«Ӯ, вақте ки таҳқир мешуд, таҳқир намекард.» (1 Петрус 2:23)
Чӣ қадар як амри маъмулии дили афтода ва аз нав таваллудшуда барои нафрат ва муқобилат кардан! Чӣ қадар ба ҳисси табиӣ бегона аст, ки ба таҳқирҳои сахт ҷавоб диҳад ва ба бадӣ, ки сазовори он нест, бо усули илоҳие, ки Инҷил таъин кардааст, муқобилат кунад—
«Бадиро бо некӣ мағлуб кунед» (Румиён 12:21).
Маҳз дар саҳнаҳои охирини хории Наҷотдиҳанда, вақте ки Ӯ хомӯш ва бенафрат «мисли гӯсфанд дар назди бурандаи худ хомӯш буд» (Ишаъё 53:7), ки ин хусусияти зебои хислати Ӯ ба таври аҷибтарин зоҳир шуд. Аммо он ҳамчунин барои тақлиди мо дар ҳодисаҳои оддӣ ва камтар намоёни зиндагии Ӯ дурахшид.
Вақте ки Ӯ бо Натанъил аз Қонои Ҷалил вохӯрд, Ӯ ӯро дар ҳоле ёфт, ки ба як ғарази беасос часпида буд—
«Оё аз Носира чизе некӯ баромада метавонад?» (Юҳанно 1:46).
Ин сухани сахт бетаваҷҷӯҳ гузашта шуд. Наҷотдиҳанда, ки ба ин ишораи бераҳмона аҳамият надод, ба хусусияти мусоиди хислати ӯ таваҷҷӯҳ кард,
«Инак, исроилии ҳақиқӣ, ки дар ӯ макр нест!» (Юҳанно 1:47).
Пас аз эҳёи худ, Ӯ ба шогирдони худ зоҳир мешавад. Онҳо аз шарм меларзиданд, қариб метарсиданд, ки ба нигоҳи некии осебдида рӯ ба рӯ шаванд. Ӯ ба онҳо нафас кашид ва гуфт,
«Салом бар шумо бод» (Юҳанно 20:19).
Петрус аз ҳамаи дигарон бештар сабаб дошт, ки аз нигоҳҳои бегона ва суханони сарзанишкунанда битарсад. Аммо паёми махсусе фиристода шуд, то ин рӯҳи ларзонро итминон диҳад, ки дар дили бенафрат, ки ӯро чунон сахт захмӣ карда буд, ҳеҷ бегонагӣ набуд:
«Биравед ва ба шогирдон ва Петрус бигӯед» (Марқӯс 16:7).
Ҳатто вақте ки Яҳудо бори аввал худро ба Худованди худ ҳамчун хоин ошкор кард, мо бовар дорем, ки Исо ба ӯ на бо кинояи талх ё сарзаниш, балки бо пуррагии меҳрубонии дилсӯзона муроҷиат кард,
«Эй дӯст, барои чӣ омадаӣ?» (Матто 26:50).
Ашк ва дуоҳо ягона интиқоми Ӯ аз шаҳр ва саҳнаи куштори Ӯ буданд. «Аз Ерусалим оғоз карда,» тасвири ниҳоии рӯҳе буд, ки «аз ин ҷаҳон нест»—шаҳодати муҳими видоъ, ки дар диле, ки онро баён кард, интиқом ҷой надошт.
Беш аз як шогирд ба назар мерасад, ки бисёре аз ин ақли Худованди худро аз худ кардаанд.
«Мо Сент-Павлусро қарздорем,» мегӯяд Августин аз Ҳиппо (354-430), «ба марги Стефан»—
«онҳо Стефанро сангсор карданд... ва ӯ зону зада, бо овози баланд фарёд зад, «Худовандо! Ин гуноҳро ба гардани онҳо нагузор»» (Аъмол 7:60).
Намунаи дигарро гиред: Ҳаввории бузурги халқҳо худро дар зери зарурати дардноке ҳис кард, ки Петрусро дар ҳузури тамоми Калисо содиқона сарзаниш кунад. Ӯ ин сарзанишро низ дар яке аз номаҳои худ сабт карда буд. Ҳамин тавр, он ба ҳар давру замон ҳамчун далели доимӣ ва хоркунандаи ноустувории ҳамкори ӯ мерос монд. Петрус, бешубҳа, бояд сахтии ҷазоро ба таври шадид ҳис карда бошад. Оё ӯ аз он нафрат дорад? Ӯ низ, пас аз муддати тӯлонӣ, дар яке аз номаҳои худ як ҷумларо дар бораи Сарзанишкунандаи худ сабт мекунад, аммо он ин аст—
«Бародари азизи мо Павлус» (2 Петрус 3:15)!
Хонанда, вақте ки ба гуфтани сухани сахт, ё додани ҷавоби тез ё шитобкорона васваса мешавед, кӯшиш кунед, ки худро бо савол боздоред, «Оё ин ҷавобест, ки Наҷотдиҳандаи ман медод?» Агар ҳамсоягони шумо бераҳм, беэҳтиёт, носипос бошанд, сабабро ба Худо супоред. Дар бораи камбудиҳои дигарон танҳо дар дуо сухан гӯед; барои гуноҳи танқидкунандагон ва бераҳмӣ бештар ғамгин шавед, на барои бадие, ки ба шумо расонида шудааст. Интиқом гиред! Чунин калима набояд дар луғати масеҳӣ ҷой дошта бошад. Интиқом гиред! Агар ман чунин рӯҳро нисбат ба бародарам парвариш кунам, чӣ гуна метавонам бо он бародар дар осмон вохӯрам?
«Аммо шумо Масеҳро ин тавр наомӯхтаед» (Эфсӯсиён 4:20).
Худро низ бо ҳамин ақл мусаллаҳ кунед!
Ҷ.М.Д.»
