Вақте ки Юҳанно ин истилоҳи «нахустзода аз мурдагон»-ро барои тавсифи Худованд Исо истифода мебарад, ӯ дар бораи Ӯ ҳамчун аввалин шахсе, ки аз мурдагон эҳё шудааст, сухан намегӯяд. Дар Аҳди Қадим касоне буданд, ки аз мурдагон эҳё шуда буданд, ба монанди писари зани Зарефат (1 Подшоҳон 17:8–24), ё писари Шуламит (2 Подшоҳон 4), ё ҳатто марде, ки ба устухонҳои Элишоъ даст расонд (2 Подшоҳон 13). Дар Аҳди Ҷадид мо дар бораи духтари Ёир, писари бевазани Ноин ва Лаъзор меомӯзем — ҳама аз мурдагон эҳё шуда буданд.
Аммо дар ояти мо, мо меомӯзем, ки Худованди мо нахустзода аз мурдагон аст. Ин калима маънои аввалин дар мартаба ва шараф, ё мавқеъро дорад. Он маънои нахустзода дар вақтро надорад, балки дар бартарӣ. Худованд Исо баландтарин мақомро ишғол мекунад. Ин дар як забур масеҳӣ ба таври возеҳ зоҳир мешавад: «Ман Ӯро нахустзодаи Худ, баландтарин подшоҳони замин хоҳам кард» (Забур 89:27).
Чизи дигаре, ки мо дар бораи Худованд Исо мехонем, ин аст, ки Ӯ «ҳоким бар подшоҳони замин» аст. Ӯ аз ҳама боло бардошта шуда, ҳоким бар ҳамаи подшоҳони замин аст! Ӯ Худованди худовандҳо ва Подшоҳи подшоҳон аст (Ваҳй 17:14). Ин дар рӯзи оянда, вақте ки Масеҳ дар зуҳури пурҷалоли худ бармегардад (19:11–16), ба ҳамагон аён хоҳад шуд. Худованд Исо Подшоҳи мутлақи замин аст ва хоҳад буд, чунон ки дар тамоми Аҳди Қадим пешгӯӣ шудааст (Забур 2:6–8; Ирмиё 23:5; Закарё 9:9).
Дар оятҳои 4 ва 5, Юҳанно якчанд сабабҳоро барои ибодати Худованд Исо овардааст. Ӯ шоҳиди содиқ, нахустзода аз мурдагон ва ҳоким бар ҳамаи подшоҳони замин аст. Худованди мубораки мо бояд аз сабаби ҷалоли Шахсияти Ӯ ва ҷалоли он чизе, ки Ӯ ба анҷом расонидааст, ибодат карда шавад!
