таъмини файзбахши Худо барои онҳо нахоҳад расид. Бигзор мо омӯзем, ки ба Ӯ сахт такя кунем, на ба ҳикмат ё захираҳои инсонӣ!
