Дар кӯшиши тафсири намунаҳои зебои Аҳди Қадим мо бояд ҳамеша ин муҳофизати заруриро татбиқ кунем: «Намунаҳо ҳақиқатҳоро тасвир мекунанд, на онҳоро ифода мекунанд». Муносибати ин вақте дида мешавад, ки мо дар назар дорем, ки модда — Масеҳ, ки онҳо танҳо сояҳоянд, то чӣ андоза бениҳоят бузургтар аст. Иҷрои — Масеҳ — то чӣ андоза бениҳоят бартарӣ дорад аз он чизе, ки танҳо як рақам аст. Нуре, ки аз он намунаҳо мебарояд, то чӣ андоза нарм ва паст аст. Ин ҳанӯз ҳам дурахши нисфирӯзии ваҳйи пурраи Худои Падар нест, ки дар Писар маълум шудааст; ин ҳанӯз ҳам нури ситораҳои намунаҳо, рамзҳо ва сояҳост; аммо чашми имон метавонад ин сояҳоро убур кунад ва бо шодии афзоянда ба Моддаи ҷалолнок, ки онҳо дар борааш сухан мегӯянд, мулоҳиза кунад.
Мо акнун ба намунаи ниҳоят ҷолиби Худованд Исо, ки дар Ҳастӣ 14:18–20 оварда шудааст, мушаххастар муроҷиат мекунем. Дар ин ҷо бо забони намунавӣ, Худо мехоҳад таъминоти ғаниеро, ки Ӯ барои мо дар Писари Худ, ки дар коҳинии Малкисодек оварда шудааст, нишон диҳад, ки ба мо имкон медиҳад, ки аз имтиёзҳои худ бошууронатар истифода барем ва ба ин васила ба хоҳишҳои дили Ӯ барои мо дар ин рӯзҳои торикӣ бештар ҷавоб диҳем. Ин як саҳнаи ба таври қатъӣ намунавӣ аст, ки ба чашм мерасад, аз ҳама маводи иловагии нолозим барои ҳадафи дар назар дошташуда холӣ аст, дар ҳоле ки он чизе, ки барои ифодаи андешаи Худо дар бораи хислати комил ва ниҳоии Коҳинии Подшоҳии Писар зарур аст, бо хатҳои қавӣ ва боварибахш кашида шудааст. Андешаи асосии пеши назари ман андешаи ғолиб омадан аст; хусусиятҳои он дар дараҷаи баланди таъкид ва фарқият дар ҳаёти хеле омӯзандаи Иброҳим, дӯсти Худо, дида мешаванд.
Муҳити ғолиб
Барои ғолиб шудан, бояд ба ҷое, ки мо зиндагӣ мекунем, ба муҳити мо диққати ҷиддӣ дода шавад. Оё ин хеле муҳим нест, ки Рӯҳи Худо дар Ҳастӣ 13:12 зикр мекунад, ки Иброҳим дар замини Канъон зиндагӣ мекард ва Лут дар шаҳрҳои ҳамворӣ зиндагӣ мекард? Сипас, боз дар Ҳастӣ 14:12, гӯё барои таъкид кардани он чизе, ки Ӯ дар бораи ба асирӣ бурдани Лут навишта буд, Рӯҳ ба таври назаррас илова мекунад: «Зеро ӯ дар Садӯм зиндагӣ мекард». Кас наметавонад дар Садӯм зиндагӣ кунад, бе он ки аз фазои вайроншуда ва таъсироти ифлоскунандаи ҷое, ки сокинонаш бад ва гунаҳкорони бузург дар назди Худо буданд, таъсир накунад. Лути бечора, аз сабаби алоқаҳои худ, дар ҳузури ҷаҳон бечора буд. Ӯ истода наметавонист; ӯ дар мушкилоти Садӯм даст дошт; ӯ дар роҳи мусофирӣ ва коҳинӣ қадам намезад; аз ин рӯ, ӯ ба ғуломӣ афтод.
Иброҳим, баръакс, дар назди дарахтони Мамре, ки дар Ҳебрӯн аст, зиндагӣ мекард.
Мамре маънои «фарбеҳӣ» ё «қувват»-ро дорад; Ҳебрӯн «ҳамроҳӣ» ё «дӯстӣ» аст. Инҳо бешубҳа ба ҳаёти рӯҳонӣ ва энергияе ишора мекунанд, ки аз тақвият ва рӯҳбаландкунандаи тамос бо онҳое, ки ба дӯстии Писари Худо, Исои Масеҳ Худованди мо даъват шудаанд, бармеояд. Ин дар номҳои иттифоқчиёни Иброҳим, Мамре Аморӣ, Эшкол ва Анер боз ҳам таъкид мешавад. Бешубҳа, иттифоқчиёни арзандаи Иброҳим ғолиб:
Эшкол, «хӯшаи ангур»; Анер, «шаршара». Оё ин номҳо ба мо дар бораи он таровати рӯҳонӣ, шодӣ ва тару тозагӣ, ки аз ҳузури Рӯҳ ва лаззат бурдан аз дӯстии масеҳӣ бармеояд, сухан намегӯянд?
Ҷудошавӣ ва наҷоти Иброҳим
Қисмати Иброҳим берун аз тамоми майдони муноқиша буд; ӯ бо ҳеҷ яке аз иттифоқҳои ҷаҳонӣ робита надошт. Ӯ тарафи чаҳор подшоҳи империяи Бобил ё панҷ подшоҳи шаҳрҳои ҳамвориро намегирифт; ӯ барои дифоъ аз худ ба муноқиша дохил шудан лозим набуд; ин барои мақсади мушаххаси наҷот додани бародаре буд, ки зери қудрати ҷаҳон қарор гирифта буд. Ин як масъалаи бузург аст, муқаддасоти азизи Худо. Оё мо барои наҷот додани бародаре, ки ба хушомадгӯии ҷаҳони сарпарастӣ дода шудааст, омодаем? Оё мо дар бораи озод кардани онҳое, ки барои осон кардани роҳ, бо ҷаҳон созиш мекунанд ё стандарти ҳақиқатро барои ором кардан ё мутобиқ шудан ба ҷаҳони динӣ, бо тақлиди нафратовари Масеҳ ва таҳрифи масеҳият, паст мекунанд, машғул ҳастем?
Лут аз ҷониби Иброҳим аз қудрати душмане, ки барои ӯ хеле қавӣ буд, наҷот дода мешавад, аммо дар нури рӯйдодҳои минбаъда, ӯ дар асл озод нест, зеро ӯ ба Садӯм бармегардад; ва агар раҳмати ғании Худо намебуд, ӯ дар сарнагуншавии он шаҳрҳои бади ҳамворӣ нобуд мешуд.
Аммо Иброҳим ҳанӯз ҳам ибрӣ, мусофир аст — касе, ки мегузарад, «чунон ки кироякор рӯзи худро пур мекунад»; ва вақте ки ӯ ба водии Подшоҳ меояд, бо ин шахси беназир, Малкисодек, Подшоҳи адолат, Подшоҳи сулҳ, вомехӯрад, ки нон ва шаробро барои дастгирӣ ва таровати ғолиб меорад.
Водии Подшоҳ ва таъминоти Малкисодек
Аммо лаҳзаи пирӯзӣ, бародарони азиз, лаҳзаи хатари махсус аст! Пас аз он ки ҷаҳонро дар хислати душманонаи худ мағлуб кардем, чӣ қадар осон хоҳад буд, ки аз пешниҳодҳои он, ки дар подшоҳи Садӯм намуна шудааст, ба дом афтем.
Водии Подшоҳ ҷоест, ки мо бо Малкисодеки ҳақиқии худ вомехӯрем — дар ҷои паст, дар рӯҳи фурӯтании ҳақиқӣ, бошуурона аз ниёзи худ ба хидматҳои коҳинии Саркоҳини бузурги худ. Имони ман ба он ламсҳои илоҳӣ менигарад, ки ин қуввати марговарамро аз ман мегирад ва маро комилан, Худованд, ба Ту вогузор мекунад. Бо нон ва шаробе, ки Малкисодек таъмин кардааст, тақвият ёфта ва тароват ёфта, Иброҳим акнун омода аст, ки бо подшоҳи Садӯм вохӯрад ва ҳар гуна шарафро аз дасти ӯ рад кунад, то мабодо ӯ бигӯяд, ки ӯ Иброҳимро сарватманд кардааст. Ин рӯҳ ва роҳи ғолиб аст, азизон.
Дар бораи нон ва шаробе, ки Малкисодеки ҳақиқии мо таъмин кардааст — ёдгории он азобҳое, ки танҳо бо онҳо мо абадӣ сарватманд шудаем; ва ҳамчун онҳое, ки онро чашидаанд, бешубҳа ин рад кардани як қисмат дар ин ҷоро дар назар дорад. Агар Масеҳ наметавонист салтанатҳои ин ҷаҳонро аз дасти Шайтон қабул кунад, балки танҳо аз Падари Худ, мо низ наметавонем сарватмандиро аз дасти ҷаҳоне қабул кунем, ки ба Ӯ танҳо салибро дод. Бо ҷаҳон дар пешниҳодҳои васвасаангези он муваққатӣ накунед — «он дасти дӯстонаи дарозкардаи ту бо хуни Исо олуда аст». Мукофоти бузурги Худо
Бубинед, ки чӣ тавр Худо дар оғози Ҳастӣ 15 зебо меояд, гӯё мегӯяд, ки шумо як қисматро дар ин ҷаҳон рад кардаед, «Ман сипари ту ва мукофоти бузурги ту ҳастам». Бо нури аҷибе, ки Рӯҳи Муқаддас ба мо овардааст, мо метавонем дар ҳақиқат бигӯем: «Ту қисмати ман ҳастӣ, эй Худованд»; ва боз, ҳамчун эфроимҳои ҳақиқӣ, «Ман бо бутҳо дигар чӣ кор дорам? Ман Ӯро шунидаам ва Ӯро мушоҳида кардаам; ман мисли дарахти сарви сабз ҳастам. Аз ман меваи Ту ёфт мешавад… зеро роҳҳои Худованд дурустанд, ва одилон дар онҳо қадам хоҳанд зад» (Ҳушаъ 14:8–9).
