Еҳушаъ ҳангоми мураббигӣ аз ҷониби Мусо имкониятҳои бузурги омӯзиш дошт. Дар Хуруҷ 17 ӯ амолеқиёнро шикаст дод, дар ҳоле ки Мусо бо дастҳои болобардошта барои ӯ дуо мекард. Баъдтар, Худованд ба Мусо гуфт, ки «инро дар як китоб навис, то ба ёд оварда шавад ва боварӣ ҳосил кун, ки Еҳушаъ онро мешунавад» (17:14 NIV). Худо мехост, ки Еҳушаъ бидонад, ки пирӯзии ӯ дар натиҷаи дастҳои «устувори» болобардоштаи Мусо дар дуо ба даст омадааст, на маҳорати ӯ ҳамчун фармондеҳи ҳарбӣ: «То даме ки Мусо дастҳои худро боло мебардошт, исроилиён пирӯз мешуданд, аммо ҳар гоҳ ки дастҳои худро поён мефаровард, амолеқиён пирӯз мешуданд» (17:11-13).
Дар Хуруҷ 24:13, Мусо Еҳушаъро ба кӯҳи Сино бурд, то лавҳаҳои сангро қабул кунад. Еҳушаъ 40 рӯз мушоҳида кард, ки Мусо чӣ гуна бо Худованд муошират мекард ва аз Ӯ меомӯхт. Аммо вақте ки онҳо аз ин таҷрибаи қуллаи кӯҳ бо лавҳаҳо фуруд омаданд, Еҳушаъ фаҳмид, ки мушоҳидаи дигаре дар муошират бо Худо фаҳмиши шуморо инкишоф намедиҳад: «Вақте ки Еҳушаъ садои фарёди мардумро шунид, ба Мусо гуфт: ‘Дар урдугоҳ садои ҷанг ҳаст’. Мусо ҷавоб дод: ‘Ин нест... Ин садои сурудхонӣ аст’» (32:17-19). Ва сипас ӯ дид, ки Мусо лавҳаҳоро мешиканад ва гӯсолаи тиллоии худои дурӯғини онҳоро месӯзонад.
Дар Хуруҷ 33 мо мефаҳмем, ки вақте Мусо «хаймаи мулоқот»-ро берун аз урдугоҳ ба сабаби гуноҳ дар урдугоҳ барпо кард, «Еҳушаъ... хаймаро тарк накард». Чаро? Зеро ӯ дид, ки дар хайма «Худованд бо Мусо рӯ ба рӯ сухан мегуфт, чунон ки одам бо дӯсти худ сухан мегӯяд» (33:11). Дар ин ҷо Еҳушаъ фаҳмид, ки наздикӣ ба Худо барои муносибати қавӣ бо Худо муҳим аст.
Агар мо ин се дарсро аз ҳаёти Еҳушаъ омӯзем – ки илтиҷо бештар ҷангҳоро аз шамшер мебарад, ки фаҳмиш дар муоширати доимӣ бо Худо инкишоф меёбад ва вақте ки мо ба Худо наздикем, Ӯро равшантар мешунавем – мо оғози хубе дорем.
