«Исо гуфт: «Падар, онҳоро бубахш, зеро онҳо намедонанд, ки чӣ кор мекунанд» (Луқо 23:34). Аз ҳафт сухани Писари Худо дар салиб, сетои онҳо дуо буданд. Дар аввал, дар миёна ва дар охир Ӯ дуо кард!
Шимшӯн, каме пеш аз маргаш, қудрати бузурги худро, ки Худо ба ӯ дода буд, бори охир барои интиқом гирифтан аз душманонаш истифода бурд. Аммо Писари Худо қудрати муҳаббати Худро бо дуо кардан барои бахшидани душманонаш нишон дод. Вақте ки гуноҳи инсон ба авҷи худ расид, муҳаббати Наҷотдиҳанда дурахшонтар шуд! Павлус менависад: «Муҳаббат… хашмгин нест… [он] ҳама чизро таҳаммул мекунад» (1 Қӯринтиён 13:4-7).
Устод ба шогирдонаш гуфта буд: «Душманони худро дӯст доред ва барои онҳое, ки шуморо таъқиб мекунанд, дуо кунед» (Матто 5:44). Дар душвортарин шароит Ӯ он чизеро, ки худаш мавъиза карда буд, амалӣ кард — зеро Ӯ на танҳо ҳақиқатро таълим медод, балки онро пайваста амалӣ мекард (нигаред ба Аъмол 1:1). Юҳанно менависад: «Файз ва ҳақиқат ба воситаи Исои Масеҳ вуҷуд дорад» (Юҳанно 1:17 JND).
Истефанус баръало намунаи Худованди худро ба дил гирифт. Танҳо чанд сония пеш аз он ки ӯ дар зери сангҳои яҳудиён афтод ва мурд, ӯ дуо кард, ки ин гуноҳ ба онҳо нисбат дода нашавад (нигаред ба Аъмол 7:60). Аммо ин фарқият ба дуои Устоди ӯ буд —
Истефанус аввал барои худ дуо кард (нигаред ба Аъмол 7:59) ва танҳо баъд барои душманонаш. Бо Худованд Исо баръакс буд. «То ки дар ҳама чиз Ӯ пешсаф бошад» (Қӯлассиён 1:18)!
Оё шумо барои одамоне, ки шуморо таҳқир мекунанд ё ошкоро ҳамла мекунанд, дуо мекунед? Бо кадом роҳҳо шумо кӯшиш мекунед, ки дар ин бобат бештар ба Худованд Исо монанд шавед ва ба ин васила барои дигарон намуна бошед? Сулаймон менависад: «Маро аз паси худ бикаш; биёед давем» (Суруди Сулаймон 1:4). Суханҳо таълим медиҳанд — намунаҳо илҳом мебахшанд!
