Шоул, Довуд, Мо
Ҳикояи Шоул ҳикояи имконияти барбодрафта аст. Ҳарчанд ӯ мавқеъ, қудрат, сарват ва Худоро дошт, ки ҳама барои ӯ кор мекарданд, ғурур ва худхоҳии ӯ дар ниҳоят иродаи Худоро барои ҳаёташ барбод дод ва ба орзуҳои худаш халал расонд. Ин аст нархи ҳаёте, ки берун аз аҳди Худо зиндагӣ мекунад.
Довуд аз Шоул камтар гунаҳкор набуд, аммо дили ӯ бо Худо рост буд. Ӯ иродаи Худоро пайгирӣ мекард, ба Худо тамоми ҷалол, ҳамду сано ва шарафро медод ва вақте ки ӯ нофармонӣ мекард, гуноҳкории худро эътироф мекард ва дили тавбакори ӯ ба Худо имкон дод, ки ӯро тағир диҳад, то марди худотарс шавад.
Ҳарчанд оқибатҳои гуноҳҳояш ӯро то охири умраш ба ташвиш меоварданд, ӯ марди бахшидашуда буд, муносибати ӯ бо Худо барқарор шуд ва дигар ҳеҷ чиз муҳим набуд. Худо тавонист ӯро сарфи назар аз худаш ба таври бузург истифода барад.
Биёед пайваста дуо кунем, ки мо ҳаёти худро мисли Шоул барбод надиҳем, балки онҳоро пас аз Довуд намуна гирем, зеро мо мекӯшем, ки иродаи Худоро иҷро кунем ва муносибати дурустро бо Ӯ нигоҳ дорем.
Биёед фоиданокии худро ба Худо тавассути худхоҳӣ ё бутпарастӣ маҳдуд накунем. Биёед аз Ӯ дили тавбакор ва ғайрати адолатро дар ҳаёти худ талаб кунем.
Биёед барои ҷасорат дуо кунем, ки ба иродаи Ӯ ҷавоб диҳем, то ки мо дар шароити ҳаёти худ ҷанговарони тавоно барои кори Ӯ бошем.
