САВОЛ: Оё Исо дар асл Микоил, фариштаи аршад аст?
ҶАВОБ: Комилан не! Ин таълимоти дурӯғ, ки Худованд Исоро таҳқир мекунад, аз ҷониби Шоҳидони Яҳува паҳн карда мешавад. Навиштаҳо дар ҳеҷ ҷое таълим намедиҳанд, ки Исо фаришта Микоил аст.
Паёмбари фариштае, ки ба Дониёл фиристода шудааст, Микоилро «яке аз сарварони асосӣ», «шоҳзодаи шумо» ва «шоҳзодаи бузург, ки бар фарзандони қавми шумо назорат мекунад» меномад (Дониёл 10:13,21; Дониёл 12:1 NKJV). Яҳудо 9 ӯро «Микоил, фариштаи аршад» меномад. Ӯ ягона фариштаест, ки «фариштаи аршад» ё «сарфаришта» номида мешавад. Ваҳй 12:7 мегӯяд, ки «Микоил ва фариштагони ӯ бо аждаҳо ҷангиданд». Ҳамин тавр, ӯ ҳамчун фариштаи бузург бо масъулияти махсус барои Исроил муаррифӣ мешавад; ӯ бояд аз номи онҳо бо Шайтон мубориза мебурд.
Худованд Исо махлуқ нест. Ӯ Калом аст, ки дар ибтидо бо Худо буд ва Худост (Юҳанно 1:1). Дар асл, Ӯ «Писари муҳаббати Ӯст, ки дар Ӯ мо тавассути хуни Ӯ наҷот, бахшиши гуноҳҳоро дорем. Ӯ сурати Худои ноаён, нахустзодаи тамоми офариниш аст. Зеро бо Ӯ ҳама чизҳое, ки дар осмон ва дар замин ҳастанд, офарида шудаанд, намоён ва ноаён, хоҳ тахтҳо ё ҳукмрониҳо ё сарвариҳо ё қудратҳо. Ҳама чизҳо тавассути Ӯ ва барои Ӯ офарида шудаанд. Ва Ӯ пеш аз ҳама чизҳост, ва дар Ӯ ҳама чизҳо вуҷуд доранд. Ва Ӯ Сарвари бадан, Калисост, ки ибтидо, нахустзода аз мурдагон аст, то ки дар ҳама чизҳо Ӯ сарварӣ дошта бошад» (Қӯлассиён 1:13-18).
Микоил, ҳарчанд бузург ва пурқувват аст, танҳо як махлуқ бо маҳдудиятҳои махлуқот аст. Дар мубориза бо шайтон, ӯ
«ҷуръат накард, ки бар зидди ӯ айби таҳқиромез орад, балки гуфт: «Худованд туро сарзаниш кунад!»» (Яҳудо 9).
Баръакс, Худованд Исои Худаш шайтонро ошкоро сарзаниш кард:
«Боз навишта шудааст: «Ту Худованд Худои худро васваса накун»» (Матто 4:7).
Микоил яке аз он фариштагонест, ки Ибриён 1:6 мегӯяд,
«Бигзор ҳамаи фариштагони Худо Ӯро ибодат кунанд».
Ӯ яке аз онҳост
«рӯҳҳои хизматгузор, ки барои хизмат ба онҳое, ки наҷотро мерос хоҳанд гирифт, фиристода шудаанд» (Ибриён 1:14).
Худованд Исо, «ки каме аз фариштагон пасттар карда шуд, барои азоби марг» ҳоло «бо ҷалол ва шараф тоҷдор шудааст». Танҳо Ӯ, на фариштаи аршад Микоил, «Вориси таъиншудаи ҳама чизҳо... дурахши ҷалоли (Худо) ва сурати дақиқи шахсияти Ӯ, ва ҳама чизҳоро бо каломи қудрати Худ нигоҳ медорад... (ки) вақте ки Ӯ бо худаш гуноҳҳои моро пок кард, дар дасти рости Ҳазрати Олӣ нишаст» ва зери Ӯ ҳама ба зудӣ тобеъ хоҳанд шуд (Ибриён 1:2-3; Ибриён 2:8). Чӣ тафовути азим! Биёед Худованд Исоро, ва танҳо Ӯро ибодат кунем!
САВОЛ: Азбаски Китоби Муқаддас мегӯяд, ки масеҳиён дар ҷаҳон ҳастанд, аммо аз ҷаҳон нестанд (Юҳанно 17:11-19), оё барои масеҳиён дуруст аст, ки бигӯянд: «Агар шумо онҳоро мағлуб карда натавонед, ба онҳо ҳамроҳ шавед»?
ҶАВОБ: Ин метавонад як гуфтаи маъмул дар ҷаҳон бошад, аммо набояд шиори масеҳӣ бошад. Каломи Худо ба таври возеҳ номуносибии муоширатро байни адолат ва беқонунӣ, нур ва торикӣ, мӯъмин ва ғайримуъмин нишон медиҳад (2 Қӯринтиён 6:14-16). Ҷавоби Ӯ «Ба онҳо ҳамроҳ шавед» нест, балки,
«Аз миёни онҳо берун оед ва ҷудо шавед, мегӯяд Худованд. Ба чизи нопок даст нарасонед, ва Ман шуморо қабул хоҳам кард. Ман барои шумо Падар хоҳам буд, ва шумо писарон ва духтарони Ман хоҳед буд, мегӯяд Худованд Қодири Мутлақ» (2 Қӯринтиён 6:17-18 NKJV).
Албатта, муошират ва кӯмаки падаронаи Ӯ моро барои ҳама чизе, ки мо аз ҷаҳони атроф азоб мекашем, беш аз ҳад ҷуброн хоҳад кард.
