Ганҷҳои бузургтарро кашф кунед
Мавзӯи қурбониҳо ки дар чанд боби аввали китоби Аҳди Қадими Ибодат дода шудаанд, имрӯз барои бисёриҳо хеле мушкил метобанд. Дарк кардани нуқтаҳои марбут ба чизе, ки мо амал намекунем, душвор аст. Ин дастурҳо махсус ба Мусо барои халқи Исроил дода шуда буданд. Мувофиқи Ҳизқиёл, чунин қурбониҳо дар давраи ҳазорсола боз ба амал меоянд.
Мисли ҳама чизҳои қадимии китобӣ, ин дастурҳо барои омӯзиши мо навишта шудаанд (Румиён 15:4). Онҳо ба суханони Петрус ҷавоб медиҳанд, ки «дар файз ва дониши Худованд ва Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳ афзоиш ёбед» (2 Петрус 3:18 NASB), зеро мо дар қурбониҳо нуқтаҳои муборакеро дар бораи Худованд ҳам дар шахсияти Ӯ ва ҳам дар кори Ӯ мебинем. Мо аз нав кашф мекунем, ки танҳо Ӯ метавонист он чиро, ки кард, иҷро кунад!
Як Навиштае, ки ба хотир омад ҳангоми таҳияи ин маҷалла Ибриён 10:1-13 буд: «Зеро ки Шариат, азбаски он танҳо сояи чизҳои неки ояндаро дорад, на худи шакли чизҳоро, ҳеҷ гоҳ наметавонад, бо ҳамон қурбониҳое, ки онҳо сол ба сол пайваста пешкаш мекунанд, онҳоеро, ки наздик мешаванд, комил гардонад... Зеро ки хуни барзаговҳо ва бузҳо гуноҳҳоро бартараф карда наметавонад. Бинобар ин, вақте ки Ӯ ба ҷаҳон меояд, мегӯяд: «Қурбонӣ ва ҳадияро Ту нахостӣ, балки баданро барои Ман омода кардӣ;...» Он гоҳ гуфтам: «Инак, Ман омадам (дар китоби навиштаҷот дар бораи Ман навишта шудааст), то иродаи Туро, эй Худо, иҷро кунам.»... аммо Ӯ, ки як қурбониро барои гуноҳҳо барои ҳама вақт пешкаш кард, дар дасти рости Худо нишаст, аз он вақт инҷониб интизор аст, то душманони Ӯ зери пои Ӯ гарданд.»
Бигзор мо кӯшиш кунем, ки ганҷҳои бузургтарро дар бораи Наҷотдиҳандаи худ, Худованд Исои Масеҳ кашф кунем. Муҳаббати мо рӯз аз рӯз афзоиш хоҳад ёфт, зеро мо дар бораи Ӯ бештар меомӯзем. Мо ҳатто бештар ба Худованди худ монанд хоҳем шуд, иродаи Худоро ба таври комилтар иҷро хоҳем кард ва ба Ӯ ҷалол хоҳем дод!
