Мо аз зебоии Ӯ чӣ қадар медонем?
Чӣ суханони аҷибе аз арӯс дар бораи Домод: «Ӯ комилан зебост» (Суруди Сурудҳо 5:16). Албатта, ин ибора ба Исои Масеҳ, Маҳбуби мо, дуруст татбиқ мешавад. Ду калимаи «комилан зебо» як калимаи ибриро ифода мекунанд маҳмад, ба маънои «чизи дилхоҳ». Он дар бораи зани Ҳизқиёл, «хоҳиши чашмони ту» (Ҳизқиёл 24:16) истифода мешавад. Он дар бораи фарзандони Эфроим, «меваи маҳбуби батн» (Ҳушаъ 9:16) истифода мешавад. Он инчунин дар бораи маъбади Худо истифода мешавад, ки дар он «хоҳиш» тарҷума шудааст (Ҳизқиёл 24:21). Он ба моликияти моддии хеле арзишманд татбиқ мешавад ва ҳамчун «чизҳои гуворо» (1 Подшоҳон 20:6; Ишаъё 64:11; Нолаҳо 1:7) ва «хуб» ё «қиматбаҳо» (2 Вақоеънома 36:19) тарҷума шудааст. Дар ҳар як ҳолат он чизеро ифода мекунад, ки барои соҳибмулк арзиши олӣ дорад.
Вақте ки мо мегӯем: «Ӯ комилан зебост,» мо мегӯем, ки Худованди мо барои мо ҳама он чизест, ки зани Ҳизқиёл барои шавҳараш буд, ҳама он чизест, ки фарзандон барои волидонашон буданд, маъбад барои яҳудӣ чӣ буд ва чизҳои беҳтарини заминӣ барои исроилӣ чӣ буданд – ва бисёр чизҳои дигар. Домоди бениҳоят ҷолиби мо ягона объекти хоҳиши комилан қонеъкунанда аст. Ҳеҷ хоҳиши бегуноҳе нест, ки дили инсон қодир аст, ки иҷрои комили худро дар Масеҳ пайдо накунад! Ғайр аз ин, дар бораи калима чизи дигаре низ ҷолиб аст маҳмад: Дар ҳар як ҳолат ба ғайр аз Суруди Сурудҳо 5:16 объекти хеле дилхоҳ дур карда мешавад! Зани Ҳизқиёл мемирад. Фарзандони Эфроим кушта мешаванд, маъбад хароб мешавад, ҳама чизҳои гуворо аз даст мераванд.
Мо аз ин чӣ меомӯзем оё ин нест, ки азбаски ҳамаи объектҳои дигари хоҳиши мо дар ниҳоят аз байн мераванд, агар мо чизеро камтар аз Масеҳ объекти худ гардонем, мо бешубҳа ноумед хоҳем шуд? Танҳо Ӯ абадӣ он чизе хоҳад буд, ки имрӯз аст, «комилан зебо». Оё мо метавонем суханони забурнависро ростқавлона такрор кунем: «Дар рӯи замин касе нест, ки ман ба ғайр аз Ту хоҳам»? (Забур 73:25). Мо аз зебоии Ӯ чӣ қадар медонем?
