САВОЛ: Чӣ тавр мо худро дар муҳаббати Худо нигоҳ медорем (Яҳудо 21)?
«Аммо шумо, эй маҳбубон, худро бар имони муқаддастарини худ бино карда, дар Рӯҳулқудс дуо гӯед, худро дар муҳаббати Худо нигоҳ доред, ба раҳмати Худованди мо Исои Масеҳ барои ҳаёти ҷовидонӣ интизор шавед. Ва бар баъзеҳо раҳм кунед, фарқ гузоред; аммо дигаронро бо тарс наҷот диҳед, онҳоро аз оташ берун кашед, ҳатто либоси аз ҷисм олудашударо нафрат кунед.» –Яҳудо 20-23 NKJV
ҶАВОБ:
Яҳудо номаи кӯтоҳи худро ба ҳамкорони масеҳӣ – шахсоне, ки ба Худованд Исои Масеҳ ҳамчун Наҷотдиҳанда ва Худованди худ бовар кардаанд, навиштааст. Ҳар як имондор метавонад дар бораи Ӯ чунин гӯяд: «Писари Худо, ки маро дӯст дошт ва Худро барои ман дод» (Ғалотиён 2:20). Писар ба мо итминон медиҳад: «Худи Падар шуморо дӯст медорад, зеро шумо Маро дӯст доштед ва бовар кардед, ки Ман аз Худо омадаам» (Юҳанно 16:27). Бисёр оятҳои дигари Китоби Муқаддас низ нишон медиҳанд, ки Худо моро дӯст медорад.
Насиҳат, ё рӯҳбаландӣ, ки худро дар муҳаббати Худо нигоҳ дорем, беш аз як изҳороти итминон аст; ин як насиҳат барои пайравӣ – як фармон барои иҷро кардан аст. Ин мағзи ҷумлаест, ки дар он воқеъ аст, зеро аз ҷиҳати техникӣ се банди дигари он ҷумла роҳҳоеро тасвир мекунанд, ки тавассути онҳо мо метавонем худро дар муҳаббати Худо нигоҳ дорем. Ин роҳҳо, дар баробари ду роҳи дигар дар ин порча, инҳоянд:
1. «Худро бар имони муқаддастарини худ бино кунед» Мо дар ҷаҳони бехудо ҳастем – ҷаҳони худхоҳон дар исён ва душманӣ бар зидди Худо. Бо Калом машғул шудан, дар бораи он мулоҳиза кардан ва ба омӯзиши он вақт ҷудо кардан лозим аст. Бо ин мо мебинем, ки Худо дар файзи худ барои худ чӣ дорад. Мо сарватҳои файзи Ӯро меомӯзем ва ба дили меҳрубони Ӯ наздиктар мешавем.
2. «Дар Рӯҳулқудс дуо гӯед» Дилҳои мо дар дуо ба Ӯ ҷавоб медиҳанд. На танҳо як дуои «ба ман деҳ», балки ибодат ва ҳамду сано ва шукргузорӣ барои он ки Ӯ кист ва барои он ки Ӯ чӣ кардааст. Мо дар бораи манфиатҳо ва мақсадҳои Ӯ дар ин ҷаҳони шарир ва дар бораи ниёзҳои дигарон фикр мекунем, ин масъалаҳоро дар шафоат ба Худо меорем. Мо аз муошират бо Наҷотдиҳандаи худ ва бо Худои Падари худ лаззат мебарем.
3. «Ба раҳмати Худованди мо Исои Масеҳ барои ҳаёти ҷовидонӣ интизор шавед» Вақте ки мо дар бораи ин ҷаҳоне, ки дар он зиндагӣ мекунем – исёни он бар зидди Худо ва худхоҳии он – мулоҳиза мекунем, дилҳои мо орзуи бо Худованд буданро доранд. Мо дар бораи ваъдаи Ӯ фикр мекунем ва орзуи иҷрои онро дорем, барои омадани Ӯ, ки моро ба назди Худаш барад. Чӣ раҳмате хоҳад буд, ки аз ин ҷаҳон гирифта шуда, бо Ӯ то абад бошем! Аммо боз ҳам бештар аст.
4. «Бар баъзеҳо раҳм кунед, фарқ гузоред» Вақте ки мо муҳаббати Худо ва сарватҳои файзи Ӯро қадр мекунем ва аз он лаззат мебарем, мо мехоҳем, ки дигарон дар ин ҷаҳони камбағал – наздикон, дӯстон ва ҳамсоягон – низ дар ин чизҳо шарик бошанд. Мо холӣ ва ниёзи онҳоро ҳис мекунем ва орзу дорем, ки онҳоро наҷотёфта ва баракатёфта бубинем, чунон ки мо ҳастем. Мо кӯшиш мекунем, ки ба онҳо даст дароз кунем ва он чиро, ки дорем, бо онҳо мубодила кунем.
5. «Аммо дигаронро бо тарс наҷот диҳед, онҳоро аз оташ берун кашед, ҳатто либоси аз ҷисм олудашударо нафрат кунед» Дар атрофи мо бисёриҳо ҳастанд, ки шарорат ва фасоди онҳо аён аст. Мо аз онҳо дурӣ меҷӯем, зеро дар байни онҳо худро роҳат ҳис намекунем, ба таври инстинктӣ аз онҳо дурӣ меҷӯем. Байни нуре, ки ба мо дода шудааст, ва торикии амиқе, ки онҳо дар он ҳастанд, ҳеҷ муоширате нест. Аммо онҳо низ ба Наҷотдиҳанда ниёз доранд, ва Худованд барои онҳо низ мурдааст. Ҳарчанд аз тамос бо онҳо тарсу ҳарос дорем, ки олуда нашавем, мо ниёзи бузурги онҳоро ҳис мекунем ва мехоҳем онҳоро ба Наҷотдиҳандаи худ, ки ба Ӯ сахт ниёз доранд, ҷалб кунем.
Ҳамаи инҳо муҳим аст, агар мо хоҳем, ки худро дар муҳаббати Худо нигоҳ дорем. Мо махсусан ба сеи аввал барои фоидаи шахсии рӯҳонии худ ниёз дорем. Дуи охир ҷараёни берунӣ ба сӯи дигарон дар ниёз аст. Худо ба мо дар ҳамаи ин роҳҳо кӯмак кунад, то худро дар лаззати муҳаббати Ӯ нигоҳ дорем!
