«Чунон ки Падар ба Ман амр фармуд, ҳамон тавр мекунам» (Юҳанно 14:31). Исо ҳамчун Худо-инсон қудрати мутлақро дар оғӯши худ дошт. Ӯ ганҷҳои ҷамъшудаи абадиятро дар дасти худ дошт. Ӯ танҳо бояд сухан мегуфт, ва он иҷро мешуд. Аммо, ҳамчун намуна барои халқи худ, тамоми ҳаёти Ӯ дар рӯи замин як амали таъсирбахши тобеъият ва вобастагӣ буд. Дар Носира Ӯ «ба волидонаш тобеъ буд» (Луқо 2:51). Дар он ҷо Ӯ дар номаълумии омӯхташуда монд, сӣ сол дар манзили хоксор зиндагӣ кард, омода буд, ки дар ҳолати пинҳонӣ бимонад, то даъвати Падар Ӯро ба кори таъиншудааш даъват кард.
Дар таъмиди худ, ки бегуноҳ буд, Ӯ ин сабабро барои қабули расми гуноҳкор аз дасти гуноҳкор медиҳад —
«Ҳоло бигзор чунин бошад, зеро ки ба Ман лоиқ аст, ки тамоми адолатро ба ҷо оварам» (Матто 3:15).
Ҳамин рӯҳи зебои тобеъияти фарзандӣ дар миёни амалҳои қудрати азими Ӯ ба таври намоён медурахшад.
«Исо чашмони Худро боло карда гуфт: «Падар, Туро шукр мегӯям, ки Маро шунидӣ; ва Ман медонам, ки Ту ҳамеша Маро мешунавӣ; аммо ба хотири мардуме, ки дар ин ҷо истодаанд, инро гуфтам, то ки имон оваранд, ки Ту Маро фиристодаӣ» (Юҳанно 11:41-42).
Ҳатто дар миёни шогирдони худ сухани Ӯ ин аст: «Ман дар миёни шумо чун хизматкунанда ҳастам» (Луқо 22:27). Бо амали тобеъият Ӯ сафари худ ва кори муҳаббатро ба анҷом расонд. «Падар, рӯҳи Худро ба дасти Ту месупорам» (Луқо 23:46).
Чӣ намунае барои мо, дар ҳамаи ин, Худованди маҳбуби мо! Албатта, агар Ӯ, «Худои ягонаи хирадманд» (1 Тимотиюс 1:17) — Ҳастии худ, ки ба Ӯ «тамоми қудрат дода шуда буд» (Матто 28:18) — Бегуноҳ, ки ҳеҷ гоҳ хато намекард, ки бар Ӯ «Рӯҳ бе андоза рехта шуд» (Юҳанно 3:34) — агар Ӯ чунин вобастагии доимиро ба Падари осмониаш зоҳир мекард, мо, махлуқоти заиф, хатокор, хатопазир, чӣ қадар бояд ҳар соат — ҳар лаҳза — ҳамчун вобастагони файз ва муҳаббати Худо зиндагӣ карданро ҷӯем, дар ҳама чиз аз дасти роҳнамои Ӯ пайравӣ кунем!
Чӣ тавре ки хизматгор чашмонашро ба устодаш ё кӯдак ба волидайнаш менигарад, ҳамон тавр чашмони мо низ бояд ба Худованд Худои мо бошад. Ҳар чӣ Ӯ сухан гӯяд, бигзор мо бо тамоми итоат ба овози Ӯ пайравӣ кунем, ҳар як сухани тақдир ва ҳар як амри Навиштаро бо суханони Худованди худ тасдиқ кунем: «Ин иродаи Падар аст!»
Аз худбоварӣ эҳтиёт шавед. Қадами аввал дар таназзули рӯҳонӣ ин аст: «Касе ки гумон мекунад, ки истодааст» (1 Қӯринтиён 10:12)! Сирри қувваи ҳақиқӣ ин аст: «Бо қудрати Худо ҳифз шудааст» (1 Петрус 1:5)! Чӣ гуна он ҳама баракатҳои моро ширин мекунад ва ҳамаи ғамҳои моро сабук мекунад, ки ҳардуро ҳамчун зуҳуроти дасти Падари меҳрубон донем. Ҳатто агар мо, мисли шогирдони қадим, «маҷбур» шавем, ки ба киштӣ савор шавем; агар ҳама торикӣ ва тӯфон бошад, тақдирҳои нохуш — «бод муқобил» (Матто 14:24) — чӣ қадар муборак аст, ки ҳис кунем, ки дар савор шудан ба унсури ноором, «Худованд ба мо амр кардааст!» Павлус ҳатто дар бораи сафари заминӣ сухан гуфта наметавонист, бе қавс, «агар Худованд хоҳад» (1 Қӯринтиён 4:19).
Чӣ қадар озмоишҳо, ғамҳо ва гуноҳҳоро аз мо наҷот медод, агар ҳамин чиз танзимгари доимии ҳаёти ҳаррӯзаи мо мебуд! Он ба қаноатмандии ором бо тақдири мо мебурд, ҳар як пешниҳоди нооромкунандаро бо фикре, ки ин тақдир, бо ҳамаи он чизе ки дар он ба назар мухолиф аст, барои мо муқаррар шуда буд, хомӯш мекард. Он ба мо меомӯзонд, ки ба чизҳои бузург тамаъ накунем, балки фурӯтанона ирода ва мақсадҳои Таъминкунандаи хирадмандро интизор шавем; аз Пешвои осмонии худ пеш наравем, балки аз Ӯ пайравӣ кунем ва дар итоати фурӯтанӣ бигӯем:
«Худовандо, дили ман мағрур нест, ва чашмонам баланд нест, ва ман худро ба корҳои бузург ё ба чизҳое, ки барои ман хеле баланд аст, машғул намекунам. Албатта, ман худро ором ва хомӯш кардам, чун кӯдаке, ки аз модараш ҷудо шудааст: ҷони ман чун кӯдаки ҷудошуда аст» (Забур 131:1-2).
Худро низ бо ҳамин ақл мусаллаҳ кунед!»
