«Хушо касе ки ба маслиҳати шарирон рафтор накунад, Ва дар роҳи гуноҳкорон наистад, Ва дар маҷлиси масхаракунандагон нанишинад; Балки хоҳиши ӯ дар шариати Худованд аст, Ва шабу рӯз дар шариати Ӯ мутолиа мекунад. Ва ӯ мисли дарахте хоҳад буд, ки назди ҷӯйҳои об шинонда шудааст, Ва меваи худро дар мавсими худ медиҳад, Ва барги он пажмурда намешавад; Ва ҳар коре ки кунад, комёб хоҳад шуд». — Забур 1:1-3
Ман бадтарин одамро умед дорам, то даме ки ӯ Китоби Муқаддаси худро мехонад. Ман аз беҳтарин одам метарсам, агар ӯ онро нодида гирад. Дар ин рӯзҳои хатарнок, Каломи Худо ягона муҳофизи мост.
БАРОИ ОМӮЗИШИ КИТОБИ МУҚАДДАС УСУЛҲОИ ХУБРО ИСТИФОДА БАРЕД
Ду мард барои омӯзиши Китоби Муқаддас маслиҳати хирадмандона медиҳанд:
Ҷаноби Муди гуфт:
«Солҳо ман қоидае гузоштам, ки танҳо китобҳоеро мехонам, ки ба ман дар фаҳмидани Китоби Муқаддас кӯмак мекунанд. Ман бештар ғуломи Китоби Муқаддас ҳастам, на нӯшокии сахт, ва он ба ман фоидаи калон меорад. Ҳар як масеҳӣ бояд Китоби Муқаддаси хуб дошта бошад — аз қайд кардан дар он натарсед! Ҳар қадар бештар мехонам, ҳамон қадар он барои ман азизтар мешавад, ҳамеша китоби нав аст».
Чӣ тавр омӯхтан лозим аст:
Мавзӯъеро мисли Муҳаббат гиред ва он чиро, ки Китоби Муқаддас аз Ҳастӣ то Ваҳй мегӯяд, ҷустуҷӯ кунед.
- Сипас Файз, Имон, Итминон, Биҳишт ва ғайраро омӯзед.
- Як бобро такроран хонед, то онро пурра фаҳмед.
- Шиносоӣ бо номаҳои Павлус муҳим аст — онҳо маънои Навиштаҳоро мекушоянд.
- Усули дигар:
«Боби Аҳди Қадимро, сипас Аҳди Ҷадидро навбатдорӣ карда хонед, пеш равед. Давраҳоро такрор кунед, муҳаббат ва дониши худро нисбати Каломи Худо афзун гардонед».
ПЕШНИҲОДҲО БАРОИ ОМӮЗИШИ КИТОБИ МУҚАДДАС:
Пеш аз оғоз роҳнамоии Рӯҳулқудсро ҷӯед.
- Омӯзиши Китоби Муқаддас кӯшиш, вақт ва тамаркузро талаб мекунад.
- Порчаҳоро ду маротиба хонед — агар имконпазир бошад, тарҷумаҳои гуногунро истифода баред.
- Ишораҳоро ба Худои Падар, Исо ва Рӯҳулқудс бо фикрҳо нависед.
- Номҳои одамони зикршуда ва он чиро, ки дар бораи онҳо гуфта шудааст, номбар кунед.
- Се таълимоти асосиро аз порча қайд кунед — муҳимтаринро муайян кунед.
- Ояти калидиро интихоб кунед ва шарҳ диҳед, ки чаро он фарқ мекунад.
- Порчаро бо сарлавҳаҳои умумӣ ва зербандҳо тасвир кунед.
- Онро амалӣ кунед: амр, намуна, ваъда ё таълим.
БО МУНОСИБАТИ ДУРУСТ БА КИТОБИ МУҚАДДАС МУРОҶИАТ КУНЕД
Вақти хониши ҳаррӯзаи Китоби Муқаддасро ба нақша гиред ва онро содиқона риоя кунед.
- Пеш аз хондан дуо кунед — аз Худо хоҳиш кунед, ки дили шуморо бо Рӯҳи Худ равшан созад.
- Бо имон хонед, ба ҳар як калима бовар кунед — «инҳо суханони ҳақиқии Худоянд».
- Каломи Худоро бо эътимоди оддӣ, мисли кӯдак қабул кунед.
- Ҳар гуноҳро эътироф кунед ва таслим шавед — гуноҳ фаҳмиш ва рушдро бозмедорад.
РУШД ДАР ҲАЁТИ МАСЕҲӢ
Хониши Китоби Муқаддас ғизои рӯҳонӣ аст:
«Аз ғизои зарурии ту бештар» (Айюб 23:12).
Бисёре аз масеҳиёни ҷавон аз сабаби набудани он дур мешаванд. Бахшиш аҷиб аст, аммо он ғизо нест; ба шумо қувваи рӯҳонӣ лозим аст, то истодагарӣ кунед.
Исо гуфт: «Ман нони ҳаёт ҳастам. Ҳар кӣ назди Ман ояд, ҳаргиз гурусна нахоҳад монд, ва ҳар кӣ ба Ман имон оварад, ҳаргиз ташна нахоҳад шуд». (Юҳанно 6:35)
Ҳар рӯз аз Каломи Худо ғизо гирифтан ҷони шуморо саршор хоҳад кард (Забур 63:5). Лаззатҳои заминӣ бо он муқоиса намешаванд.
Ҳушёр бошед:
«Тамоми Навиштаҳо аз илҳоми Худост ва барои таълим, барои сарзаниш, барои ислоҳ, барои тарбия дар адолат фоиданок аст, то ки марди Худо комил бошад, барои ҳар кори нек пурра муҷаҳҳаз гардад». (2 Тимотиюс 3:16-17)
