Аз боби 13 сар карда, то он даме ки Исо дар боғи Ҷатсамонӣ дастгир шуд, Ӯ танҳо бо шогирдонаш сухан гуфт, то онҳоро барои рафтани худ омода созад. Вақте ки онҳо ғамгин ва изтироб доштанд, Ӯ ба онҳо итминон дод, ки Ӯ меравад, то барои онҳо ҷой тайёр кунад ва сипас меояд ва онҳоро бо худ ба хонаи Падар мебарад. Ӯ ба онҳо дастур дод, ки якдигарро дӯст доранд, чунон ки Ӯ онҳоро дӯст дошт, ва ваъда дод, ки Рӯҳи Муқаддасро мефиристад, ки бо онҳо хоҳад буд ва дар онҳо хоҳад буд. Ӯ инчунин ба онҳо таълим дод, ки чӣ тавр самарабахш бошанд ва онҳоро барои таъқиботи эҳтимолӣ омода кард.
Аммо пеш аз ҳамаи ин, Ӯ бояд бо як мушкили ҷиддӣ мубориза мебурд — нофаҳмии онҳо дар бораи он ки бузургии ҳақиқӣ чист. Юҳанно ва Яъқуб мехостанд, ки фарқ кунанд, ва дигарон аз ин хашмгин буданд. Ин нишон медиҳад, ки ҳамаи онҳо як мушкил доштанд: ғурур ва хоҳиши бартарӣ. Аз ин рӯ, пеш аз суханони аҷиби худ дар бобҳои 14 то 16, Ӯ мехост ба онҳо таълим диҳад, ки бузургии ҳақиқӣ дар фурӯтанӣ аст. Пештар онҳо аз Ӯ шунида буданд, ки мегуфт: «Юғи Маро бар худ гиред ва аз Ман омӯзед, зеро Ман фурӯтан ва дар дил хоксорам, ва шумо барои ҷонҳои худ оромӣ хоҳед ёфт» (Мат. 11:29).
Дарси душвортарин барои мо омӯхтани фурӯтании ҳақиқӣ аст; аз ин рӯ, Ӯ ба онҳо намунаи зинда дод. Ӯ либосҳои худро кашид ва ҳамчун хизматгор бо дастмол камар баст. Барои шустани пойҳои касе, бояд ба зону нишаст. Шумо наметавонед дар курсӣ ё тахтапушт нишинед ва пойҳои бародарро бишӯед, вагарна эҳтимол дорад, ки устухонҳо шикаста шаванд. Подшоҳ Сулаймон гуфт: «Ғурур пеш аз ҳалокат меравад, ва рӯҳи мағрур пеш аз афтидан» (Мас. 16:18).
