«Ва субҳ, хеле пеш аз рӯз бархоста, берун рафт ва ба ҷои хилвате рафт ва дар он ҷо дуо гуфт» (Марқӯс 1:35).
Ман ба наздикӣ аз хондани боби аввали Инҷили Марқӯс хеле рӯҳбаланд шудам. Вақте ки ба ояти 35 расидам, маҷбур шудам, ки истода, ба Худо шукр гӯям, зеро мисли дурахши рӯшноӣ аз осмон
Ман дарк кардам, ки ҳеҷ гоҳ барои Худованд хеле барвақт бархоста наметавонам. Мушкилоти ман шояд бо аввалин лаҳзаи ҳушёрии ман оғоз шаванд, аммо Ӯ пеш аз онҳо бархостааст ва ҳамеша барои онҳо омода аст. Ӯ ҳамеша пеш аз онҳо ва пеш аз ман аст. Ва бо Ӯ файзи лозимӣ ҳаст, ки маро аз ҳар мушкилот, ҳар вақт ва дар ҳар ҷое, ки онҳо ба миён оянд, гузаронад.
Изҳороте, ки ман иқтибос овардам, хеле зебост. Худованд шаҳрҳои зиёдеро бояд зиёрат мекард, дар онҳо хидмати зиёдеро анҷом медод, ниёзҳои зиёдеро қонеъ мекард ва ғамҳоро таскин медод; бадбахтиҳои мардум ҳангоми бедор шудани рӯз Ӯро иҳота мекарданд,
аммо онҳо Ӯро ба ҳайрат намеоварданд ва Ӯро ғарқ намекарданд, зеро Ӯ пеш аз ҳамаи онҳо бархоста буд ва барои ҳар яки онҳо омода буд; захираҳои дар Ӯ ба талаботи рӯз баробар буданд. Ӯ тамоми доираи ин талаботро дар муошират бо Падари худ баррасӣ мекард. Ҳар як ҳолати инфиродӣ аз пеши Ӯ мегузашт ва мавзӯи шафоати Ӯ дар он ҷои хилват буд, ки Ӯ барои дуо рафт.
Ишаъё 50:4 дар ин лаҳза ба таври қавӣ ва муборак ба хотир меояд:
Худованд Худо ба ман забони донишмандро [шогирдро] додааст, то бидонам, ки чӣ тавр дар вақташ ба хасташуда [бо сухан ёрӣ расонам] сухан гӯям: Ӯ ҳар субҳ маро бедор мекунад, Ӯ гӯши маро бедор мекунад, то мисли донишманд [омӯзанда, ё шогирд] бишнавам. (Ишаъё 50:4)
Тавсифи аҷиби ҳаёти хидмати Худованди мо дар замин! Аммо на камтар аҷибтар аз ҳаёти ҳозираи Ӯ, зеро Ӯ ҳамеша зинда аст, то барои мо шафоат кунад; ва шафоат муошират аст (ниг. Ҳастӣ 18:33); муошират байни Шафоаткунанда ва Худо, ки Ӯ бо Ӯ дар бораи мавзӯъҳои шафоати худ шафоат мекунад. Ва шафоат пеш аз он ки ниёз бо қуввати худ ба миён ояд, анҷом дода мешавад ва шунида мешавад. «Ман барои ту дуо кардам,» Ӯ ба Петрус гуфт, дар ҳоле ки ӯ ҳанӯз комилан беҳуш буд — дар бораи доштани ягон ниёз комилан хоб буд.
Рӯҳбаландии бузургест, ки мулоҳизаи Ӯ дар ҳаёти хидмати Ӯ дар замин барои мо медиҳад, зеро дар он хидмат Ӯ ХУДРО НИШОН ДОД, ва Ӯ тағйир намеёбад; омодагии Ӯ барои қонеъ кардани ҳама ниёзҳо ҳоло ҳам мисли он вақт аст ва файзе, ки Ӯ ин корро мекунад, кам нашудааст.
Агар миллионҳо муқаддасони Худо, ки зери бори ғам ва нолаанд, ки нури онҳо барои Худо қариб хомӯш шудааст, бояд бархезанд ва эҳё шаванд, агар онҳо бояд сарҳои худро ҳамчун ғолибон бардоранд ва ба ҷои оҳ кашидан суруд хонанд, онҳо бояд ин ҳақиқати бузургро дарк кунанд. Худованд пеш аз ниёзи онҳо бархост, Ӯ ҳама чизро пеш аз он ки онҳоро ба ташвиш ва изтироб орад, медонист; ин набояд танҳо як банди имони онҳо бошад, ки ба он розӣ бошанд, шояд бо нохоҳӣ,
балки як эътиқоди амиқ дар ҷонҳои онҳо, ки онҳоро водор мекунад, ки худро ва бори рӯзро дар оғози он ба Ӯ супоранд, ки онҳоро водор мекунад, ки тамоми ғамҳои худро бар Ӯ партоянд.
Ман ҳеҷ шакке надорам, ки дар ин ҷо дар роҳи дуруст ҳастам, ва ман ин ҳақиқати бузург, ин ҳақиқати муборак, рӯҳбаландкунанда, сулҳбахшро ба хонандагони худ таъкид мекунам, ниёзҳои шумо ҳеҷ гоҳ аз Худованд пеш намегузаранд; онҳо шояд шуморо ба ҳайрат оварда бошанд, аммо онҳо Ӯро ба ҳайрат наовардаанд.
Ман дар ин мақола Масеҳи комилро мавъиза мекунам — ҳамеша омода, ҳамеша қодир ва ҳамеша хоҳишманд; ки хеле пеш аз он ки рӯзи мушкилоти шумо бедор шавад, бархост. Ва ман минбаъд ҳар як хонандаро даъват мекунам, ки он чиро, ки ман менависам, барои худаш бихонад, ва бидуни ишора ба дигаре, бихонад, гӯё ин мақола паёми махсус ва хусусӣ бошад, ки танҳо ба худаш нигаронида шудааст; ва бигӯяд: «Ин боре, ки ин қадар вазнин шудааст ва маро ин қадар сахт фишор медиҳад, ҳамааш ба Худованд маълум буд, пеш аз он ки ман онро ҳис кунам, ва Ӯ пеш аз он бархост, агар на барои бартараф кардани он, пас барои гузарондани ман аз он. Ман дар ин бора ба Ӯ муроҷиат мекунам ва ҳамаашро аз ҷониби худ ба пойҳои Ӯ мегузорам, зеро ман ва он мавзӯъҳои таваҷҷӯҳ ва фикри махсуси Ӯ будаем ва ҳастем.»
Наздик шудан ба Ӯ бо ин ҳис дар ҷон чизи аҷибест; донистан, ки пеш аз он ки ман субҳ бедор шавам, Ӯ бархоста буд ва дар бораи ман фикр мекард, ва интизор буд ва омода буд, ки фарёди бедории маро бишнавад ва ҷавоб диҳад. Ин ҷонро бо эҳтиром ва шукргузорӣ пур мекунад: бо эҳтиром аз сабаби он ки Ӯ кист, бо шукргузорӣ аз сабаби он ки Ӯ ҳама чизест, ки Ӯ барои ман аст. Оё ин назари худхоҳона ба чизҳост? Танҳо вақте ки мо ба чизҳо ба ин тариқ назар мекунем, мо аз худ ва худхоҳӣ раҳо хоҳем шуд — зеро ин кӯмак аз Худованд аст, ки раҳо мекунад — файзе, ки дар Ӯст, ки аз баландии ҷалоли худ ба умқи ниёзи мо хам мешавад. Ин худи Ӯ ва кофии фаровони Ӯст, ки моро аз худхоҳии мо берун меорад ва моро озод мекунад, то Ӯро ситоиш кунем ва ҳаёти рӯзро бидуни ғур-ғур ва баҳс зиндагӣ кунем.″ } ]
