Ҷавонон чизҳои зиёдеро пешниҳод карда метавонанд – шавқу ҳавас, саволҳои зиёд, ҳатто рафторҳои мусбат ва намоён. Аммо баъзе ҷавонон аз фишори сахти ҳамсолон васваса мешаванд, ки аз арзишҳои илоҳӣ дур шаванд ва худро бо маводи мухаддир, машрубот, порнография, фаъолиятҳои ҷинсӣ, мусиқии дунявӣ ва дигар рафторҳои носолим олуда кунанд.
Онҳо аз ҷаҳони атроф фишорро эҳсос мекунанд, ки ҳама гуна чизҳоро дар бораи худ тағир диҳанд – ҳатто макон, таҳсил ва шахсияти худро – ҳамон тавре ки баъзе аз фарзандони Исроил маҷбур буданд: «Ва подшоҳ Ашпаназ, сардори хоҷасароёни худро фармуд, ки баъзе аз фарзандони Исроилро биёрад... ки онҳоро забон ва адабиёти калдониёнро омӯзонанд... Ба онҳо сардори хоҷасароён номҳо дод: ба Дониёл номи Белтешассарро дод; ба Ҳанониё, Шадрак; ба Мишоил, Мешак; ва ба Азариё, Абед-Наҷо» (Дониёл 1:3,4,7 NKJV).
Аммо, дар миёни чунин тағйироти бузург ба монанди кӯчонидан, таҳсил ва муайянкунӣ, Дониёл ва дӯстонаш дар арзишҳои худ ва имони худ ба Худои тағйирнопазир устувор монданд. Мо Худоро шукр мегӯем, ки имрӯз бисёре аз ҷавонон бо вуҷуди фишори зиёд барои бадтар шудан, хислати илоҳиро нигоҳ медоранд.
Агар шумо бо фишори ҳамсолон мубориза баред ва аз худ мепурсед, ки чӣ гуна ин домро пешгирӣ кардан мумкин аст, мо пешниҳодҳои зеринро пешниҳод мекунем, бо умеде, ки онҳо муфид хоҳанд буд.
БАРОИ ПЕШГИРИИ ДОМИ ФИШОРИ ҲАМСОЛОН
Ин ҳафт қадамро иҷро кунед
- Агар шумо то ҳол ин корро накарда бошед, аз Исои Масеҳ хоҳиш кунед, ки Худованд ва Наҷотдиҳандаи шумо бошад. Имон овардан ба мансубият оварда мерасонад (Юҳанно 1:11-12).
- Ба Масеҳ тавассути хондани Китоби Муқаддас, дуо гуфтан ва муошират бо масеҳиён такя кунед ва дар Ӯ бимонед (Юҳанно 15). Муносибат бо Масеҳ бояд ба роҳравии доимӣ бо Ӯ ва халқи Ӯ оварда расонад.
- Аз лаззатҳои ҷисмонӣ худдорӣ кунед ва аз оқибатҳои таслим шудан ба васвасаҳо огоҳ бошед. «Дониёл дар дили худ қарор дод, ки худро олуда накунад» (Дониёл 1:8). Зани Путифар кӯшиш кард, ки Юсуфро ба ҳамхобагӣ бо ӯ васваса кунад, аммо ӯ рад кард ва ҷавоб дод: «Пас, чӣ гуна ман метавонам ин бадии бузургро кунам ва ба Худо гуноҳ кунам?» (Ҳастӣ 39:9). Баъзан шумо бояд аз васваса гурезед, ҳатто ҳамон тавре ки Юсуф кард. Вақте ки он зан ба ӯ фишор овард, ӯ «либоси худро дар дасти вай гузошт ва гурехт» (Ҳастӣ 39:12). Вақтҳое ҳастанд, ки шумо наметавонед аз васваса гурезед, аммо шумо метавонед ба он муқобилат кунед, бо назардошти Худо барои кӯмак (Яъқуб 4:7).
- Аз суханони қабеҳ худдорӣ кунед ва дӯстони хуб интихоб кунед (Масалҳо 14:3; 27:6,9).
- Аз мутобиқ шудан ба рафторҳои манфӣ барои ба даст овардани қабул, муҳаббат ё таваҷҷӯҳ худдорӣ кунед. Шумо аллакай дар Масеҳ дӯстдошта ва қабулшуда ҳастед (Эфсӯсиён 1:6).
- Ба эътиқод ва арзишҳои худ содиқ бошед ва ҳамеша кӯшиш кунед, ки кори дурустро анҷом диҳед, ҳатто вақте ки ба шумо мегӯянд: «Агар хуб ҳис кунад, онро иҷро кунед». Агар шумо аз сабаби рафторҳои гузашта гунаҳкор ҳис кунед, онҳоро ба Исо иқрор кунед, ва Ӯ шуморо мебахшад. (1 Юҳанно 1:9). Агар шумо дар як намунаи рафтори бад ё нашъамандӣ гирифтор шуда бошед, ба машварати масеҳӣ муроҷиат кунед.
- Бо итминон ба Худо такя кунед. «Ба Худованд бо тамоми дили худ таваккал кун, ва ба фаҳмиши худ такя накун; дар ҳама роҳҳои худ Ӯро бишнос, ва Ӯ роҳҳои туро рост хоҳад кард» (Масалҳо 3:5-6).
Шумо ҳеҷ гоҳ бо анҷом додани кори дуруст хато намекунед!
