«Субҳи хеле барвақт, ҳанӯз торик буд, Ӯ бархост, берун рафт ва ба ҷои хилват рафт. Ва Ӯ дар он ҷо дуо мекард». (Марқӯс 1:35)
Дар байни шогирдон маълум буд, ки онҳо Исоро дар соатҳои барвақти субҳ дар дуо меёбанд. Вақте ки ба Ӯ ниёз доштанд, медонистанд, ки ба ҷои дуо мераванд. Вақте ки Яҳудо ба Исо хиёнат кард, ӯ ҳамроҳонашро ба ҷои дуои Исо бурд.
Ҳар дафъае, ки Худованд Исо бо қарори муҳим рӯ ба рӯ мешуд, Ӯ дуо мекард. Вақте ки Ӯро васваса мекарданд, ки корҳоро бо усулҳои дунё ба ҷои усулҳои Падар анҷом диҳад, Ӯ дуо мекард (Матто 4). Вақте ки вақти интихоби шогирдонаш расид, Ӯ тамоми шаб дуо кард (Луқо 6:12). Писари Худо пеш аз интихоби дувоздаҳ шогирд як шаби пурраро дар дуо гузаронд. Барои мо чӣ қадар вақт лозим аст, ки дар дуо иродаи Падари худро равшан муайян кунем?
Азбаски Исо аксар вақт бо издиҳом иҳота шуда буд, Ӯ медонист, ки бояд ҷои ором пайдо кунад, то овози Падари Худро равшан бишнавад. Исо бисёр одамон дошт, ки мехостанд ба самти ҳаёти Ӯ таъсир расонанд. Шогирдонаш мехостанд, ки Ӯ ба он ҷое равад, ки издиҳом буданд (Марқӯс 1:37). Издиҳом мехостанд Ӯро подшоҳ кунанд (Юҳанно 6:15). Шайтон Ӯро васваса кард, ки барои ҷалби пайравон созиш кунад (Матто 4:3, 6,9).
Исо медонист, ки рисолати Ӯ ҷалби издиҳом нест, балки итоаткорӣ ба Падари Худост. Дуо буд, ки барномаи хидмати Исоро муайян кард (Луқо 6:12). Дуо пеш аз мӯъҷизаҳо буд (Юҳанно 11:42-43); дуо дар лаҳзаҳои муҳим ба Ӯ рӯҳбаландӣ овард (Луқо 9:28-31); дуо ба Ӯ имкон дод, ки ба салиб равад (Луқо 22:41-42); ва дуо Ӯро дар он ҷо нигоҳ дошт, сарфи назар аз дарди сахт (Луқо 23:46). Ба намунаи Наҷотдиҳанда пайравӣ кунед ва бигзор вақти танҳоии шумо бо Худо, дар дуо, барномаи ҳаёти шуморо муайян кунад.
