Ҳам достони табдили Ҳудзон Тейлор ва ҳам даъвати ӯ ба майдони миссионерӣ намунаи ҳақиқати ин оят дар ҳаёти дуои волидонаш мебошанд:
«Ва ҳар чизеро, ки дар дуо бо имон талаб кунед, хоҳед ёфт». (Матто 21:22)
Модари Ҳудзон буд, ки махсус ва беист барои наҷоти Ҳудзон дуо мекард. Тавре ки достон нақл мекунад, вай беш аз ҳаштод мил дуртар аз хона буд ва вақти зиёде дошт, ки Рӯҳ ӯро ба дуои самимӣ барои табдили писараш водор кард.
Дар ҳамон лаҳзае, ки вай ба Худованд илтимос мекард, дар хона, Ҳудзон, ки он вақт понздаҳсола буд, ба рисолаи «Кори анҷомёфтаи Масеҳ» дучор шуд. Ҳангоме ки ӯ онро танҳо барои гузаронидани вақт мехонд, Рӯҳи Муқаддас дили ӯро ба ҳар калимае, ки мехонд, кушод. Дар ҳамон вақт, ки модараш Худоро барои иҷобати дуояш ҳамду сано мегуфт, Ҳудзон зону зада, Исоро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ қабул мекард. Вақте ки онҳо пас аз чанд ҳафта вохӯрданд ва ҳикояҳоро мубодила карданд, ҳар яке аз мӯъҷизаи дуои иҷобатшуда лаззат бурданд.
Чанд сол пас, Ҳудзон ба миссионер шудан ва Хушхабарро ба дохили Чин бурдан водор шуд, ки дар он ҷо ҷонҳо ҳеҷ гоҳ дар бораи Он ки
«метавонад онҳоеро, ки ба воситаи Ӯ ба Худо наздик мешаванд, комилан наҷот диҳад». (Ибриён 7:25)
Пас аз он ки Ҳудзон Миссияи дохилии Чинро таъсис дод, падараш ба ӯ ошкор кард, ки даъвати ӯ ба Чин ҷавоб ба дуо буд. Пеш аз таваллуди Ҳудзон, тақрибан соли 1830, падараш ба вазъи рӯҳонии Чин шавқи зиёд пайдо кард. Дар он вақт, ӯ ба Худо дуо карданро оғоз кард, то ба ӯ писаре диҳад, ки метавонад ба Чин ҳамчун миссионер равад. Ва Ӯ дод!
Ҳаёти Ҳудзон Тейлор бисёриҳоро ба миссионер шудан илҳом бахшидааст. Оё ҳаёти дуои волидони ӯ низ набояд моро ташвиқ кунад, ки ба Худованд бо дуои самимӣ барои наҷоти ҷонҳо – ҳам дар оилаи худамон ва ҳам дар сарзаминҳои дур – хидмат кунем?
