«Вақте ки Ӯ бо онҳо дар сари дастархон буд, нонро гирифт ва баракат дод ва шикаст ва ба онҳо дод. Ва чашмони онҳо кушода шуд, ва онҳо Ӯро шинохтанд. Ва Ӯ аз назари онҳо ғайб зад. Онҳо ба якдигар гуфтанд: «Оё дилҳои мо дар мо намесӯхт, вақте ки Ӯ дар роҳ бо мо сухан мегуфт, вақте ки Ӯ Навиштаҳоро ба мо мекушод?» (Луқо 24:30-32)Пас аз он ки Худованд ба хона дар Эммаус даромад, Ӯ нонро гирифт, шукр гуфт, шикаст ва ба ду шогирд дод. Ҳатто дар рӯзи бузургтарин ғалабаи худ, Ӯ бепарвоёна амал накард, балки Марди комилан вобастагӣ дошт, ки Худоро барои хӯрок шукр гуфт ва ба мардум хизмат кард. Ҳамон тавре ки Ӯ дар замонҳои қаблӣ барои панҷ нон ва ду моҳӣ, ё барои ҳафт нон ва чанд моҳии хурд шукр гуфта буд, Ӯ дар ин ҷо низ ҳамин тавр кард. Ӯ ҳамон аст — пеш аз эҳёи худ ва баъд аз он. Ин ҳамчунин дар мавриди сууд кардани Ӯ дуруст аст, зеро Павлус менависад: «Он ки фуруд омад, ҳамон аст, ки ҳамчунин аз ҳамаи осмонҳо болотар сууд кард» (Эфсӯсиён 4:10).
Ду шогирд рӯҳафтода буданд (ниг. Луқо 24:17). Имони ин ду танҳо мисли пилтаи фурӯзон буд, ки қариб хомӯш мешуд. Ишаъё дар бораи Масеҳ навишта буд: «пилтаи хира фурӯзонро хомӯш нахоҳад кард» (Ишаъё 42:3). Ин маҳз ҳамон чизест, ки мо дар ин ҷо мебинем: Ӯ Навиштаҳоро дар бораи Шахсияти худ ба онҳо кушод ва ба ин васила имони онҳоро дубора фурӯзон кард, то ки пас аз муддате онҳо бигӯянд: «Оё дилҳои мо дар мо намесӯхт, вақте ки Ӯ дар роҳ бо мо сухан мегуфт?» (Луқо 24:32).
Оё шумо ҳоло рӯҳафтода ва ноумед ҳастед, зеро корҳо ба таври дигар аз он чизе ки шумо умед доштед, рӯй додаанд? Маҳз дар чунин рӯзҳо Худованд мехоҳад махсусан ба шумо наздик бошад ва ба шумо дарки амиқи муҳаббати Худро диҳад.
Худо рӯҳафтодагонро тасаллӣ медиҳад (ниг. 2 Қӯринтиён 7:6)
