Забур 25 дар бораи роҳнамоии Худо бисёр сухан мегӯяд – чизе, ки ҳамаи мо дар ҳаёти худ ба он ниёз дорем. Забурнавис Довуд ин роҳнамоиро дар ҳаёти худ, вақте ки ӯ, тадҳиншудаи Худо, мавриди таъқиб ва ҳамла қарор дошт, аз сар гузаронидааст. Ҳарчанд Довуд дар худ заиф ва нотавон буд, Худованд ӯро ҳифз ва ёрӣ дод. Мо метавонем бо бисёр ҷузъиёти ҳаёти Довуд, бахусус бо дуои ӯ, «Роҳҳои Худро, эй Худованд, ба ман нишон деҳ; масирҳои Худро ба ман омӯз. Маро дар ҳақиқати Худо роҳнамоӣ кун ва ба ман омӯз, зеро Ту Худои наҷоти ман ҳастӣ; ман тамоми рӯз ба Ту мунтазирам» (оятҳои 4-5 NKJV) ҳамдардӣ кунем. Довуд ин Забурро бо он оғоз кард, ки худро комилан ба Худованд супурд: «Ба Ту, эй Худованд, ҷони худро баланд мекунам» (ояти 1). Ин шакли мушаххаси феъл «ман баланд мекунам» ё «мебардорам» ҳафт маротиба дар матни ибронии Забур (16:4; 25:1; 63:5; 86:4; 116:13; 121:1; 139:9) омадааст. Ин вобастагии Довудро ба Худованд нишон медиҳад ва ин ба он чизе, ки ӯ дар ояти 2 мегӯяд, мувофиқат мекунад: «Эй Худои ман, ман ба Ту таваккал мекунам». Дигар оятҳо низ такя ва таваккали Довудро ба Худованд ифода мекунанд: «Ба Худованд мунтазир бош» (оятҳои 5,21).
Довуд дар мактаби Худо
Довуд дар ҳоле ки ба рамаи падараш ғамхорӣ мекард, ба Худованд такя карданро омӯхта буд. Вақте ки гӯсфандонро шер ва хирс ҳамла карданд, ӯ тавонист, бо қуввати Худованд, онҳоро наҷот диҳад (1 Подшоҳон 17:34-35). Ин намунаи он аст, ки чӣ тавр Худо Довудро барои «мубориза» бо Ҷолёт, бузурги фалиштӣ, омода карда буд ва чӣ тавр Ӯ ӯро барои корнамоиҳои баъдии ӯ шакл доданро идома дод. Довуд роҳнамоии Худоро эътироф карда, қадрдонии худро аз ғамхории Худо баён кард, дар ҳоле ки зарурати омӯхтан ва роҳнамоӣ шуданро дарк мекард, чунон ки дар Забур 25 тасвир шудааст. Ин ҷузъиёт барои мо имрӯз ҳақиқатҳои гаронбаҳоро ифода мекунанд, ҳарчанд мо дар як давраи комилан дигар зиндагӣ мекунем. Якчанд оятҳо дар ин Забур, дар ҳақиқат, нишон медиҳанд, ки Довуд дар замоне зиндагӣ мекард, ки аз давраи файзе, ки мо ба он тааллуқ дорем, хеле фарқ дошт. Ӯ пеш аз кори анҷомёфтаи Масеҳ дар салиб, марг ва эҳёи Ӯ зиндагӣ мекард. Ӯ Ӯро ҳанӯз ҳамчун баландбардошташуда ва бо ҷалол ва шараф тоҷдоршуда намедонист (Ибриён 2:9). Аз ин рӯ, ҳангоми бодиққат хондани ин забур, мо якчанд унсурҳоро кашф мекунем, ки мо наметавонем бо онҳо ҳамдардӣ кунем, зеро мо зери Қонуни Мусо нестем, балки зери «файз ва ҳақиқат» ҳастем (ба Юҳанно 1:17 нигаред). Мо метавонем қайд кунем, ки Довуд инчунин боқимондаи ояндаро дар Исроил – имондорони яҳудиро, ки Худовандро дар ин ҷо дар рӯи замин пайравӣ хоҳанд кард, вақте ки мо пас аз рабуда шудани Калисо дар осмон хоҳем буд, намояндагӣ мекард. Мавқеи мо дар Масеҳ ва муносибати мо бо Худованд Исо имтиёзҳои бузургтаре аз бузургтарин баракатҳое мебошанд, ки Довуд то ҳол медонист. Аммо дар мавриди ҳаёти амалии мо, чизҳои зиёде ҳастанд, ки мо метавонем аз Довуд ва таҷрибаҳои ӯ дар мактаби Худо омӯзем. Аҳамият диҳед, ки ӯ мегӯяд: «Ҳамаи роҳҳои Худованд раҳмат ва ҳақиқат аст, барои онҳое, ки аҳд ва шаҳодатҳои Ӯро риоя мекунанд» (ояти 10). Ин фикр бо ояти 9, ки Довуд дар бораи «роҳи Ӯ» – ки роҳи одилона аст – ва хоҳиши худи ӯ барои мувофиқат бо Худо, Довари одилонаи ҳама, сухан меронад, хуб мувофиқат мекунад.
Намунаи олии Масеҳ
Ҳарчанд мо метавонем беҳтарин ниятҳоро барои пайравӣ аз роҳи Худо дошта бошем, оё мо майл надорем, ки корҳоро бо роҳи худамон анҷом диҳем? Аз ин рӯ, мо бояд ба Худованд муроҷиат кунем, юғи Ӯро бар худ гирем ва аз Ӯ омӯзем. Ӯ мисли ҳеҷ каси дигар фурӯтан буд (Матто 11:29) – фурӯтан, аммо на заиф! Фурӯтанӣ худхоҳӣ, худпарастӣ, ғараз ё якравӣ намедонад. Фурӯтан будан маънои онро дорад, ки кас хафа намекунад ё ба хашм намеорад. Ин инчунин маънои онро дорад, ки кас хафа намешавад – аз он чизе, ки дигарон мегӯянд ё мекунанд, ба хашм намеояд. Чаро? Зеро вақте ки кас ба худ иҷозат намедиҳад, ки ба хашм ояд, ин пешбинӣ мекунад, ки бо ҷисм дар ӯ тавассути амалияи доимии худшиносӣ мубориза бурда мешавад. Ин як машқи доимӣ аст, ҳамин тавр не? Барои баланд бардоштани ин сифати фурӯтанӣ ба мо дастурҳои иловагӣ лозиманд. Қобили таваҷҷӯҳ аст, ки ояти 9 ду маротиба дар бораи фурӯтанӣ сухан меронад (ягона оят дар Библия, ки ин корро мекунад). Ин сифатест, ки аксар вақт дар Забур зикр мешавад ва чизест, ки мо метавонем аз Устод-Муаллими худ ва намунаи Ӯ омӯзем. Чунин муносибати фурӯтанӣ ба тафаккури «камбағалон дар рӯҳ» – онҳое, ки Худованд Исо онҳоро «муборак» номид (Матто 5:3) мувофиқат мекунад. «Фурӯтанонро Ӯ дар доварӣ роҳнамоӣ хоҳад кард» (Забур 25:9); ин калимаи охирин баъзан тарҷума мешавад: «бо роҳи дуруст» ва ба «роҳи Ӯ» дар ҳамон оят иртибот дорад. «Ӯ роҳнамоӣ хоҳад кард» дар забони ибронӣ бо «роҳи Ӯ» зич алоқаманд аст, зеро ҳарду истилоҳ аз як реша бармеоянд. «Ӯ таълим медиҳад/таълим хоҳад дод» маънои онро дорад, ки Худо Худаш Муаллим аст, ҳамон тавре ки Масеҳ дар Матто 11:29 буд. Чӣ қадар аҷиб! Биёед дар бораи Довуд ва аз ҳама муҳим, дар бораи Масеҳ бештар омӯзем! «Роҳҳои Худро, эй Худованд, ба ман нишон деҳ; масирҳои Худро ба ман омӯз. Маро дар ҳақиқати Худо роҳнамоӣ кун ва ба ман омӯз, зеро Ту Худои наҷоти ман ҳастӣ; ман тамоми рӯз ба Ту мунтазирам» (Забур 25:4-5). «Сирри Худованд бо онҳоест, ки аз Ӯ метарсанд, ва Ӯ аҳди Худро ба онҳо нишон хоҳад дод» (ояти 14).
Хулоса
Дар хулоса метавонем бигӯем, ки Довуд баъзе аз сифатҳо ва хислатҳои аҷиби Худоро кашф кард. Забур 25 нишон медиҳад, ки Довуд муносибатҳои Худоро бо ӯ дарк карда буд ва ба Ӯ ва некии Ӯ такя карданро омӯхта буд. Довуд дар мактаби Худо таълим гирифта, тавонист дигаронро дар бораи роҳи дурусти Худо таълим диҳад (ояти 9). Ин аст, ки чӣ тавр Худои мо имрӯз моро шакл медиҳад, то ки мо асбоби мувофиқ барои истифодаи Устод гардем (2 Тимотиюс 2:21) ва бо ин роҳ то он даме, ки Ӯ барои гирифтани мо ба назди Худаш меояд (Юҳанно 14:3) фаъолият кунем.
— Алфред Бутер
Забур 25(NKJV)
Ба Ту, эй Худованд, ҷони худро баланд мекунам. Эй Худои ман, ман ба Ту таваккал мекунам; маро хиҷил накун; нагузор душманонам бар ман ғолиб оянд. Дар ҳақиқат, нагузор ҳеҷ кас, ки ба Ту мунтазир аст, хиҷил шавад; бигзор онҳое, ки бесабаб хиёнат мекунанд, хиҷил шаванд.
Роҳҳои Худро, эй Худованд, ба ман нишон деҳ; масирҳои Худро ба ман омӯз. Маро дар ҳақиқати Худо роҳнамоӣ кун ва ба ман омӯз, зеро Ту Худои наҷоти ман ҳастӣ; ман тамоми рӯз ба Ту мунтазирам.
Эй Худованд, раҳматҳои нозук ва меҳрубониҳои Худро ба ёд овар, зеро онҳо аз қадим буданд. Гуноҳҳои ҷавонии маро, на гуноҳҳои маро ба ёд наовар; мувофиқи раҳмати Худо маро ба ёд овар, ба хотири некии Худо, эй Худованд.
Худованд нек ва ростқавл аст; аз ин рӯ, Ӯ гуноҳкоронро дар роҳ таълим медиҳад. Фурӯтанонро Ӯ дар адолат роҳнамоӣ мекунад, ва фурӯтанонро Ӯ роҳи Худро таълим медиҳад. Ҳамаи роҳҳои Худованд раҳмат ва ҳақиқат аст, барои онҳое, ки аҳд ва шаҳодатҳои Ӯро риоя мекунанд. Ба хотири номи Худо, эй Худованд, гуноҳи маро бубахш, зеро он бузург аст.
Кист он марде, ки аз Худованд метарсад? Ӯро Ӯ дар роҳе, ки интихоб мекунад, таълим хоҳад дод. Худи ӯ дар шукуфоӣ зиндагӣ хоҳад кард, ва насли ӯ заминро мерос хоҳад гирифт. Сирри Худованд бо онҳоест, ки аз Ӯ метарсанд, ва Ӯ аҳди Худро ба онҳо нишон хоҳад дод. Чашмони ман ҳамеша ба Худованд нигаронида шудаанд, зеро Ӯ пойҳои маро аз дом берун хоҳад овард.
Ба ман рӯй овар, ва ба ман раҳм кун, зеро ман танҳо ва азиятдидаам. Мушкилоти дили ман афзудааст; маро аз тангиҳои ман берун овар! Ба азияти ман ва дарди ман нигоҳ кун, ва ҳамаи гуноҳҳои маро бубахш. Душманони маро ба назар гир, зеро онҳо бисёранд; ва онҳо маро бо нафрати бераҳмона нафрат мекунанд. Ҷони маро нигоҳ дор, ва маро наҷот деҳ; маро хиҷил накун, зеро ман ба Ту таваккал мекунам. Бигзор ростқавлӣ ва ростӣ маро ҳифз кунанд, зеро ман ба Ту мунтазирам.
Исроилро, эй Худо, аз ҳамаи мушкилоти онҳо наҷот деҳ!
