Ман дар гаражи худ як ороиши кӯҳнаи боғро аз нав ранг мекардам, ки Худо садои зебоеро барои баланд бардоштани рӯҳи ман истифода бурд. Ман тирезаро кушодам, то равшантар шунавам ва бубинам, ки чӣ онро месозад. Як робини синасурх аз болои дарахти ҳамсоя суруд мехонд – Худоро аз умқи мавҷудияти худ ситоиш мекард. «Ҳамеша кори бузург аст,» фикр кардам ман. Аммо садои робин ягона садое набуд, ки ман шунидам.
Дар дарахти наздик ду мағпи пинҳон буданд. Садоҳои чир-чир ва тик-тики онҳо ба ман гуфтанд, ки онҳо тухм ва чӯҷаҳои он робинро, ва ҳатто худи робинро, агар ба қадри кофӣ гурусна мебуданд, бо хурсандӣ мехӯрданд. Ман ҳайрон будам, ки оё ман ҳанӯз ҳам метавонам Худоро ситоиш кунам, вақте ки онҳое, ки ҳаёти маро таҳдид мекарданд, пайваста ба ман хатареро, ки онҳо доштанд, хотиррасон мекарданд.
Он гоҳ ман ба ёд овардам, ки Петрус ба мо ин панҷ нуқтаи роҳнаморо барои зиндагӣ дар рӯ ба рӯи чунин хатар медиҳад (1 Петрус 1:13-16 NIV):
- «Ақли худро барои амал омода кунед.»
- «Худдорӣ кунед.»
- «Умеди худро пурра ба файзе, ки ба шумо дода мешавад, гузоред.»
- «Ба хоҳишҳои баде, ки ҳангоми зиндагӣ дар ҷаҳолат доштед, мувофиқат накунед.»
- «Аммо чунон ки Ӯ, ки шуморо даъват кардааст, муқаддас аст, шумо низ дар ҳама корҳои худ муқаддас бошед.»
Петрус ба мо масеҳиёни таҳдидшуда мегӯяд, ки намунаи Исоро ба назар гирем ва «аз паи қадамҳои Ӯ равем» (2:13-25). Ман пайравӣ аз ин нуқтаҳоро душвор меҳисобам ва дуо мекунам, ки Худо ба ман кӯмак кунад, ки ҳаёти худро дар ҳолати зарурӣ танзим кунам, то ман ҳам мисли робин, Ӯро ҳатто дар рӯ ба рӯи хатар ситоиш кунам.
Исо гуфт: «Ба паррандагони ҳаво нигоҳ кунед; онҳо намекоранд ва намедараванд ва захира намекунанд... аммо Падари осмониатон онҳоро ғизо медиҳад» (Матто 6:26).
Чӣ намунаҳои бузурге паррандагон барои мо ҳастанд! Ман шуморо ташвиқ мекунам, ки аз намунаи Худо пайравӣ кунед ва Ӯро ҳатто дар миёни душвориҳое, ки Ӯ ба шумо додааст, ситоиш кунед.
