Ду дарс аз Раҳабоам
Ва [Раҳабоам] ҳабдаҳ сол дар Ерусалим, шаҳре, ки Худованд аз байни ҳамаи қабилаҳои Исроил интихоб карда буд, то номи Худро дар он ҷо гузорад, ҳукмронӣ кард... Ва ӯ бадӣ кард, зеро дили худро барои ҷустуҷӯи Худованд омода накард. —2 Вақоеънома 12:13-14 NKJV
Раҳабоам пас аз марги падараш Сулаймон подшоҳ шуд. Бисёр дарсҳоро аз таърихи ғамангези Раҳабоам омӯхтан мумкин аст, аммо биёед танҳо дуторо баррасӣ кунем.
Аввалан, ӯ маслиҳати оқилонаро рад кард
аз мардони пиронсол ва ботаҷриба ба фоидаи маслиҳати навкорони ҷавон ва мағрур (2 Вақоеънома 10:6-8). Мо имрӯз низ ба ҳамин кор майл дорем, хусусан агар маслиҳати бад ҳамон чизе бошад, ки мо мехоҳем бишнавем. Бузургтарин ниёзи мо ин аст, ки аз Каломи Худо ва махсусан аз Ӯ, ки гуфтааст: «Ман ба ту маслиҳат медиҳам, ки аз Ман тиллои дар оташ тозашударо бихарӣ, то сарватманд шавӣ» (Ваҳй 3:18), аз таҳти дил маслиҳат гирем.
Дуюм, вақте ки Шишак, подшоҳи Миср
ба Ерусалим ҳамла кард ва ҳамаи сипарҳои тиллоии Сулаймон падарашро гирифт, Раҳабоам онҳоро бо сипарҳои биринҷӣ иваз кард (2 Вақоеънома 12:9-10). Чӣ ивазкунии бадбахтона! Тилло гаронбаҳо ва зебост, ки адолати Худоро ифода мекунад. Биринҷӣ ивазкунандаи ночизи тиллост, ҳарчанд то андозае ба он монанд аст.
Чӣ қадар ғамангез аст барои як муқаддаси Худо, ки тавассути дунявият аз он чизе, ки дар ҳаёташ гаронбаҳо ва зебост, маҳрум шудааст, кӯшиш кунад, ки онро бо тақлидҳои арзон иваз кунад. Чунин чизҳо садо медиҳанд, аммо мусиқӣ намесозанд; онҳо метавонанд кафки рӯякӣ ба вуҷуд оранд, аммо меваи пойдор не.
Вақте ки мо аз ҷониби Шишак ғорат шудаем
ки намунаи ҷаҳон аст, беҳтар аст, ки худро дар назди Худо фурӯтан кунем, талафоти худро эътироф кунем, на ин ки бо кӯшиши зоҳири худотарсӣ обрӯи худро наҷот диҳем. Сипарҳои биринҷии вонамудӣ ва риёкорӣ бояд тарк карда шаванд, агар мо хоҳем, ки тиллои ҳақиқии худотарсиро дар ҳаёти инфиродӣ ва ҷамъиятии худ барқарор кунем.
