Шодӣ, Дуо ва Шукргузорӣ
«Ҳамеша шод бошед. Беист дуо кунед. Дар ҳама чиз шукргузорӣ кунед: зеро ин иродаи Худо дар Исои Масеҳ нисбати шумост.» —1 Таслӯникиён 5:16-18 KJV
Ин оятҳо хеле ширин ва гаронбаҳоянд, махсусан барои имондори ҷавон. Имондорони Таслӯникия шодӣ ва тоҷи шодии Павлус буданд (2:19), ва мо наметавонем номаҳоро бидуни мушоҳидаи рӯҳие, ки онҳо навишта шудаанд, хонем. Дар ин оятҳо мо ҳолати муқаррарии масеҳиро дорем: шодӣ, дуо ва шукргузории доимӣ ё пайваста. Масалан, мо дар бораи шодии доимӣ – шодие, ки ҳеҷ гоҳ пажмурда намешавад, чӣ медонем? Агар мо бештар бо ин се чиз қайд мешудем, чӣ қадар одамони дигар мебудем!
Дар 2 Подшоҳон 18:14 мо мебинем, ки Ҳизқиё дуогӯ набуд. Бо дидани он қисмат мо инчунин воситаҳоеро кашф мекунем, ки Худо барои табдил додани ӯ ба марди дуогӯ истифода бурд. Подшоҳ Ҳизқиё вақте ки подшоҳи Ашшур бори аввал омад, ба Худо рӯ наовард, аммо Худо намегузошт, ки Ҳизқиё бо роҳи худ идома диҳад. Иблис кӯшиш кард, ки эътимоди подшоҳи Яҳудоро боздорад. Ниҳоят, пас аз бешармии Рабшоқе, Ҳизқиё ба хонаи Яҳува даромад (19:1). Чӣ афсӯс, ки ӯ қаблан нарафта буд!
Ҳизқиё дарси фоидаоварро меомӯхт, аммо онро амиқтар кардан лозим буд. Аз ин рӯ, ӯ номаро гирифт, ки онро дар назди Худованд паҳн кард ва ҷавоби олиҷаноби Худоро гирифт. Оё ин нишон намедиҳад, ки агар мо доимо дар дуо мебудем, барои мо чӣ қадар беҳтар мебуд? Ҳизқиё хонаи Худовандро аз ҳама зеботар карда буд; аммо пас аз кушодани хона, аз сабаби дуо накардан, ӯ маҷбур шуд, ки тиллоро бурида партояд.
Дар тартиби Таслӯникиён, шодӣ пеш аз дуо меояд; ва савол ин аст, «Шодии ҳақиқии масеҳӣ дар куҷо ёфт мешавад?» Шодии Худованд қуввати мост (Наҳемё 8:10), аммо ин шодӣ чӣ гуна нигоҳ дошта мешавад? Павлус онро дар зиндон дошт (Аъмол 16:25), ва ӯ ба Филиппиён гуфт, ки ҳамеша шод бошанд (Филиппиён 4:4). Ин шодӣ танҳо дар он ҷое ёфт мешавад, ки Худованд Худаш онро ёфт: тавассути итоат. Вақте ки мо итоаткор ҳастем, мо низ онро исбот хоҳем кард. Марди вобастагӣ метавонист дар Забур 16:6 бигӯяд: «Хатҳо ба ман дар ҷойҳои гуворо афтодаанд.» Мо бешубҳа дар лаҳзаҳои охири таърихи Калисо зиндагӣ мекунем, ва танҳо муоширати бошуурона бо Худованд метавонад касро хушбахт нигоҳ дорад. Агар шумо дар бораи Худованд мулоҳиза кунед, ҳатто тавассути кори сахти рӯз, шумо шодӣ хоҳед ёфт.
Баъд мо «Беист дуо кунед» (1 Таслӯникиён 5:17) дорем. «Даҳони худро васеъ кун,» Ӯ гуфтааст, «ва Ман онро пур хоҳам кард» (Забур 81:10). Худованд намехоҳад, ки мо даҳони худро пӯшем. Ҷавоб дар Малокӣ ин аст: «Ман ... тирезаҳои осмонро ... боз хоҳам кард» (Малокӣ 3:10). Оё мо инро намехоҳем? Дар Аъмол 16 мо мебинем, ки Худованд дили Лидияро кушод. Агар шумо ва ман даҳони худро васеъ кунем, Худованд онҳоро пур хоҳад кард. Он гоҳ, Ӯ кореро хоҳад кард, ки мо карда наметавонем: Ӯ дилҳоро боз хоҳад кард.
Дар Луқо Худованд бештар аз дигар Инҷилҳо дуо мекард. Ҳангоми таъмид гирифтанаш Ӯ дуо карда баромад. Дар қуллаи кӯҳ ё дар боғ, Ӯ ҳамеша дуо мекард. Эътимод ва вобастагӣ Ӯро ҳамеша ҳамроҳӣ мекард. Танҳо дар Луқо мо насиҳатро мехонем: «Одамон бояд ҳамеша дуо кунанд» (18:1).
«Беист дуо кунед» фикри вақтҳои муайянро барои дуо манъ намекунад, ва аз иҷрои дурусти хидмати мо ба Худованд кам намекунад. Дуо бояд дар ҳама хидмати мо ҷои аввалро дошта бошад. Тавассути он мо аз Худо барои ҳар коре, ки Ӯ ба мо медиҳад, қавӣ мешавем. Аммо афсӯс! Оё мо омода нестем, ки кори худро дар ҷои аввал гузорем ва ба дуо ҷои пасттар диҳем? Бо ҳаввориён чунин набуд: «Мо худро доимо ба дуо ва ба хидмати Калом хоҳем дод» (Аъмол 6:4).
Дар 1 Таслӯникиён 5:18 мо «шукргузорӣ» дорем. Худованд чӣ қадар дӯст медорад, ки онро бишнавад! Мо дар Ибриён се қурбониро мебинем: яке ҳеҷ гоҳ такрор намешавад, дуто ҳеҷ гоҳ тарк намешавад. Як қурбонии Худованд ҳеҷ гоҳ такрор намешавад (10:12). Аммо дар Ибриён 13 мо мехонем: «Ба воситаи Ӯ бигзор мо қурбонии ҳамду саноро ба Худо доимо пешкаш кунем» (ояти 15) ва «Некӣ кардан ва муошират карданро фаромӯш накунед: зеро бо чунин қурбониҳо Худо хушнуд аст» (ояти 16).
Чор сабти шукргузории Худованди мо мавҷуд аст. Бо 5,000 марди гурусна дар пеши Ӯ, Ӯ шукргузорӣ кард, зеро медонист, ки чӣ кор хоҳад кард. Вақте ки шаҳодати Ӯ рад карда шуд (Матто 11:25), Ӯ шукргузорӣ кард. Дар қабри Лаъзор Ӯ пеш аз эҳё кардани ӯ шукргузорӣ кард, ва дар ҳузури марги худ Ӯ шукргузорӣ кард (Луқо 22:17,19). «Дар ҳама чиз шукргузорӣ кунед,» аммо ин ба мисли «ҳамеша барои ҳама чиз шукргузорӣ кардан» (Эфсӯсиён 5:20) душвор нест. Ин иродаи Худо барои мост.
Мутобиқшуда аз «Хазинаи Библия», ки аз ҷониби Вилям Келли таҳрир шудааст. Ин қайдҳои мухтасар аз омӯзиши Библия дар соли 1917 буданд.
