Яҳудиён, масеҳиён ва бисёри дигарон шоҳ Довудро ҳамчун як шахсияти муҳими таърихӣ эътироф мекунанд. Шаҳрвандони Исроил ӯро яке аз бузургтарин қаҳрамонони худ медонанд. Кӯдакони мактаби якшанбе Довудро ҳамчун чӯпони ҷавоне медонанд, ки бузургҷусса Ҷолёт-ро бо истифода аз танҳо як фалахмон ва санг бо имони вобаста ба Худои худ мағлуб кард (1 Подшоҳон 17:40-50). Дигарон Довудро ҳамчун дузди зан ва қотил низ дар ёд доранд (2 Подшоҳон 11:2-4,14-17), ки баъдтар маънои ҳақиқӣ ва шодии бахшиши комилро аз ҷониби Худованд омӯхт (Забур 32-ро хонед). Аммо муҳимтарин арзёбии ин мард на шарафҳои миллӣ, дарсҳои мактаби якшанбе ё нуқтаи назари калонсолон аст; ин арзёбии Худост. Ӯ ин шаҳодатро дод: «Ман Довуд писари Йисойро ёфтам, мардеро, ки ба дили Ман мувофиқ аст» (Аъмол 13:22 NKJV).
Аз ҷониби Худо тасдиқшуда
Чӣ чиз шахсро аз ҷониби Худо тасдиқшуда мегардонад? Ӯ гуфт: «Худованд чунон ки инсон мебинад, намебинад; зеро инсон ба намуди зоҳирӣ менигарад, аммо Худованд ба дил менигарад» (1 Подшоҳон 16:7). Сухани шахс, ки бо рафтори ӯ тасдиқ шудааст, нишондиҳандаи муҳими ботини ӯст (Матто 7:15-20), зеро дил аст, ки амалҳои шахсро роҳнамоӣ мекунад (15:19).
Дили Довуд ба Худованд нигаронида шуда буд. Ин машғулият ҳамчун эҳсоси ботинӣ нигоҳ дошта нашуда, балки дар садои ҳамду сано рехта шуд. Бисёре аз сурудҳои ӯ шояд барои худаш навишта ва навохта шуда бошанд, дар ҳоле ки баъзеи дигар барои шодии дигарон буданд. Мо аз як қисми шеърҳои Довуд дар Забур лаззат мебарем. Инҳо оятҳои зебои аз Худо илҳомёфта дар бораи мавзӯъҳои гуногун, аз ҷумла шукргузорӣ, нолаҳо, илтиҷоҳо барои кӯмак, иқрор, тавба, пешгӯӣ, зиёрат ва ҳамду сано мебошанд.
Чунин ба назар мерасад, ки Довуд медонист, ки сухани шахс бо мулоҳизаҳои ботини ӯ зич алоқаманд аст. Ӯ дуоро навишт: «Бигзор суханони даҳони ман ва мулоҳизаи дили ман дар назари Ту мақбул бошад, эй Худованд, қуввати ман ва Наҷотдиҳандаи ман» (Забур 19:14). Як қатор забурҳои Довуд нишон медиҳанд, ки Худованд ҳам дар рӯз ва ҳам дар шаб дар фикрҳои ӯ буд, ки ин Худои Қодирро шод мекард (Малокӣ 3:16). Ҳамчун чӯпони ҷавон ӯ эҳтимол дар саҳроҳо дар бораи Худованди худ суруд мехонд – шояд Забур 23. Мо инчунин дар Навиштаҳо мебинем, ки Довуд мехост, ки дигарон Худои зиндаро бузург донанд, зеро ӯ сарояндагони маъбадро ташкил кард ва барои хидмати маъбад асбобҳои ҳамду сано сохт (1 Вақоеънома 23:5). Мусиқии ӯ метавонист ҷони хастаро ором кунад (1 Подшоҳон 16:22-23), ва аз замони ӯ ин корро барои миллионҳо нафар кардааст. Тааҷҷубовар нест, ки ӯро «забурхони ширини Исроил» меномиданд (2 Подшоҳон 23:1). Ҳар касе, ки ба сурудҳои Довуд гӯш медод, бешубҳа метавонист дарк кунад, ки дили ӯ чӣ фикр мекард (ба Забур 45 нигаред).
Дар бораи мо чӣ?
Чӣ гуна одамон метавонанд бифаҳманд, ки дар фикри масеҳӣ мунтазам чӣ аст? Як роҳ ин аст, ки ба онҳо иҷозат диҳем, ки ба сурудҳое, ки мо мехонем ва мусиқӣ ё дигар чизҳое, ки мо менавозем, бахусус дар лаҳзаҳои хусусии худ, гӯш диҳанд. Онҳо чӣ мешуниданд? Оё садоҳо аз хидмати китобӣ ва ҳамду санои Худованд мебуданд, ё мусиқӣ ва ток-шоуҳо аз ҷаҳон? Он чизе ки шунида мешавад, метавонад нишондиҳандаи одилонаи таваҷҷӯҳи дили он масеҳӣ бошад.
Дар маҷмӯъ, 60 сол пеш барои масеҳиён як фаъолияти маъмулӣ буд, ки ҳимнҳо ва хорҳоро якҷоя ҳатто берун аз вақтҳои муқаррарии вохӯрӣ мехонданд. Оё ҳоло ҳам чунин аст?
Бигзор мо бештар ба Довуд монанд бошем, ки ҳарчи бештар суруд мехонем ва Худовандро дар пеши назари худ дорем. Ин ташвиқи Навиштаҳост:
Бигзор каломи Масеҳ дар шумо бо тамоми ҳикмат фаровон бошад, якдигарро бо забурҳо ва ҳимнҳо ва сурудҳои рӯҳонӣ таълим диҳед ва насиҳат кунед, бо файз дар дилҳои худ ба Худованд суруд хонед. — Қӯлассиён 3:16
Бо якдигар бо забурҳо ва ҳимнҳо ва сурудҳои рӯҳонӣ сухан гӯед, дар дили худ ба Худованд суруд хонед ва оҳанг созед, ҳамеша барои ҳама чиз ба Худои Падар ба номи Худованди мо Исои Масеҳ шукр гӯед. — Эфсӯсиён 5:19-20
Иҷрои он чизе, ки ин оятҳо пешниҳод мекунанд, дилҳои моро баланд мебардорад ва моро барои дигарон шаҳодат медиҳад. Ин мероси мушаххасест, ки Довуд тавассути забурҳои худ ба мо гузоштааст.
ЭЗОҲ
- Ҳафтоду се аз 150 забур дар Библия ба шоҳ Довуд нисбат дода мешаванд. Яке аз дастнависҳои Баҳри Мурда (11QPsa) 3600 теҳилим (сурудҳои ҳамду сано) ва дигар асарҳоро ба ӯ нисбат медиҳад (Библияи омӯзишии яҳудӣ, Адел Берлин ва Марк Зви Бретлер, 2004).
