«Ӯ мисли борон бар алафи даравшуда фуруд хоҳад омад: мисли боришот ки заминро об медиҳад» (Забур 72:6). Чӣ қадар зуд чанг пароканда мешавад ва кӯчаҳо тоза мешаванд! Ҳамин тавр, вақте ки Исо бо таъсири Рӯҳи худ ба ҷони ман фуруд меояд — Ӯ чанги гуноҳро дар ман пароканда мекунад ва маро аз ҳама наҷосат ва бутҳои ман пок мекунад. Ман комилан одами дигарам, аз покии дил баҳра мебарам ва дар рӯъёи имон Худои худро мебинам. Дили ман нарм мешавад ва баракатҳои фурӯравандаро менӯшад; ҷони ман бой мешавад ва самаровар мегардад; хоҳишҳои муқаддас, тавбаи ҳақиқӣ ва ғамхорӣ барои ҷалоли илоҳӣ ба вуҷуд меояд; ва ман бе дудилагӣ мегӯям: «Ман аз Худовандам». Як ҷараёни шукргузорӣ аз ҷони ман ба Худои ҳамаи раҳматҳои ман ҷорӣ мешавад — ва ман наметавонам Ӯро барои ҳамаи нишонаҳои муҳаббати фарқкунандаи Ӯ ва далелҳои илтифоти бепоёни Ӯ баракат надиҳам. Исо, Наҷотдиҳанда! Ба ҷони ман ин тавр бештар фуруд ой, ба ман мисли борони аввалин ва охирин бар замин ой; ва бигзор боришотҳои баракат!
Мисли борон бар чаманҳои навдаравшуда, Ҳамин тавр Ӯ таъсири Худро мефиристад; Файзи Ӯ бар ҷонҳои хаста мечакад, Мисли шабнами осмонӣ бар теппаҳои ташна! — Ҷ.См.
