Яъқуб
«Аммо ҳикмате ки аз болост, аввалан пок аст, баъд осоишта, мулоим, ботоқат, пур аз раҳмат ва меваҳои нек, беғараз ва бериёст». —Яъқуб 3:17 NKJV
Яъқуб, шакли юнонии номи Яъқуб, ба Калисо муроҷиат намекунад, балки ба «дувоздаҳ сибти парокандашуда». Аз ин рӯ, масеҳияти ибтидоӣ аз нуқтаи назари имондорони яҳудӣ мавзӯи равшани он аст. Ҳанӯз аз куништҳои яҳудӣ ҷудошавӣ набуд (Яъқуб 2:2), ба монанди Нома ба ибриён баъдтар исрор кард.
Аз ин сабаб Яъқубро гаҳвораи масеҳият номидаанд. Он бо принсипҳои ибтидоӣ сарукор дорад. Аммо, биёед фикр накунем, ки он барои мо лозим нест, зеро мо худро дар ҳақиқат пешрафта мешуморем. Агар мо принсипҳои ибтидоиро дуруст наомӯхта бошем, пас мо ҳақиқати пешрафтаро дуруст намеомӯзем. Инчунин, муҳим аст, ки ин ҳақиқатҳои ибтидоӣ пайваста баррасӣ шаванд, то масеҳиятро дар маҷмӯъ пайваста ва амалӣ татбиқ кунанд. Чӣ тавре ки донишҷӯ дар синфҳои болоӣ бештар меомӯзад, ӯ метавонад он чизеро, ки як вақтҳо дар синфҳои поёнӣ омӯхта буд, ба осонӣ фаромӯш кунад.
Ин ҳақиқатҳои ибтидоӣ бо ҳикмати оддии табиӣ омӯхта намешаванд. Онҳо ҳикмати аз болоро ҳамчун воқеияти зинда дар дил талаб мекунанд. Имондор хуб медонад, ки инро танҳо тавассути муоширати ҳақиқӣ ва пайваста бо Худованд нигоҳ доштан мумкин аст.
Ин китоб ба имон исрор мекунад, ки тавассути корҳо зоҳир шавад. Корҳо ҳеҷ касро дар назди Худо сафед намекунанд, аммо онҳо дар назди одамон ин корро мекунанд. Сӯҳбат дар бораи имон доштан, аммо онро дар рафтори худ нишон надодан, танҳо риёкорӣ аст.
Аз ин рӯ, ин нома барои фарзанди Худо хеле зарур аст, то худро дар робита ба соддатарин масъулиятҳои рафтор тафтиш кунад.
Ин сутун аз китоб гирифта шудааст: «Китоби Муқаддас, 66 китоби он ба таври мухтасар». Онро аз Believers Bookshelf USA ва Believers Bookshelf Canadaхаридан мумкин аст.
